บทที่ 4 ข่าวลือกับความจริง

เช้าวันจันทร์

บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยกลับมาคึกคักอีกครั้งหลังผ่านกิจกรรมอาสาในช่วงสุดสัปดาห์

นักศึกษาต่างเร่งรีบเดินเข้าอาคารเรียน บ้างถือแฟ้ม บ้างถือแก้วกาแฟ ส่วนบางคนยังงัวเงียจนต้องรีบวิ่งเพราะใกล้ถึงเวลาเข้าเรียน

เหนือฟ้าสะพายเป้เดินเคียงข้างไอซ์มาตามทางเดินของคณะ

"เมื่อวานกูนอนยาวเลย"

ไอซ์บ่นพลางหาว

"ปวดแขนไปหมด"

เหนือฟ้าหัวเราะ

"กูเหมือนกัน"

"แต่ตื่นมาก็รู้สึกดี"

"เหมือนได้ทำอะไรที่มีความหมาย"

ไอซ์พยักหน้าเห็นด้วย

"จริง"

"คราวหน้ากูไปอีก"

เหนือฟ้ายิ้มกว้าง

"กูก็เหมือนกัน"

ทั้งสองเดินคุยกันไปเรื่อย ๆ จนถึงอาคารเรียน

ก่อนจะพบว่าห้องเรียนเปิดแล้ว นักศึกษาหลายคนกำลังทยอยเข้าที่นั่ง

เหนือฟ้าเพิ่งวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหา

"ขอโทษนะ"

เธอยิ้มเป็นมิตร

"ใช่เหนือฟ้าหรือเปล่า"

"ครับ"

"เราเมย์ อยู่กลุ่มเดียวกันวิชาสื่อเบื้องต้น"

เหนือฟ้านึกขึ้นได้ทันที

"อ๋อ...สวัสดีครับ"

เมย์ยื่นเอกสารในมือให้

"อาจารย์ให้เลือกหัวข้อรายงานเพิ่ม"

"เดี๋ยวตอนพักค่อยมาคุยกันนะ"

"ได้ครับ"

เมื่อเมย์เดินกลับไป

ไอซ์ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์

"มีสาวมาคุยตั้งแต่เช้าเลยนะ"

เหนือฟ้าหัวเราะ

"บ้า"

"เขามาคุยเรื่องงาน"

"กูก็แซวเล่น"

ทั้งสองหัวเราะพร้อมกัน

...

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เสียงกริ่งพักเที่ยงดังขึ้น

เหนือฟ้ากำลังจะเดินไปหาเมย์ตามที่นัดไว้

แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นหน้าห้อง

เสียงของรุ่นพี่คนหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตู

"น้องเหนือฟ้าใช่ไหม"

เหนือฟ้าหันกลับ

ชายหนุ่มในเสื้อช็อปวิศวะยืนถือกล่องกระดาษอยู่

"ครับ"

"พี่คิมฝากเอาเอกสารชมรมมาให้"

เหนือฟ้ารับกล่องมาด้วยความงุนงง

"ขอบคุณครับ"

รุ่นพี่พยักหน้าแล้วเดินจากไป

ไอซ์รีบเข้ามาเปิดกล่องดูทันที

ข้างในมี

· ใบสมัครสมาชิกชมรม

· ตารางกิจกรรมทั้งภาคเรียน

· เสื้อชมรมหนึ่งตัว

· เข็มกลัดโลโก้ชมรม

และมีกระดาษโน้ตเล็ก ๆ แปะอยู่ด้านบน

"ยินดีต้อนรับ"

ไม่มีลายเซ็น

แต่ลายมือสั้น ๆ นั้น

เหนือฟ้าจำได้ทันที

เป็นลายมือของไทม์

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขา

"ยิ้มอะไร"

ไอซ์ถาม

เหนือฟ้าส่ายหน้า

"เปล่า"

แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

...

ระหว่างเดินไปโรงอาหาร

เหนือฟ้ากับไอซ์ต้องผ่านหน้าคณะวิศวะ

นักศึกษาหลายคนกำลังยืนจับกลุ่มคุยกัน

ทันใดนั้น

เสียงบทสนทนาของรุ่นพี่กลุ่มหนึ่งก็ลอยมาเข้าหู

"ได้ข่าวว่าไทม์มีเรื่องกับรุ่นพี่ต่างมหา'ลัยอีกแล้ว"

"จริงเหรอ"

"เห็นว่าเกือบต่อยกัน"

"ก็ไม่แปลก"

"หมอนั่นเป็นแบบนี้ประจำ"

เหนือฟ้าชะลอฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว

ไอซ์เองก็ได้ยินเช่นกัน

ทั้งคู่สบตากัน

เหนือฟ้าขมวดคิ้วน้อย ๆ

ภาพของไทม์เมื่อวันอาสาผุดขึ้นมาในหัว

ผู้ชายที่ยกของหนักที่สุด

ผู้ชายที่คอยดูแลทุกคน

ผู้ชายที่พูดน้อยแต่ลงมือทำเสมอ

คนแบบนั้น...

