บทที่ 3 ระยะห่างที่ค่อยๆสั้นลง

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตอนหกโมงเช้าของวันเสาร์

เหนือฟ้าค่อย ๆ ลืมตา ก่อนเอื้อมมือไปปิดเสียงปลุกด้วยความงัวเงีย แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านม่านบาง ๆ เข้ามาในห้องพักขนาดเล็ก ทำให้บรรยากาศดูสดใสกว่าวันเรียนที่ผ่านมา

เขานั่งนิ่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ก่อนนึกขึ้นได้ว่าวันนี้มีนัดสำคัญ

กิจกรรมชมรมอาสา

เหนือฟ้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา

06.02 น.

มีข้อความใหม่ในกลุ่ม "ชมรมวิศวะอาสา"

พี่คิม: ใครถึงแล้วรายงานตัวหน้าตึกวิศวะนะครับ รถจะออก 07.00 น.

พี่เซน: อย่าลืมใส่เสื้อที่เลอะได้ รองเท้าผ้าใบ แล้วพกน้ำดื่มมาด้วย

เหนือฟ้ายิ้มบาง ๆ ก่อนรีบลุกไปอาบน้ำ

เมื่อคืนเขาเตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว ทั้งหมวก รองเท้าผ้าใบเก่า ถุงมือผ้า และเสื้อแขนยาวสีกรมที่ไม่เสียดายหากจะเปื้อนสีหรือฝุ่น

"หวังว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง..."

เขาพึมพำกับตัวเอง พลางสะพายเป้ออกจากห้อง

...

หกโมงสี่สิบห้านาที

ลานหน้าคณะวิศวะเริ่มคึกคักตั้งแต่เช้า

นักศึกษาหลายสิบคนเดินถืออุปกรณ์ช่าง กล่องเครื่องมือ ถังสี และลังน้ำดื่ม บางคนกำลังช่วยกันยกไม้ขึ้นรถบรรทุกของมหาวิทยาลัย

เหนือฟ้ายืนมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นตา

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเข้าร่วมกิจกรรมอาสาของมหาวิทยาลัย

"ฟ้า!"

เสียงคุ้นหูดังขึ้น

ไอซ์โบกมือวิ่งเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง

"มาถึงก่อนกูอีก"

เหนือฟ้าหัวเราะ

"กลัวมาสาย"

"เหมือนกัน"

ทั้งสองยืนคุยกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนเสียงนกหวีดจะดังขึ้น

"น้อง ๆ รวมตัวครับ!"

นักศึกษาทุกคนหันไปมองพร้อมกัน

ชายร่างสูงในเสื้อช็อปวิศวะเดินออกมาหน้าแถว

แม้จะยังเช้า แต่เจ้าตัวก็ดูเรียบร้อยเหมือนเพิ่งเตรียมตัวเสร็จใหม่ ๆ เสื้อช็อปสีกรมสะอาด กางเกงยีนส์สีเข้ม และรองเท้าผ้าใบสีดำที่ผ่านการใช้งานมาไม่น้อย

ไทม์รับไมโครโฟนจากคิม ก่อนกวาดสายตามองสมาชิกทุกคน

"วันนี้เราจะไปซ่อมห้องสมุดของโรงเรียนบ้านหนองตะวัน"

น้ำเสียงของเขานิ่ง สุขุม และชัดเจน

ไม่มีการตะโกนหรือสร้างความกดดัน

แต่ทุกคนกลับเงียบลงโดยอัตโนมัติ

"งานหลักมีสามส่วน"

"ซ่อมชั้นหนังสือ"

"ทาสีห้อง"

"จัดมุมอ่านหนังสือ"

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ

"ใครทำอะไรไม่เป็น..."

"ถามรุ่นพี่ได้"

"อย่าฝืนทำเอง"

"เข้าใจไหม"

"ครับ!"

เสียงตอบรับดังพร้อมกัน

เหนือฟ้ามองคนที่ยืนอยู่หน้าแถวอย่างตั้งใจ

ภาพของไทม์ในตอนนี้...

แตกต่างจากตอนอยู่ร้านกาแฟโดยสิ้นเชิง

เขาดูเป็นผู้นำที่ทุกคนเชื่อใจ

ไม่ใช่เพราะความน่ากลัว

แต่เพราะความนิ่งและความรับผิดชอบ

"ฟ้า"

ไอซ์กระซิบเบา ๆ

"กูเพิ่งเข้าใจ"

"เข้าใจอะไร"

"ทำไมทุกคนถึงยอมฟังพี่ไทม์"

เหนือฟ้าพยักหน้าเห็นด้วย

เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น...

ไทม์ก็ทำให้ทุกคนรู้สึกว่า ทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี

...

หลังแบ่งกลุ่มเรียบร้อย นักศึกษาทยอยขึ้นรถบัสของมหาวิทยาลัย

เหนือฟ้ากำลังจะก้าวขึ้นรถ

"เหนือฟ้า"

เสียงทุ้มเรียกจากด้านหลัง

เขาหันกลับไปทันที

ไทม์เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มรายชื่อในมือ

"นายอยู่กลุ่มพี่"

เหนือฟ้ากะพริบตา

"เอ๊ะ?"

"พี่คิมจัด"

ไทม์ตอบเรียบ ๆ

"นายช่วยงานช่างไม่เป็น"

"เริ่มจากงานจัดหนังสือก่อน"

เหนือฟ้าพยักหน้าอย่างโล่งใจ

"ครับ"

จริง ๆ แล้ว...

คนที่เป็นคนจัดกลุ่มใหม่

ไม่ใช่คิม

แต่เป็นไทม์เอง

เขาเพียงไม่อยากให้เหนือฟ้ารู้สึกว่าตัวเองกำลังได้รับการดูแลเป็นพิเศษ

จึงเลือกโยนความดีความชอบให้เพื่อนตามเคย

ไทม์หันกลับไปตรวจความเรียบร้อยของรถอีกครั้ง

ส่วนเหนือฟ้ายืนมองแผ่นหลังกว้างของรุ่นพี่อยู่เงียบ ๆ

ก่อนเผลอยิ้มออกมา

"พี่เขา...ใจดีกว่าที่คิดอีก"

แต่เหนือฟ้าไม่รู้เลยว่า...