จะเป็นคนชอบมีเรื่องจริงหรือ

"อย่าไปสนใจเลย"

ไอซ์พูดเบา ๆ

"ข่าวลือก็ส่วนข่าวลือ"

เหนือฟ้าพยักหน้า

"อือ"

แต่ลึก ๆ แล้ว

คำพูดเมื่อครู่ยังคงติดอยู่ในใจ

...

ช่วงบ่าย

หลังเลิกเรียน

เหนือฟ้าตัดสินใจเดินไปห้องชมรมอาสาเพื่อนำใบสมัครไปส่ง

เมื่อเปิดประตูเข้าไป

ภายในห้องมีเพียงคนเดียวที่กำลังนั่งตรวจเอกสารอยู่

ไทม์

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตู

"มาแล้วเหรอ"

เหนือฟ้ายกมือไหว้

"สวัสดีครับ"

"ผมเอาใบสมัครมาส่ง"

ไทม์รับเอกสารมาเปิดดู

เมื่อเห็นว่ากรอกครบทุกช่อง เขาจึงพยักหน้าเบา ๆ

"เรียบร้อย"

เหนือฟ้ายืนเงียบอยู่พักหนึ่ง

เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะถามดีหรือไม่

ไทม์สังเกตเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย

"มีอะไร"

เหนือฟ้ากำชายเสื้อกระเป๋าเป้แน่น

ก่อนรวบรวมความกล้า

"ผม..."

"ถามอะไรพี่ได้ไหมครับ"

ไทม์วางปากกาลง

"ถามได้"

เหนือฟ้าสูดหายใจลึก

ก่อนเอ่ยคำถามที่ติดอยู่ในใจมาตลอดทั้งวัน

"ข่าวลือที่ว่าพี่ชอบมีเรื่อง...จริงไหมครับ?"

ห้องชมรมตกอยู่ในความเงียบ

ไทม์ไม่ได้ตอบทันที

ดวงตาคมมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังนึกถึงบางอย่างในอดีต

ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา

แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ

"ถ้าพี่บอกว่า...ไม่จริงทั้งหมด"

"นายจะเชื่อพี่ไหม?"

เหนือฟ้านิ่งไป

คำถามนั้น...

ไม่มีคำตอบที่ถูกหรือผิด

แต่จะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาได้รู้จัก "ไทม์" ในอีกมุมหนึ่ง

คำถามของไทม์ทำให้บรรยากาศภายในห้องชมรมเงียบลง

เหนือฟ้ายืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ดวงตากลมสบกับสายตาคมของคนตรงหน้า

"ถ้าพี่บอกว่า...ไม่จริงทั้งหมด นายจะเชื่อพี่ไหม?"

เขาไม่รีบตอบ

ไม่ใช่เพราะลังเล

แต่กำลังเลือกคำพูดที่เหมาะสมที่สุด

เหนือฟ้าสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ

"ผมเชื่อ...ในสิ่งที่ผมเห็นครับ"

ไทม์ชะงักไปเล็กน้อย

เหนือฟ้าก้มมองมือของตัวเอง ก่อนพูดต่อ

"ตั้งแต่ผมรู้จักพี่"

"พี่ไม่เคยทำตัวอย่างที่คนอื่นพูดเลย"

"พี่ช่วยผมตอนฝนตก"

"พี่ช่วยดูแลทุกคนในกิจกรรมอาสา"

"พี่ทำงานหนักกว่าคนอื่น"

"เพราะฉะนั้น..."

เหนือฟ้าเงยหน้าขึ้น

"ผมอยากเชื่อสิ่งที่ผมเห็นมากกว่า"

ห้องชมรมกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

แต่คราวนี้...

มันเป็นความเงียบที่อบอุ่นกว่าเดิม

ไทม์มองเด็กปีหนึ่งตรงหน้าอยู่พักใหญ่

ก่อนจะยิ้มมุมปากบาง ๆ

"นาย..."

"เป็นคนแปลก"

เหนือฟ้าหัวเราะเบา ๆ

"หลายคนก็พูดแบบนั้นครับ"

"ทำไมถึงแปลก"

ไทม์เอนหลังพิงเก้าอี้

"ปกติคนส่วนใหญ่..."

"จะเชื่อข่าวลือก่อน"

"แล้วค่อยตัดสิน"

"แต่นายเลือกตัดสินจากการกระทำ"

เหนือฟ้ายิ้ม

"แม่เคยสอนครับ"

"อย่าเพิ่งตัดสินใคร"

"ถ้ายังไม่รู้จักเขาจริง ๆ"

ไทม์นิ่งไป

ประโยคนั้นทำให้เขานึกถึงคำพูดของใครบางคนในอดีต

คำพูดที่เขาไม่เคยลืม...

แต่ยังไม่ถึงเวลาจะเล่าให้อีกฝ่ายฟัง

...

"เรื่องที่มีข่าว..."

ไทม์เริ่มอธิบาย

"บางเรื่องก็จริง"

เหนือฟ้าตั้งใจฟัง

"แต่ไม่ใช่อย่างที่คนเล่า"

"พี่เคยต่อยคน"

ไทม์ยอมรับตรง ๆ

เหนือฟ้าเบิกตาเล็กน้อย

"แต่..."

"เพราะเขาทำร้ายรุ่นน้อง"

ไทม์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ

"พี่เข้าไปห้าม"

"สุดท้ายเลยกลายเป็นว่าพี่มีเรื่อง"

เหนือฟ้าพยักหน้าช้า ๆ

เขาไม่ได้ตกใจ

เพราะจากที่รู้จักไทม์มา

ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนหาเรื่องใครก่อน

"แล้วข่าวอื่นล่ะครับ"

ไทม์ส่ายหน้า

"บางข่าวก็เติมเอง"

"บางข่าวก็พูดต่อ ๆ กัน"

"สุดท้าย..."

"ไม่มีใครสนใจว่าความจริงคืออะไร"

เหนือฟ้าเงียบลง

เขาเพิ่งเข้าใจว่า...

ข่าวลือสามารถเปลี่ยนภาพลักษณ์ของคนคนหนึ่งได้มากขนาดไหน

...

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก

"ไอ้ไทม์!"

คิมเปิดประตูเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ

"อ้าว น้องฟ้าก็อยู่"

เหนือฟ้ายกมือไหว้ทันที

"สวัสดีครับพี่คิม"

"หวัดดี"

คิมยิ้ม ก่อนหันไปหาไทม์

"อาจารย์ฝากเอกสารประชุม"

"แล้วก็..."

เขาเหลือบมองทั้งสองคนสลับกัน

"คุยอะไรกันอยู่"

เหนือฟ้ากำลังจะตอบ

แต่ไทม์กลับพูดขึ้นก่อน

"เรื่องข่าวลือ"

คิมถอนหายใจทันที

"อีกแล้วเหรอ"

ไทม์พยักหน้า

คิมวางแฟ้มลงบนโต๊ะ ก่อนหันมาทางเหนือฟ้า

"พี่ไม่รู้ว่าน้องได้ยินอะไรมาบ้าง"

"แต่พี่อยากบอกอย่างหนึ่ง"

"ถ้าได้รู้จักไทม์จริง ๆ"

"น้องจะรู้เองว่ามันเป็นคนแบบไหน"

เหนือฟ้ายิ้มบาง ๆ

"ผมกำลังพยายามอยู่ครับ"

คำตอบนั้นทำให้คิมหัวเราะ

"ดี"

"อย่าเพิ่งเชื่อคนอื่น"

"เชื่อตัวเอง"

...

หลังจากส่งเอกสารเสร็จ

คิมก็เดินออกจากห้องไป

บรรยากาศกลับมาเงียบอีกครั้ง

ไทม์ลุกขึ้นเดินไปเปิดตู้เก็บของ ก่อนหยิบแฟ้มสีน้ำเงินออกมา

เขาวางมันลงตรงหน้าเหนือฟ้า

"นี่คือแผนกิจกรรมของชมรม"

"ลองอ่านดู"

เหนือฟ้ามองแฟ้มอย่างแปลกใจ

"ให้ผมเอากลับไปอ่านเหรอครับ"

"อือ"

"แต่..."

"มันเป็นเอกสารของชมรมไม่ใช่เหรอ"

ไทม์พยักหน้า

"ใช่"

"แต่พี่ไว้ใจนาย"

คำพูดนั้นเรียบง่าย

ไม่มีน้ำเสียงหวานหรือโรแมนติก

แต่กลับทำให้เหนือฟ้ารู้สึกหนักแน่นอย่างบอกไม่ถูก

เขารับแฟ้มมาถือไว้ด้วยสองมือ

"ผมจะดูแลอย่างดีครับ"

ไทม์มองรอยยิ้มของอีกฝ่าย

ก่อนตอบสั้น ๆ

"พี่รู้"

และเป็นครั้งแรก...

ที่ทั้งคู่เริ่มสร้างความเชื่อใจให้กัน

โดยไม่ต้องใช้คำพูดมากมาย

หลังออกจากห้องชมรม เหนือฟ้ากอดแฟ้มกิจกรรมไว้แนบอกพลางเดินไปยังอาคารเรียนของคณะ

แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านแนวต้นก้ามปูที่เรียงรายอยู่สองข้างทาง ลมอ่อน ๆ พัดให้ใบไม้ไหวตามจังหวะ ผู้คนในมหาวิทยาลัยยังคงเดินกันขวักไขว่ บ้างกำลังรีบไปเรียน บ้างจับกลุ่มคุยเรื่องงานที่กำลังจะส่ง

เหนือฟ้าหยุดยืนหน้าตู้ขายน้ำอัตโนมัติ

กำลังจะหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา

"ฟ้า!"