การเดินทางในวันนี้

จะทำให้เขาได้เห็นตัวตนของไทม์มากกว่าที่ผ่านมา

และอาจเป็นวันที่ทำให้หัวใจของเขา...

เริ่มสั่นไหวอย่างช้า ๆ

เครื่องยนต์ของรถบัสค่อย ๆ ทำงาน เสียงพูดคุยของนักศึกษาดังสลับกับเสียงหัวเราะอย่างคึกคัก

เหนือฟ้าก้าวขึ้นรถเป็นคนท้าย ๆ

เขาเหลือบมองไปรอบคัน ก่อนพบว่าที่นั่งเกือบเต็มแล้ว

เหลือเพียงไม่กี่ที่เท่านั้น

"ฟ้า! ตรงนี้!"

ไอซ์โบกมือเรียกจากแถวกลางรถ

เหนือฟ้ายิ้ม ก่อนกำลังจะเดินไปหาเพื่อน

"เดี๋ยวก่อน"

เสียงของคิมดังขึ้น

"ไอซ์ มานั่งกับพี่หน่อย"

"หา?"

ไอซ์ทำหน้างง

"พี่เซนเมารถ ขอคนคุยด้วย"

เซนที่กำลังนั่งเปิดขวดน้ำเงยหน้าขึ้นทันที

"...กู?"

คิมหันมายิ้มแห้ง ๆ พร้อมส่งสายตาประมาณว่า ช่วยเล่นตามหน่อย

เซนถอนหายใจเบา ๆ แต่ก็พยักหน้า

"อือ...มานั่งก็ได้"

ไอซ์เกาหัวอย่างงง ๆ

"ก็ได้พี่"

เมื่อไอซ์ลุกออกจากที่

เหนือฟ้าจึงชะงัก

เพราะที่นั่งข้างไทม์ซึ่งอยู่แถวหน้าสุดยังว่างอยู่

คิมหันมายิ้ม

"เหนือฟ้า"

"มานั่งตรงนี้เลย"

"จะได้คุยเรื่องงานอาสาด้วย"

เหนือฟ้าลังเล

"ผม..."

"รีบขึ้นสิ เดี๋ยวรถออก"

สุดท้ายเขาจึงเดินไปนั่งข้างไทม์อย่างเกรงใจ

"ขอโทษนะครับ"

ไทม์หันมาพยักหน้า

"ไม่เป็นไร"

เหนือฟ้าวางกระเป๋าไว้บนตัก

บรรยากาศเงียบลงเล็กน้อย

เขาไม่รู้จะเริ่มบทสนทนาอย่างไร

ขณะที่รถเริ่มเคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัย

...

"ตื่นเช้าไหม"

ไทม์เป็นฝ่ายถามก่อน

เหนือฟ้าหันไปยิ้ม

"นิดหน่อยครับ"

"เมื่อคืนตื่นเต้น"

"กลัวมาสาย"

ไทม์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

"นายดูเป็นคนตรงเวลา"

"แม่สอนครับ"

เหนือฟ้าตอบพร้อมรอยยิ้ม

"แม่บอกว่า ถ้าเราให้ความสำคัญกับเวลาของคนอื่น คนอื่นก็จะให้ความสำคัญกับเวลาของเราเหมือนกัน"

ไทม์นิ่งไป

ก่อนพยักหน้าช้า ๆ

"คุณแม่นาย...สอนดี"

เหนือฟ้ายิ้มอย่างภูมิใจ

"ครับ"

บทสนทนาสั้น ๆ จบลง

แต่ความอึดอัดที่เคยมีเมื่อวันก่อนกลับหายไปเกือบหมด

...

รถบัสแล่นออกนอกตัวเมือง

สองข้างทางเริ่มเปลี่ยนจากตึกสูงเป็นทุ่งนาและต้นไม้สีเขียว

ลมเย็นพัดเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้

เหนือฟ้ามองวิวเพลิน ๆ

จนไม่รู้ตัวว่าหนังตาเริ่มหนักขึ้น

เมื่อคืนเขานอนดึกเพราะเตรียมของสำหรับวันนี้

ไม่นาน...

ศีรษะของเด็กหนุ่มก็ค่อย ๆ เอนมาทางด้านข้างตามแรงสั่นของรถ

ตุบ...

ไหล่ของเขาเกือบชนกระจก

แต่ยังไม่ทันถึง

มือใหญ่ของไทม์ก็ยื่นมารองไว้เบา ๆ

"ระวัง"

เสียงทุ้มเอ่ยเบาจนแทบไม่ได้ยิน

เหนือฟ้าสะดุ้งลืมตาทันที

"ขอโทษครับ!"

เขารีบนั่งตัวตรง

ใบหน้าขาวขึ้นสีแดงอย่างรวดเร็ว

"ผมเผลอหลับ"

"ง่วงก็นอน"

ไทม์ตอบเรียบ ๆ

"อีกตั้งชั่วโมงกว่าจะถึง"

เหนือฟ้าส่ายหน้า

"ไม่เป็นไรครับ"

"ผมเกรงใจ"

ไทม์มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนถอดเสื้อช็อปที่พาดอยู่บนตัก

พับเป็นก้อนเล็ก ๆ

แล้วยื่นให้

"หนุน"

เหนือฟ้าเบิกตากว้าง

"พี่..."

"ไม่ต้องเกรงใจ"

"เดี๋ยวยับ"

คำตอบนั้นทำให้เหนือฟ้าหลุดยิ้ม

"เสื้อก็ต้องยับอยู่แล้ว"

"เอาไว้หนุนสบายกว่า"

เหนือฟ้ามองเสื้อช็อปในมือ

ลังเลอยู่พักใหญ่

ก่อนรับมาอย่างเกรงใจ

"ขอบคุณครับ"

เขาค่อย ๆ วางเสื้อบนตักแทนที่จะใช้หนุน

ไทม์เห็นดังนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร

เพียงยกมุมปากบาง ๆ อย่างเอ็นดู

...