เสียงไอซ์ดังมาจากด้านหลัง

"อยู่นี่เอง กูเดินหาตั้งนาน"

เหนือฟ้าหันไปยิ้ม

"มีอะไรเหรอ"

"เมย์ให้มาตาม"

"งานกลุ่มจะประชุมกันที่ห้องสมุด"

"อ๋อ...จริงด้วย"

ทั้งสองรีบเดินไปยังห้องสมุดกลางของมหาวิทยาลัย

...

ภายในห้องสมุด บรรยากาศเงียบสงบกว่าด้านนอก

เมย์และสมาชิกอีกสองคนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

"มาพอดีเลย"

เมย์ยิ้มทัก

"เราจะสรุปหัวข้อสัมภาษณ์"

เหนือฟ้านั่งลง ก่อนเปิดสมุดจดทันที

หนึ่งในสมาชิกของกลุ่มเอ่ยขึ้น

"เราคิดว่าจะสัมภาษณ์รุ่นพี่ไทม์"

"เพราะพี่เขาได้รางวัลผู้นำกิจกรรมดีเด่นของมหาวิทยาลัย"

เหนือฟ้าชะงักเล็กน้อย

"พี่ไทม์เคยได้รางวัลด้วยเหรอ"

เมย์พยักหน้า

"ได้เมื่อปีที่แล้ว"

"อาจารย์หลายคนชื่นชมพี่เขามาก"

เหนือฟ้ารู้สึกแปลกใจ

เพราะสิ่งที่ได้ยิน แตกต่างจากข่าวลือที่คนในมหาวิทยาลัยพูดกันโดยสิ้นเชิง

อีกคนหนึ่งในกลุ่มกลับทำหน้าลังเล

"แต่..."

"เราได้ยินว่าพี่เขาอารมณ์ไม่ค่อยดี"

"จะยอมให้สัมภาษณ์หรือเปล่า"

เหนือฟ้ายิ้มบาง ๆ

"พี่เขาไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดหรอก"

ทุกคนหันมามองเขาพร้อมกัน

"นายรู้จักเหรอ"

เหนือฟ้าหยุดไปชั่วครู่

ก่อนตอบตามตรง

"เคยทำกิจกรรมด้วยกัน"

"พี่เขาใจดีนะ"

สมาชิกในกลุ่มมองหน้ากัน

เมย์หัวเราะเบา ๆ

"งั้นนายช่วยเป็นคนติดต่อได้ไหม"

เหนือฟ้าพยักหน้าทันที

"ได้"

"เดี๋ยวผมลองคุยกับพี่เขา"

...

การประชุมดำเนินต่ออีกเกือบชั่วโมง

เหนือฟ้าเป็นคนจดรายละเอียดทั้งหมดอย่างเป็นระเบียบ

เมย์เหลือบมองสมุดของเขาแล้วอดชมไม่ได้

"ลายมือสวยจัง"

เหนือฟ้าหัวเราะเขิน ๆ

"แม่บังคับให้ฝึกตั้งแต่เด็ก"

"ดีเลย"

เมย์ยิ้ม

"อ่านง่ายมาก"

บรรยากาศในกลุ่มเต็มไปด้วยความเป็นกันเอง

ไม่มีการแบ่งหน้าที่แบบผลักภาระ ทุกคนช่วยกันเสนอความคิดเห็นจนได้โครงร่างรายงานที่ชัดเจน

...

เมื่อประชุมเสร็จ เหนือฟ้าขอตัวไปคืนหนังสือที่ชั้นสามของห้องสมุด

ขณะเดินผ่านโซนหนังสือวิชาการ เขากลับเห็นร่างคุ้นตากำลังยืนคุยกับอาจารย์ผู้สูงวัยคนหนึ่ง

เป็นไทม์

ชายหนุ่มยืนตัวตรง สีหน้าสุภาพต่างจากเวลาที่อยู่กับเพื่อน

"ขอบคุณมากนะไทม์"

อาจารย์กล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ถ้าไม่ได้เธอช่วย งานประชุมเมื่อสัปดาห์ก่อนคงวุ่นน่าดู"

ไทม์ยกมือไหว้

"ไม่เป็นไรครับอาจารย์"

"ผมเต็มใจ"

"ยังไงเรื่องทุนการศึกษาที่คุยกัน..."

อาจารย์พูดต่อ

"อาจารย์จะช่วยประสานให้อีกที"

ไทม์พยักหน้า

"ขอบคุณครับ"

เหนือฟ้ายืนอยู่หลังชั้นหนังสือ ไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง

แต่สิ่งที่ได้ยินกลับทำให้เขาประหลาดใจ

ทุนการศึกษา?