ด้านหลังรถ

คิมแอบมองผ่านช่องระหว่างเบาะ

ก่อนหันไปกระซิบกับเซน

"เห็นไหม"

เซนพยักหน้า

"เห็น"

"มันดูแลน้องทุกอย่าง"

ไอซ์ที่นั่งข้าง ๆ ขมวดคิ้ว

"พี่สองคนพูดถึงใคร"

คิมรีบส่ายหน้า

"ไม่มีอะไร"

แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของทั้งคู่

ทำให้ไอซ์เริ่มรู้สึกว่า...

ระหว่างไทม์กับเหนือฟ้า

อาจมีอะไรบางอย่างที่เขายังไม่รู้

...

รถบัสแล่นต่อไปท่ามกลางแสงแดดยามเช้า

โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า

กิจกรรมอาสาในวันนี้

จะทำให้หัวใจของใครบางคน...

เริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย

รถบัสค่อย ๆ เลี้ยวเข้าไปในโรงเรียนขนาดเล็กที่ตั้งอยู่กลางชุมชน

สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่และทุ่งนาเขียวขจี บรรยากาศเงียบสงบ ต่างจากในเมืองอย่างสิ้นเชิง

ทันทีที่รถจอดสนิท เด็กนักเรียนหลายสิบคนก็วิ่งออกมาหน้าอาคารเรียนด้วยสีหน้าตื่นเต้น

"พี่ ๆ มาแล้ว!"

เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มสดใส

เหนือฟ้ามองภาพตรงหน้าแล้วเผลอยิ้มตาม

เด็กหลายคนยกมือไหว้อย่างนอบน้อม บางคนช่วยกันเปิดประตูรถ เตรียมรับอุปกรณ์ลงไป

"ทุกคนครับ"

เสียงของไทม์ดังขึ้น

นักศึกษาที่กำลังคุยกันหยุดทันที

"แบ่งของตามกลุ่ม"

"ระวังสีหก"

"เครื่องมือทุกชิ้นต้องนับก่อนและหลังใช้งาน"

"ถ้ามีปัญหาเรียกพี่หรือพี่คิม"

ทุกคนตอบพร้อมกัน

"ครับ!"

ไทม์ไม่พูดซ้ำ

เขาก้มลงยกถังสีใบใหญ่ขึ้นมาสองใบด้วยตัวเอง ก่อนเดินนำเข้าไปในอาคารเรียน

เหนือฟ้ายืนมองอยู่ครู่หนึ่ง

เขาเคยคิดว่าในฐานะประธานชมรม ไทม์คงเป็นคนคอยสั่งงานอยู่ข้างหลัง

แต่สิ่งที่เห็นกลับตรงกันข้าม

คนที่เดินนำและยกของหนักที่สุด...

กลับเป็นไทม์

"ฟ้า"

ไอซ์สะกิดแขน

"ยืนเหม่ออะไร"

"เปล่า"

เหนือฟ้ายิ้ม

"ไปช่วยกัน"

...

ภายในอาคารเรียนเก่า

กลิ่นไม้เก่าและหนังสือเก่าลอยอ่อน ๆ อยู่ในอากาศ

ห้องสมุดมีขนาดไม่ใหญ่ ชั้นหนังสือหลายตู้เริ่มผุ สีผนังลอกเป็นแผ่น และโต๊ะอ่านหนังสือบางตัวก็โยกจนใช้งานแทบไม่ได้

ครูใหญ่เดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

"ขอบคุณทุกคนมากนะ"

"เด็ก ๆ รอวันนี้กันหลายสัปดาห์เลย"

ไทม์ยกมือไหว้

"พวกเรายินดีครับ"

"วันนี้อาจใช้เวลาทั้งวัน"

"แต่จะพยายามทำให้ดีที่สุด"

คำพูดสั้น ๆ ทำให้ครูใหญ่ยิ้มกว้าง

"แค่มาก็ช่วยโรงเรียนได้มากแล้ว"

...

"เหนือฟ้า"

ไทม์เรียก

เด็กหนุ่มรีบเดินเข้าไปหา

"ครับ"

"นายช่วยเช็ดหนังสือก่อน"

ไทม์ชี้ไปยังกองหนังสือที่วางเรียงอยู่บนพื้น

"ใช้ผ้าแห้ง"

"ถ้าเจอหน้าที่ขาด แยกไว้อีกกอง"

เหนือฟ้าพยักหน้า

"ได้ครับ"

เขาลงมือทำทันที

หนังสือแต่ละเล่มมีฝุ่นเกาะอยู่ไม่น้อย บางเล่มเก่าจนหน้ากระดาษเริ่มเหลือง

เหนือฟ้าค่อย ๆ เช็ดทีละเล่มอย่างระมัดระวัง

แม้จะเป็นงานเล็ก ๆ

แต่เขาทำด้วยความตั้งใจ

ไทม์ที่กำลังใช้ไขควงซ่อมชั้นหนังสืออยู่ไม่ไกล เหลือบมองเป็นระยะ

เขาไม่ได้เข้ามาสั่งหรือเร่ง

เพราะรู้ว่าเหนือฟ้าเป็นคนละเอียด

เมื่อได้รับหน้าที่แล้ว

จะทำจนสุดความสามารถ

...

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง

เหงื่อเริ่มซึมตามหน้าผากของทุกคน

เหนือฟ้ากำลังยกกล่องหนังสือใบหนึ่งไปวางบนโต๊ะ

แต่เพราะกล่องหนักกว่าที่คิด

มือของเขาจึงเสียหลัก

"อ๊ะ!"

กล่องเอียงทันที

หนังสือหลายเล่มกำลังจะหล่นกระจาย

หมับ...