ก่อนที่เขาจะคิดต่อ เสียงโทรศัพท์ของตัวเองก็ดังขึ้น

เหนือฟ้าสะดุ้ง รีบกดปิดเสียงทันที

ไทม์หันมาตามเสียงโดยอัตโนมัติ

สายตาของทั้งคู่สบกัน

เหนือฟ้าทำหน้าเลิ่กลั่ก ก่อนรีบเดินออกมาจากหลังชั้นหนังสือ

"ขอโทษครับพี่"

"ผมไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง"

ไทม์มองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ

"ไม่เป็นไร"

อาจารย์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หันมามองเหนือฟ้า

"นี่รุ่นน้องในชมรมเหรอ"

ไทม์พยักหน้า

"ครับ"

อาจารย์ยิ้มอย่างใจดี

"ฝากดูแลน้องด้วยนะ"

ไทม์ตอบสั้น ๆ

"ครับ"

เพียงคำตอบเดียว

แต่กลับทำให้หัวใจของเหนือฟ้ารู้สึกอุ่นขึ้นอย่างประหลาด

คำว่า "ฝากดูแล"

ฟังดูเหมือนเรื่องธรรมดา

แต่เมื่อออกมาจากปากของไทม์

มันกลับให้ความรู้สึกมั่นคงจนยากจะอธิบาย

...

หลังอาจารย์เดินจากไป

เหนือฟ้าจึงรวบรวมความกล้าเอ่ยถาม

"พี่ครับ"

"เมื่อกี้..."

"อาจารย์พูดถึงทุนการศึกษา"

ไทม์นิ่งไปเล็กน้อย

ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

"ทุนสำหรับเด็กในโรงเรียนที่ชมรมไปช่วย"

เหนือฟ้าเบิกตากว้าง

"พี่กำลังหาทุนให้เด็ก ๆ เหรอ"

ไทม์พยักหน้า

"มีน้องคนหนึ่งเรียนดี"

"แต่ฐานะที่บ้านลำบาก"

"พี่เลยลองติดต่ออาจารย์ดู"

เหนือฟ้ายืนนิ่ง

ภาพข่าวลือเกี่ยวกับไทม์ที่เคยได้ยิน...

เริ่มเลือนหายไปทีละน้อย

ผู้ชายที่ใครหลายคนเรียกว่า "วิศวะตัวร้าย"

กลับกำลังใช้เวลาหลังเลิกเรียน

เพื่อหาทุนการศึกษาให้เด็กคนหนึ่ง

โดยไม่เคยบอกใคร

เหนือฟ้ามองคนตรงหน้า ก่อนยิ้มออกมาจากใจ

"พี่..."

"เก่งจังเลยนะครับ"

ไทม์ชะงักไปเล็กน้อย

ก่อนหลบสายตาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

"...ไม่ได้เก่ง"

"แค่ทำในสิ่งที่ควรทำ"

คำตอบนั้นเรียบง่าย

แต่กลับทำให้เหนือฟ้ารู้สึกว่า...

เขาเริ่มอยากรู้จักผู้ชายคนนี้

มากขึ้นกว่าเดิม

เหนือฟ้าเดินออกจากห้องสมุดพร้อมแฟ้มเอกสารในอ้อมแขน

แม้บทสนทนากับไทม์จะจบลงแล้ว แต่สิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่ยังวนเวียนอยู่ในหัว

"ทุนสำหรับเด็กในโรงเรียน..."

"แค่ทำในสิ่งที่ควรทำ"

เขาเผลอยิ้มบาง ๆ

ยิ่งได้รู้จัก...

ยิ่งรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ต่างจากข่าวลือที่ได้ยินโดยสิ้นเชิง

"ยิ้มอะไรอยู่คนเดียว"

เสียงไอซ์ดังขึ้นจากด้านหลัง

เหนือฟ้าสะดุ้ง ก่อนหันไปหัวเราะแห้ง ๆ

"เปล่านี่"

"โกหกไม่เก่งเลยนะมึง"

ไอซ์เดินเข้ามาคล้องคอเพื่อนอย่างอารมณ์ดี

"คุยอะไรกัน"

"เมื่อกี้กูเห็นยืนคุยกับพี่ไทม์"

"เรื่องสัมภาษณ์"

เหนือฟ้าตอบตามความจริง

"แล้วก็เรื่องกิจกรรมชมรม"

ไอซ์พยักหน้า

"ดีเลย"

"อย่างน้อยรายงานของกลุ่มเราก็น่าจะง่ายขึ้น"

ทั้งสองเดินลงบันไดมาพร้อมกัน

ระหว่างทางผ่านลานกิจกรรมของมหาวิทยาลัย มีนักศึกษาหลายชมรมกำลังตั้งบูธรับสมัครสมาชิกใหม่ เสียงเชียร์และเสียงดนตรีทำให้บรรยากาศคึกคักกว่าปกติ

เหนือฟ้าหยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง

"มหาวิทยาลัยมีชมรมเยอะกว่าที่คิดนะ"

"ใช่"

ไอซ์ยิ้ม

"แต่กูว่าชมรมอาสาสนุกสุดแล้ว"

เหนือฟ้าหัวเราะ

"เพิ่งไปครั้งเดียวเอง"

"ก็รู้แล้ว"

"เด็ก ๆ น่ารักจะตาย"

เหนือฟ้าพยักหน้าเห็นด้วย

ภาพเด็กชายที่กอดหนังสือนิทานไว้แน่นยังติดอยู่ในความทรงจำ

เขาหวังว่า...

ครั้งหน้าที่กลับไป ห้องสมุดจะยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะแบบนั้น

...

ตกเย็น

เหนือฟ้าเดินมาที่ห้องชมรมตามเวลานัดหมาย

วันนี้สมาชิกใหม่ทุกคนต้องมาประชุมแนะนำตัว

ภายในห้องมีนักศึกษานั่งอยู่ประมาณสิบกว่าคน ทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้องต่างคุยกันอย่างเป็นกันเอง

คิมยืนอยู่หน้าห้องพร้อมกระดาษรายชื่อ

"มากันครบแล้วใช่ไหม"

"ถ้าครบ เริ่มเลย"

ทุกคนเงียบลง

คิมเริ่มแนะนำประวัติของชมรม ตั้งแต่การก่อตั้ง วัตถุประสงค์ ไปจนถึงกิจกรรมที่จัดในแต่ละปี

เหนือฟ้าตั้งใจฟังทุกคำ

ระหว่างนั้น ไทม์นั่งอยู่มุมห้อง คอยจดรายละเอียดเพิ่มเติมลงในสมุดบันทึกเป็นระยะ

เขาแทบไม่ได้พูดอะไร

แต่เมื่อมีสมาชิกถามคำถาม

ไทม์จะเป็นคนอธิบายอย่างละเอียดเสมอ

"พี่ครับ"

รุ่นน้องคนหนึ่งยกมือ

"ถ้าผมไม่มีพื้นฐานงานช่างเลย จะเข้าชมรมได้ไหมครับ"

ไทม์เงยหน้าขึ้น

"ได้"

"ที่นี่ไม่มีใครเก่งตั้งแต่วันแรก"

"ทุกคนเรียนรู้จากการลงมือทำ"

คำตอบนั้นทำให้หลายคนยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ

เหนือฟ้าเองก็เช่นกัน

เขาเริ่มเข้าใจว่า...

เหตุผลที่คนในชมรมเคารพไทม์

ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายเป็นประธาน

แต่เป็นเพราะไทม์ทำให้ทุกคนรู้สึกว่า "ตัวเองก็มีคุณค่า"

...

หลังประชุมเสร็จ

สมาชิกส่วนใหญ่ทยอยกลับ

เหลือเพียงคิม เซน ไทม์ และเหนือฟ้า ที่ช่วยกันเก็บเก้าอี้เข้าที่

เหนือฟ้ากำลังยกกล่องเอกสารขึ้นชั้นวาง

แต่เพราะชั้นอยู่สูงกว่าที่คิด เขาจึงต้องเขย่งตัว

ปลายนิ้วแตะขอบชั้นได้เพียงนิดเดียว

ทันใดนั้น...

มืออีกคู่หนึ่งก็รับกล่องจากเขาไปอย่างเงียบ ๆ

"เดี๋ยวพี่เอง"

ไทม์ยกกล่องขึ้นวางบนชั้นได้อย่างง่ายดาย

เหนือฟ้าหันไปยิ้ม

"ผมทำเองได้นะครับ"

ไทม์ส่ายหน้าเบา ๆ

"รู้"

"แต่เสียเวลามากกว่า"

คำตอบนั้นทำให้เหนือฟ้าหลุดหัวเราะ

"พี่พูดตรงตลอดเลย"

มุมปากของไทม์ยกขึ้นเล็กน้อย

"ชินแล้ว"

คิมที่กำลังเก็บโต๊ะอยู่ไม่ไกลหันมาเห็นภาพนั้นก็อมยิ้ม

เขาไม่พูดแซวเหมือนเมื่อก่อน

เพียงหันไปกระซิบกับเซนเบา ๆ

"เห็นไหม"

เซนพยักหน้า

"อือ"

"ไอ้ไทม์..."

"กลับมายิ้มได้อีกครั้งแล้ว"

เซนไม่ได้พูดต่อ

แต่ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่า

รอยยิ้มแบบนี้...

หายไปจากไทม์นานแค่ไหน

...