มือใหญ่คู่หนึ่งรับน้ำหนักไว้ได้ทัน

ไทม์ใช้มือข้างเดียวประคองกล่อง ก่อนรับไปถือแทน

"หนัก"

เขาพูดเพียงคำเดียว

เหนือฟ้าก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด

"ขอโทษครับ"

"ผมนึกว่ายกไหว"

ไทม์ส่ายหน้าเบา ๆ

"ไม่ต้องขอโทษ"

เขาวางกล่องลงอย่างระมัดระวัง ก่อนหันกลับมามองเด็กปีหนึ่ง

"ช่วยได้"

"แต่ไม่จำเป็นต้องฝืน"

เหนือฟ้านิ่งไป

ไม่มีคำตำหนิ

ไม่มีน้ำเสียงดุ

มีเพียงคำพูดเรียบ ๆ ที่แฝงความเป็นห่วง

"ครับ"

เขาตอบเบา ๆ

ก่อนเผลอยิ้มออกมา

ไทม์มองรอยยิ้มนั้นอยู่ครู่หนึ่ง

แล้วหันกลับไปทำงานต่อ

โดยไม่รู้เลยว่า...

เด็กนักเรียนหญิงตัวเล็กคนหนึ่งกำลังยืนมองทั้งคู่จากหน้าประตู

เธอดึงชายเสื้อเพื่อนเบา ๆ แล้วกระซิบเสียงใส

"พี่สองคนนั้น..."

"เป็นแฟนกันหรือเปล่า"

เหนือฟ้าได้ยินเต็ม ๆ

ใบหน้าขาวค่อย ๆ แดงขึ้นทันที

ส่วนไทม์...

แม้จะได้ยินเหมือนกัน

แต่เขาเพียงก้มหน้าขันน็อตต่อ

พร้อมซ่อนรอยยิ้มเล็ก ๆ ไว้เงียบ ๆ

แสงแดดยามสายส่องผ่านหน้าต่างบานเก่าของห้องสมุด

ฝุ่นละอองเล็ก ๆ ลอยอยู่ในอากาศ ก่อนจะค่อย ๆ จางหายไปพร้อมเสียงหัวเราะของเด็กนักเรียนที่ดังมาจากสนามด้านนอก

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง

ชั้นหนังสือที่เคยโยกเยกเริ่มตั้งตรงอีกครั้ง

ผนังห้องด้านหนึ่งถูกทาสีใหม่จนดูสว่างขึ้น

ส่วนเหนือฟ้ายังคงนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ค่อย ๆ เช็ดหนังสือทีละเล่มแล้วจัดเรียงเข้าตามหมวดหมู่

"เหนื่อยไหม"

เสียงทุ้มดังขึ้นเหนือศีรษะ

เหนือฟ้าเงยหน้าขึ้น

ไทม์ยืนอยู่ข้าง ๆ พร้อมขวดน้ำเย็นในมือ

หยดน้ำเกาะอยู่รอบขวดจนเป็นละอองเล็ก ๆ

"เอา"

เขายื่นขวดน้ำให้

เหนือฟ้ามองสลับระหว่างขวดน้ำกับใบหน้าของรุ่นพี่

"ของพี่ไม่ใช่เหรอครับ"

"ซื้อมาเพิ่ม"

เหนือฟ้ารับมาอย่างเกรงใจ

"ขอบคุณครับ"

เมื่อเปิดฝาขวด เขาจึงสังเกตเห็นว่าน้ำเย็นจัดกำลังดี ไม่ได้เย็นจนดื่มลำบาก

ไทม์คงเพิ่งซื้อมาไม่นาน

เด็กหนุ่มยกขึ้นดื่ม ก่อนถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความสดชื่น

"ดีขึ้นไหม"

ไทม์ถาม

เหนือฟ้ายิ้มกว้าง

"ครับ"

"ผมไม่รู้ตัวเลยว่าหิวน้ำ"

ไทม์พยักหน้า

"เวลาทำงาน"

"อย่าลืมดูแลตัวเอง"

พูดจบ เขาก็เดินกลับไปช่วยคิมยกชั้นหนังสืออีกฝั่งทันที

เหนือฟ้ามองตามแผ่นหลังกว้างของรุ่นพี่

ก่อนเผลอยิ้มออกมา

คนคนนี้...

ดูแลคนอื่นเก่งกว่าที่คิดไว้มาก

...

"พี่เหนือ!"

เสียงใส ๆ ดังขึ้น

เหนือฟ้าหันไปมอง

เด็กผู้หญิงชั้นประถมประมาณแปดขวบกำลังยืนกอดหนังสือนิทานอยู่

"เรียกพี่เหรอ"

เด็กน้อยพยักหน้า

"พี่กำลังทำอะไร"

เหนือฟ้ายิ้ม

"จัดหนังสือครับ"

"โตขึ้นหนูอยากเป็นครู"

เด็กหญิงพูดพร้อมกอดหนังสือแน่น

"จะได้มีห้องสมุดแบบนี้"

เหนือฟ้าหัวเราะเบา ๆ

"งั้นต้องตั้งใจเรียนนะ"

"ค่ะ!"

เด็กหญิงยิ้มกว้าง ก่อนวิ่งกลับไปหาเพื่อน

ไทม์ที่เห็นเหตุการณ์อยู่ไม่ไกล ยืนมองภาพนั้นเงียบ ๆ

ริมฝีปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ

เหนือฟ้าไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน

ก็มักเข้ากับเด็กได้เสมอ

เหมือนเมื่อสองปีก่อน...

...

"พักกินข้าว!"