ก่อนแยกย้ายกลับ

ไทม์หยิบแฟ้มรายงานของเหนือฟ้าขึ้นมา

"เรื่องสัมภาษณ์"

เหนือฟ้าหันกลับมา

"ครับ"

"พรุ่งนี้หลังเลิกเรียน"

"พี่ว่างหนึ่งชั่วโมง"

"ถ้านายพร้อม..."

"เริ่มได้เลย"

เหนือฟ้าดวงตาเป็นประกาย

"จริงเหรอครับ"

"อือ"

"แต่มีข้อแม้"

เหนือฟ้าหัวเราะเบา ๆ

"มีอีกแล้วเหรอครับ"

ไทม์ยิ้มมุมปาก

"หลังสัมภาษณ์เสร็จ"

"ไปกินข้าวกับพวกพี่"

เหนือฟ้าชะงักเล็กน้อย

ก่อนยิ้มตอบอย่างเป็นธรรมชาติ

"ได้ครับ"

"งั้น...พรุ่งนี้เจอกัน"

เขายกมือไหว้รุ่นพี่ทั้งสามคน ก่อนเดินออกจากห้องชมรม

เมื่อประตูปิดลง

คิมก็หันไปมองไทม์ทันที

"มึง"

ไทม์เลิกคิ้ว

"อะไร"

คิมยิ้มเจ้าเล่ห์

"ข้อแม้เมื่อกี้..."

"กูไม่เห็นเกี่ยวกับสัมภาษณ์เลย"

ไทม์เงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายไหล่

แล้วตอบสั้น ๆ

"ก็..."

"อยากชวนกินข้าว"

พูดจบก็เดินออกจากห้อง ทิ้งให้คิมกับเซนยืนมองหน้ากัน ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน

"ในที่สุด..."

"ไอ้คนปากแข็งก็เริ่มรุกแล้ว"

เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นในช่วงเย็นนักศึกษาทยอยเดินออกจากอาคารเรียน บางคนรีบกลับหอพัก บางคนมุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร ส่วนอีกหลายคนกำลังนั่งทำรายงานต่อที่ลานกลางคณะ

เหนือฟ้าปิดสมุดจด ก่อนหันไปหาเมย์และสมาชิกในกลุ่ม

"เดี๋ยวผมไปสัมภาษณ์พี่ไทม์นะ"

เมย์พยักหน้าพร้อมส่งเครื่องบันทึกเสียงให้

"ฝากด้วยนะ"

"ถ้าได้รูปด้วยจะดีมาก"

เหนือฟ้ายิ้มรับ

"ได้ เดี๋ยวส่งเข้ากลุ่ม"

...

ห้องชมรมอาสาในช่วงเย็นเงียบกว่าปกติ

เมื่อเหนือฟ้าเคาะประตูเบา ๆ เสียงทุ้มคุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านใน

"เข้ามา"

เด็กหนุ่มเปิดประตูเข้าไป

ไทม์นั่งอยู่ที่โต๊ะเดิม รายล้อมไปด้วยเอกสารและโน้ตหลายแผ่น

เมื่อเห็นเหนือฟ้า เขาก็ปิดแฟ้มตรงหน้าแล้วลุกขึ้น

"มาตรงเวลา"

เหนือฟ้าหัวเราะเบา ๆ

"ผมไม่ชอบให้คนรอครับ"

ไทม์พยักหน้า

"ดี"

คำชมสั้น ๆ ทำให้เหนือฟ้ารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

เขาหยิบสมุดจดและเครื่องบันทึกเสียงออกมาวางบนโต๊ะ

"งั้น...เริ่มเลยนะครับ"

"อือ"

ทั้งสองนั่งลงตรงข้ามกัน

เหนือฟ้ากดปุ่มบันทึก ก่อนสูดหายใจเข้าลึก

แม้จะซ้อมคำถามมาหลายรอบ แต่พอถึงเวลาจริงก็อดตื่นเต้นไม่ได้

"คำถามแรกครับ"

ไทม์พยักหน้าเป็นเชิงให้ถามได้

"อะไรเป็นเหตุผลที่ทำให้พี่เข้าชมรมอาสา"

ไทม์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนตอบช้า ๆ

"ตอนปีหนึ่ง"

"พี่เคยไปออกค่ายครั้งแรก"

"เห็นเด็กคนหนึ่งอ่านหนังสือใต้ต้นไม้"

เหนือฟ้าตั้งใจฟัง

"ห้องสมุดของโรงเรียนตอนนั้น..."

"แทบไม่มีหนังสือเลย"

"เด็กคนนั้นบอกว่า"

ไทม์เว้นช่วงเล็กน้อย

'ถ้ามีหนังสือมากกว่านี้ ผมคงได้อ่านทุกวัน'

"ตั้งแต่วันนั้น"

"พี่ก็อยู่ชมรมมาตลอด"

เหนือฟ้าหยุดจดไปชั่วขณะ

คำตอบเรียบง่าย

แต่กลับเต็มไปด้วยความหมาย

เขาเงยหน้ามองคนตรงข้าม

"แค่ประโยคเดียว..."