เสียงคิมตะโกนเรียก

ทุกคนวางเครื่องมือแล้วทยอยเดินออกไปยังโรงอาหารเล็ก ๆ ของโรงเรียน

วันนี้ชาวบ้านในชุมชนช่วยกันทำอาหารกลางวันเลี้ยงอาสาสมัคร

เมนูง่าย ๆ อย่างแกงจืด ผัดกะเพรา ไข่เจียว และผลไม้ตามฤดูกาล

แม้จะไม่หรูหรา

แต่ทุกจานเต็มไปด้วยความตั้งใจ

เหนือฟ้ารับถาดอาหาร ก่อนกำลังจะเดินหาโต๊ะนั่ง

แต่โต๊ะส่วนใหญ่เต็มหมดแล้ว

เขากำลังจะหันไปอีกทาง

"ตรงนี้"

เสียงของไทม์ดังขึ้น

เหนือฟ้าหันมอง

โต๊ะที่ไทม์นั่งยังมีที่ว่างอีกหนึ่งที่

ข้าง ๆ คือคิมกับเซนที่กำลังกินข้าวเงียบ ๆ

"นั่งสิ"

คิมยิ้มเป็นกันเอง

"เดี๋ยวไม่มีที่"

เหนือฟ้าพยักหน้า

"ขอบคุณครับ"

เขานั่งลงอย่างเกรงใจ

บรรยากาศบนโต๊ะเงียบในช่วงแรก

จนกระทั่งคิมเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา

"เหนือฟ้า"

"ครับ"

"ทำงานพิเศษบ้างไหม"

เหนือฟ้าพยักหน้า

"เคยทำครับ"

"ร้านกาแฟ"

"ช่วงปิดเทอม"

คิมทำหน้าสนใจ

"ชงกาแฟเป็น?"

"นิดหน่อยครับ"

เซนยิ้ม

"ดีเลย"

"ไอ้ไทม์ชอบกาแฟ"

เหนือฟ้าหันไปมองคนข้าง ๆ

ไทม์กำลังตักข้าวเข้าปากเงียบ ๆ

เมื่อรู้ว่าทุกคนกำลังมอง เจ้าตัวก็เพียงพูดเรียบ ๆ

"กินข้าว"

ทำเอาคิมหัวเราะออกมา

"มันก็เป็นแบบนี้"

"พูดน้อย"

เหนือฟ้าหลุดหัวเราะตาม

"แต่ผมเริ่มชินแล้วครับ"

ประโยคนั้นทำให้ไทม์เงยหน้าขึ้นมองเขา

สายตาคมสบกับดวงตากลมเพียงครู่เดียว

ก่อนทั้งคู่จะยิ้มบาง ๆ ให้กันโดยไม่ได้นัดหมาย

เป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ

แต่ทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด

และไม่มีใครรู้เลยว่า...

สำหรับไทม์

นี่เป็นมื้อกลางวันที่เขามีความสุขที่สุดในรอบหลายปี

หลังพักกลางวัน ทุกคนกลับมารวมตัวกันที่ห้องสมุดอีกครั้ง

แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างไม้เก่า อากาศเริ่มร้อนขึ้นจนหลายคนต้องพับแขนเสื้อและใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อเป็นระยะ

คิมยืนถือแปลนห้องก่อนเรียกสมาชิกทุกคนมารวมตัว

"ช่วงบ่ายเหลืองานอีกสามอย่างนะ"

เขาชี้ไปยังชั้นหนังสือด้านหลังห้อง

"กลุ่มหนึ่งช่วยประกอบชั้นหนังสือ"

"อีกกลุ่มจัดหนังสือขึ้นชั้น"

"ส่วนกลุ่มสุดท้ายช่วยทำมุมอ่านหนังสือสำหรับเด็ก"

เหนือฟ้ายกมือขึ้นทันที

"ผมช่วยจัดมุมอ่านหนังสือครับ"

คิมยิ้ม

"ได้เลย"

"ไทม์ ฝากดูน้องด้วย"

"อือ"

ไทม์รับคำสั้น ๆ ก่อนหยิบกล่องอุปกรณ์เดินนำไปยังมุมห้องด้านใน

เหนือฟ้ารีบเดินตาม

บริเวณนั้นยังโล่ง มีเพียงพรมผืนเก่า โต๊ะไม้ตัวเล็ก และชั้นวางหนังสือที่ยังไม่ได้ประกอบ

"เริ่มจากปูพรม"

ไทม์พูดพลางวางกล่องเครื่องมือ

"เดี๋ยวพี่ประกอบชั้น"

"นายช่วยจัดหนังสือ"

เหนือฟ้าพยักหน้า

"ครับ"

เขาคุกเข่าลงบนพื้น ค่อย ๆ เปิดกล่องหนังสือนิทานออกทีละเล่ม

หน้าปกสีสันสดใสทำให้มุมห้องดูมีชีวิตชีวาขึ้นทันที

"ว้าว..."

เหนือฟ้ายิ้ม

"มีนิทานเยอะกว่าที่คิด"

ไทม์เหลือบมองรอยยิ้มของอีกฝ่าย ก่อนก้มหน้าขันน็อตต่อ

เสียงไขควงดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ทั้งสองต่างทำงานของตัวเองอย่างตั้งใจ

แม้จะไม่ได้คุยกันมาก

แต่กลับไม่มีความอึดอัดเลย

...

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง

มุมอ่านหนังสือเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง

เหนือฟ้าหยิบตุ๊กตาผ้าหมีตัวเล็กขึ้นมาวางบนชั้น

จากนั้นขยับหมอนอิงอีกสองใบให้อยู่ตรงมุมพอดี

"แบบนี้น่าจะน่านั่ง"

เขาพึมพำกับตัวเอง

ขณะเดียวกัน เด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งเดินเข้ามาแอบมองอยู่หน้าประตู

ดวงตาเป็นประกายเมื่อเห็นหนังสือนิทานกองใหม่

เหนือฟ้าสังเกตเห็นจึงยิ้มให้

"เข้ามาดูได้นะ"

เด็กชายค่อย ๆ เดินเข้ามาอย่างเขิน ๆ

"อ่านได้จริงเหรอครับ"

"ได้สิ"

เหนือฟ้าหยิบหนังสือเล่มหนึ่งส่งให้

"เล่มนี้สนุกนะ"

เด็กชายรับไปกอดไว้แน่น

"ขอบคุณครับ"

ก่อนจะนั่งลงบนพรมแล้วเปิดอ่านทันที

ไทม์ที่กำลังยกชั้นหนังสือเข้าที่ หันมาเห็นภาพนั้นพอดี

เขาไม่ได้พูดอะไร

แต่สายตากลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

...

"พี่ไทม์!"

เสียงคิมดังมาจากอีกฝั่ง

"ชั้นนี้เสร็จแล้ว มาช่วยดูหน่อย"

"เดี๋ยวไป"

ไทม์ตอบ ก่อนหันมาทางเหนือฟ้า

"อยู่คนเดียวได้ไหม"

เหนือฟ้ายิ้ม

"ได้ครับ"

"ถ้ามีอะไรเรียกพี่"

"ครับ"

ไทม์เดินออกไป

เหนือฟ้าจึงนั่งจัดหนังสือต่อ

ไม่นาน เด็ก ๆ หลายคนก็เริ่มทยอยเข้ามาในห้องสมุด

บางคนเลือกนิทาน

บางคนหยิบหนังสือภาพ

เหนือฟ้าคอยช่วยแนะนำและจัดหนังสือคืนเข้าที่ด้วยรอยยิ้ม

จนเวลาผ่านไป เขาแทบไม่รู้สึกเหนื่อยเลย

...

อีกมุมหนึ่งของห้อง

คิมยืนกอดอกมองภาพทั้งหมด ก่อนหันไปกระซิบกับเซน

"น้องเหมาะกับงานนี้ว่ะ"

เซนพยักหน้า

"อือ"

"เด็กทุกคนกล้าเข้าหาน้อง"

"เพราะน้องยิ้มเก่ง"

คิมหัวเราะเบา ๆ

"ส่วนไอ้ไทม์..."

"มองแต่น้อง"

เซนเหลือบไปมองเพื่อนที่กำลังช่วยยกโต๊ะ

แม้มือจะทำงานไม่หยุด

แต่สายตาของไทม์ก็คอยมองมาทางมุมอ่านหนังสือเป็นระยะ

ไม่ใช่เพราะไม่ไว้ใจ

แต่เพราะเป็นห่วงโดยไม่รู้ตัว

...

บ่ายคล้อย

มุมอ่านหนังสือแห่งใหม่เสร็จสมบูรณ์

เด็ก ๆ นั่งล้อมวงอ่านนิทานด้วยรอยยิ้ม

ครูใหญ่เดินเข้ามามองภาพตรงหน้า ก่อนหันมาหาเหนือฟ้า

"ขอบใจมากนะ"

"เด็ก ๆ คงชอบมุมนี้มาก"

เหนือฟ้ายิ้มเขิน ๆ

"ทุกคนช่วยกันครับ"

แต่ครูใหญ่กลับส่ายหน้า

"คนจัดให้น่านั่งแบบนี้..."

"น่าจะเป็นหนู"

เหนือฟ้าหัวเราะเบา ๆ

"ผมแค่ลองจัดดูครับ"

ครูใหญ่ยิ้มอย่างเอ็นดู

"ถ้ามีโอกาส..."

"กลับมาเยี่ยมเด็ก ๆ อีกนะ"

เหนือฟ้าพยักหน้าทันที

"ครับ"

เขาไม่รู้เลยว่า...

ใครอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล

กำลังคิดในใจเหมือนกันว่า

"ครั้งหน้า...ก็คงได้มาด้วยกันอีก"

แสงแดดยามบ่ายอ่อนลงเรื่อย ๆ

ภายในห้องสมุดที่เคยเต็มไปด้วยฝุ่นและชั้นหนังสือเก่า บัดนี้กลับเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้

ผนังสีใหม่สะอาดตา

ชั้นหนังสือถูกจัดเรียงเป็นระเบียบ

มุมอ่านหนังสือเล็ก ๆ ที่เหนือฟ้าช่วยตกแต่งเต็มไปด้วยหมอนอิงสีสดและหนังสือนิทาน

สำหรับเด็ก

เด็กนักเรียนหลายคนเริ่มทยอยเข้ามานั่งอ่านหนังสือด้วยรอยยิ้ม

เสียงหัวเราะเล็ก ๆ ดังคลอไปทั่วห้อง

เหนือฟ้ายืนมองภาพนั้นอย่างเงียบ ๆ

ความเหนื่อยตลอดทั้งวันเหมือนหายไปในพริบตา

เพียงได้เห็นเด็ก ๆ มีความสุข เขาก็รู้สึกว่าความพยายามทั้งหมดคุ้มค่าแล้ว

"เหนื่อยไหม"

เสียงของไอซ์ดังขึ้นข้างหลัง

เหนือฟ้าหันไปยิ้ม

"นิดหน่อย"

"แต่มันสนุก"

ไอซ์พยักหน้าเห็นด้วย

"กูไม่คิดว่าการมาทำอาสาจะมีความสุขขนาดนี้"

"ตอนแรกกูนึกว่าจะมาแบกของอย่างเดียว"

เหนือฟ้าหัวเราะ

"กูก็เหมือนกัน"

ทั้งสองยืนคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงของคิมจะดังขึ้นจากด้านนอก

"ทุกคนครับ!"

"ช่วยกันขนของขึ้นรถได้เลย"

สมาชิกชมรมต่างแยกย้ายไปเก็บอุปกรณ์

เหนือฟ้าก้มลงยกกล่องหนังสือที่เหลืออยู่สองสามกล่อง

ยังไม่ทันจะเดินออกจากห้อง

มือใหญ่ของใครบางคนก็เอื้อมมารับกล่องนั้นไป

"พี่ถือเอง"

เหนือฟ้าเงยหน้าขึ้น

"พี่ไทม์"

ไทม์ยกกล่องขึ้นอย่างง่ายดาย ก่อนพยักหน้าไปทางลังใบเล็กที่วางอยู่มุมห้อง

"นายเอาใบนั้น"

เหนือฟ้าหันไปมอง

ลังที่ไทม์ชี้มีเพียงหนังสือไม่กี่เล่ม น้ำหนักเบากว่ามาก

เด็กหนุ่มเม้มริมฝีปาก

เขารู้ดีว่า...

รุ่นพี่กำลังช่วยแบ่งงานหนักออกไปโดยไม่พูดตรง ๆ

"ครับ"

เหนือฟ้ารับคำแต่โดยดี

...

บริเวณหน้ารถบัส ทุกคนช่วยกันขนของอย่างขะมักเขม้น

คิมกำลังเช็กจำนวนเครื่องมือจากรายการในมือ

เซนนับกระป๋องสีที่เหลือ

ส่วนไทม์เดินตรวจความเรียบร้อยของแต่ละจุดอย่างละเอียด

เขาไม่ได้ยืนสั่งงาน

แต่เดินเข้าไปช่วยทุกกลุ่มที่ยังทำไม่เสร็จ

บางครั้งก็ยกโต๊ะ

บางครั้งก็ช่วยมัดเชือก

หรือแม้แต่ก้มเก็บเศษไม้ชิ้นเล็ก ๆ ที่ตกอยู่บนพื้น

เหนือฟ้ามองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆ

ก่อนหันไปถามคิม

"พี่ไทม์ทำแบบนี้ทุกครั้งเลยเหรอครับ"

คิมหัวเราะเบา ๆ

"ทุกครั้ง"

"ต่อให้เป็นประธานชมรม"

"มันก็ไม่เคยยืนสั่ง"

"มันชอบทำมากกว่าพูด"

เหนือฟ้าพยักหน้าเบา ๆ

คำพูดนั้นตรงกับสิ่งที่เขาเห็นจริง ๆ

ยิ่งได้รู้จัก...

ยิ่งรู้สึกว่าข่าวลือที่เคยได้ยินไม่มีส่วนไหนเหมือนตัวจริงเลย

...

"พี่ครับ!"

เสียงเด็กชายคนหนึ่งวิ่งตามมา

เด็กน้อยยื่นกระดาษแผ่นเล็กให้ไทม์

"ให้พี่"

ไทม์รับมาด้วยความสงสัย

บนกระดาษมีรูปวาดด้วยดินสอสี

เป็นภาพห้องสมุดหลังใหม่ มีเด็กหลายคนกำลังนั่งอ่านหนังสือ

มุมหนึ่งของภาพ มีผู้ชายสี่คนยืนยิ้มอยู่

แม้ภาพจะวาดอย่างง่าย ๆ

แต่ก็เต็มไปด้วยความตั้งใจ

"ผมวาดให้"

เด็กชายพูดอย่างเขิน ๆ

"ขอบคุณนะครับ"

ไทม์ย่อตัวลงให้ระดับสายตาเท่ากับเด็ก

ก่อนลูบศีรษะเบา ๆ

"ตั้งใจเรียนนะ"

เด็กชายพยักหน้าแรง ๆ

"ครับ!"

เหนือฟ้ามองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม

เขาเพิ่งรู้ว่า...

ผู้ชายที่ดูนิ่งและพูดน้อย

กลับรู้วิธีพูดกับเด็ก ๆ อย่างอ่อนโยน

โดยไม่ต้องพยายามเลย

...

ก่อนขึ้นรถกลับ

ครูใหญ่เรียกทุกคนมาถ่ายรูปรวมหน้าอาคารเรียน

"ยิ้มหน่อยครับ!"

เสียงช่างภาพดังขึ้น

สมาชิกชมรมหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

เหนือฟ้ายืนอยู่แถวหลัง

ขณะกำลังขยับตำแหน่งให้คนด้านหน้ามองเห็น

เขากลับเสียหลักเพราะพื้นดินยังชื้นจากฝนเมื่อคืน

ร่างโปร่งเอนถอยหลังเล็กน้อย

แต่ยังไม่ทันล้ม

มือแข็งแรงของใครบางคนก็จับข้อศอกเขาไว้พอดี

"ระวัง"

เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้หู

เหนือฟ้าหันไป

ไทม์ยังจับแขนเขาไว้เพียงเสี้ยววินาที ก่อนปล่อยทันทีเมื่อเห็นว่าเขายืนได้แล้ว

"ขอบคุณครับ"

เหนือฟ้ายิ้มอย่างเขิน ๆ

ไทม์เพียงพยักหน้า

ก่อนเดินกลับไปยืนตำแหน่งเดิม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่สำหรับเหนือฟ้า...

หัวใจของเขากลับเต้นแรงกว่าปกติ

ไม่ใช่เพราะเกือบล้ม

แต่เพราะเริ่มรู้สึกว่า...

ทุกครั้งที่เขามีปัญหา

คนที่ยื่นมือเข้ามาก่อน

มักจะเป็นผู้ชายคนนี้เสมอ

หลังถ่ายรูปร่วมกันเสร็จ สมาชิกชมรมต่างช่วยกันขนอุปกรณ์ขึ้นรถบัสเป็นครั้งสุดท้าย

แสงอาทิตย์ยามเย็นอาบไล้ทั่วสนามหญ้าหน้าโรงเรียน ลมเย็นพัดผ่านต้นไม้ใหญ่จนเกิดเสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ

เหนือฟ้าหันกลับไปมองห้องสมุดอีกครั้ง

จากอาคารเก่าเงียบเหงาในตอนเช้า...

ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ

เด็กหลายคนโบกมือให้รถบัสตั้งแต่ยังไม่ออกตัว

"พี่ ๆ มาอีกนะครับ!"

"ปีหน้ามาอีกนะ!"

เสียงเล็ก ๆ ดังไล่หลังมาไม่ขาดสาย

เหนือฟ้ายกมือโบกตอบพร้อมรอยยิ้ม

"ไว้เจอกันใหม่นะ"

...

ระหว่างทางกลับ ทุกคนบนรถดูเหนื่อยกว่าขามา

บางคนหลับทันทีที่รถเคลื่อนออกจากโรงเรียน

บางคนเอนศีรษะพิงกระจกอย่างหมดแรง

ไอซ์เองก็นั่งหลับปากอ้าอยู่ข้างคิม จนเซนต้องหยิบหมวกมาปิดหน้าให้เพราะกลัวแดดส่อง

คิมหัวเราะเบา ๆ

"นอนเหมือนเด็กเลย"

"ปล่อยไป"

เซนตอบยิ้ม ๆ

"เหนื่อยมาทั้งวัน"

...

ด้านหน้า

เหนือฟ้านั่งมองวิวข้างทางที่ค่อย ๆ เปลี่ยนจากทุ่งนาเป็นตัวเมือง

แม้ร่างกายจะเมื่อยล้า แต่หัวใจกลับรู้สึกอิ่มเอมอย่างประหลาด

"เป็นยังไง"

เสียงของไทม์ดังขึ้น

เหนือฟ้าหันไปยิ้ม

"สนุกมากครับ"

"เหนื่อยไหม"

"เหนื่อยครับ"

เขาหัวเราะ

"แต่เป็นความเหนื่อยที่มีความสุข"

ไทม์พยักหน้าเบา ๆ

"ครั้งแรกก็แบบนี้"

เหนือฟ้ามองคนข้าง ๆ อย่างสนใจ

"พี่ทำกิจกรรมแบบนี้มาตั้งแต่ปีหนึ่งเลยเหรอครับ"

"อือ"

"ไม่เคยขาด"

"ทำไมถึงชอบครับ"

ไทม์เงียบไปครู่หนึ่ง

สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง

ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่จริงจัง

"ตอนเด็ก..."

"เคยมีคนช่วยพี่ไว้"

เหนือฟ้านิ่งฟัง

ไทม์ไม่ได้เล่าต่อ

เขาเพียงยิ้มบาง ๆ ก่อนเปลี่ยนเรื่อง

"แล้วนายล่ะ"

"ถ้ามีครั้งหน้า"

"จะมาอีกไหม"

เหนือฟ้าตอบแทบจะทันที

"มาครับ"

"แน่นะ"

"ครับ"

ดวงตาของเด็กหนุ่มเป็นประกาย

"ผมอยากเห็นรอยยิ้มของเด็ก ๆ อีก"

ไทม์มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนพยักหน้า

"งั้น..."

"สมัครเป็นสมาชิกชมรมไหม"

เหนือฟ้าชะงัก

"ผมสมัครได้เหรอครับ"

"ได้"

"ชมรมเปิดรับทุกคณะ"

"ขอแค่ตั้งใจ"

เหนือฟ้าก้มมองมือของตัวเอง

ก่อนเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่สดใสที่สุดตั้งแต่ไทม์เคยเห็น

"งั้น..."

"ผมขอฝากตัวด้วยนะครับ"

ไทม์ยิ้มบาง ๆ

"ยินดีต้อนรับ"

คำพูดสั้น ๆ เพียงสี่พยางค์

แต่กลับทำให้หัวใจของเหนือฟ้าเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก

...

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

รถบัสแล่นกลับถึงมหาวิทยาลัย

ทุกคนช่วยกันขนอุปกรณ์ลงจากรถอย่างเป็นระเบียบ

เมื่อเก็บของเสร็จ สมาชิกหลายคนทยอยแยกย้ายกลับหอพัก

เหนือฟ้าสะพายกระเป๋า ก่อนหันไปยกมือไหว้รุ่นพี่ทุกคน

"ขอบคุณสำหรับวันนี้นะครับ"

คิมยิ้มกว้าง

"ขอบใจเหมือนกัน"

"คราวหน้ามาอีกนะ"

เซนพยักหน้า

"ดูแลตัวเองด้วย"

เหนือฟ้าหันมาทางไทม์เป็นคนสุดท้าย

"พี่ไทม์..."

"ขอบคุณนะครับ"

"สำหรับทุกอย่าง"

ไทม์สบตาเขา

ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเหมือนเดิม

"พี่ต่างหาก..."

"ที่ต้องขอบใจ"

เหนือฟ้าทำหน้าสงสัย

"ผมยังไม่ได้ช่วยอะไรเยอะเลย"

ไทม์ส่ายหน้าเบา ๆ

"นายช่วยมากกว่าที่คิด"

เขาไม่ได้อธิบายเพิ่มเติม

แต่สำหรับไทม์...

การที่เหนือฟ้ากลับมาอยู่ในชีวิตอีกครั้ง

ก็มากพอที่จะทำให้วันนี้เป็นวันที่ดีที่สุดวันหนึ่งแล้ว

...

คืนนั้น

เหนือฟ้ากลับถึงห้องด้วยความเหนื่อยล้า

หลังอาบน้ำเสร็จ เขาทิ้งตัวลงบนเตียง ก่อนเปิดโทรศัพท์ดูรูปที่ทุกคนถ่ายร่วมกัน

รอยยิ้มของเด็ก ๆ

ครูใหญ่

เพื่อนร่วมชมรม

รวมถึงไทม์ที่ยืนอยู่แถวหลังด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

เหนือฟ้าซูมรูปดูอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนเผลอยิ้ม

"พี่เขา..."

"ยิ้มแล้วหล่อเหมือนกันนะ"

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น

เป็นข้อความในกลุ่มชมรมอาสา

Time: ขอบคุณทุกคนสำหรับวันนี้ พักผ่อนให้เต็มที่ แล้วเจอกันวันประชุมสัปดาห์หน้า

ข้อความสั้น ๆ ไม่มีคำหวาน ไม่มีอิโมจิ

แต่ทุกคนในกลุ่มต่างตอบกลับอย่างพร้อมเพรียง

รับทราบครับพี่!

เหนือฟ้ายิ้ม ก่อนพิมพ์ข้อความของตัวเอง

เหนือฟ้า: ขอบคุณที่ให้ผมได้ร่วมกิจกรรมครับ

ไม่ถึงนาที

ข้อความตอบกลับจากไทม์ก็ปรากฏขึ้น

Time: ยินดีต้อนรับสู่ชมรม

เหนือฟ้ามองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ กว้างขึ้น

เขาไม่รู้เลยว่า...

การตอบรับเข้าชมรมในวันนี้

จะทำให้ชีวิตมหาวิทยาลัยของเขาเปลี่ยนไปตลอดกาล

เพราะจากนี้...

เขาจะได้ใช้เวลาอยู่กับผู้ชายที่ชื่อ "ไทม์" มากขึ้นเรื่อย ๆ

และหัวใจของทั้งคู่

ก็จะค่อย ๆ เดินเข้าหากัน

ทีละก้าว...

อย่างช้า ๆ