"ทำให้พี่ทำกิจกรรมต่อเนื่องมาสามปีเลยเหรอครับ"

ไทม์ยิ้มบาง ๆ

"อือ"

"บางครั้ง..."

"คำพูดสั้น ๆ"

"ก็เปลี่ยนชีวิตคนได้"

เหนือฟ้ารู้สึกเหมือนคำตอบนั้นซ่อนความหมายบางอย่างไว้

แต่เขาเลือกไม่ถามต่อ

เพราะสัมผัสได้ว่า...

มันคงเป็นเรื่องสำคัญสำหรับไทม์

...

"คำถามต่อไปครับ"

เหนือฟ้าเปิดหน้ากระดาษถัดไป

"หลายคนมองว่าพี่เป็นคนเข้าถึงยาก"

"พี่คิดยังไง"

ไทม์หลุดหัวเราะเบา ๆ

"เข้าถึงยากเหรอ"

"ครับ"

"ผมเอง..."

เหนือฟ้ายิ้มเขิน

"ตอนแรกก็คิดแบบนั้น"

"แล้วตอนนี้ล่ะ"

คำถามถูกโยนกลับมาอีกครั้ง

เหนือฟ้าหยุดคิด

ก่อนตอบออกมาตามความรู้สึก

"ตอนนี้..."

"ผมว่าพี่เป็นคนพูดน้อย"

"แต่ใจดี"

ไทม์ชะงักไปเล็กน้อย

ไม่ใช่เพราะเขิน

แต่เพราะไม่มีใครเคยอธิบายตัวตนของเขาแบบนี้

เขามองเหนือฟ้าอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนเอ่ยเบา ๆ

"ขอบใจ"

คำขอบคุณนั้นทำให้เหนือฟ้ายิ้มกว้าง

"ผมพูดจริงนะครับ"

"ดีแล้ว"

ไทม์ตอบพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ

"อย่างน้อย..."

"ก็มีคนเข้าใจ"

...

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก

คิมโผล่หน้าเข้ามา

"เสร็จหรือยัง"

เหนือฟ้าเหลือบมองนาฬิกา

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว

"ใกล้แล้วครับ"

คิมยิ้ม

"งั้นรีบหน่อย"

"เดี๋ยวร้านปิด"

เหนือฟ้าทำหน้างง

"ร้าน?"

ไทม์ลุกขึ้นเก็บเอกสาร

ก่อนหันมาหาเขา

"จำข้อแม้ได้ไหม"

เหนือฟ้ากะพริบตา

ก่อนหัวเราะออกมา

"อ๋อ..."

"กินข้าว"

ไทม์พยักหน้า

"คิมกับเซนรออยู่"

เหนือฟ้าเก็บสมุดกับเครื่องบันทึกเสียงใส่กระเป๋า

ก่อนยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ

"งั้น..."

"วันนี้ผมขอเลี้ยงน้ำได้ไหมครับ"

ไทม์เลิกคิ้ว

"เลี้ยงทำไม"

"ถือว่าขอบคุณ"

ไทม์ส่ายหน้าเบา ๆ

"ไว้สอบได้ A ก่อน"

"ค่อยเลี้ยง"

เหนือฟ้าหัวเราะเสียงใส

"ตกลงครับ"

เป็นครั้งแรก...

ที่ทั้งคู่เดินออกจากห้องชมรมพร้อมกัน

โดยไม่มีความเกร็งหรือความอึดอัดเหมือนวันแรกอีกแล้ว

ระยะห่างระหว่างพวกเขา

กำลังค่อย ๆ สั้นลง

ทีละนิด

โดยที่ไม่มีใครรู้ตัว

ร้านอาหารตามสั่งเล็ก ๆ หลังมหาวิทยาลัยเริ่มคึกคักในช่วงหัวค่ำ

แสงไฟสีส้มส่องลอดออกมาจากหน้าร้าน กลิ่นหอมของอาหารที่กำลังผัดบนกระทะลอยมาตามลมจนเรียกน้ำย่อยได้เป็นอย่างดี

ร้านนี้เป็นร้านประจำของนักศึกษาหลายคณะ เพราะอาหารอร่อย ราคาไม่แพง และป้าเจ้าของร้านยังจำลูกค้าประจำได้แทบทุกคน

"ป้าครับ เหมือนเดิมสี่ที่"

คิมเดินนำเข้าไปก่อน พร้อมยกมือทักเจ้าของร้านอย่างสนิทสนม

"มาแล้วเหรอ วันนี้พาเด็กใหม่มาด้วย"

ป้ายิ้มกว้างเมื่อเห็นเหนือฟ้า

"สวัสดีครับ"

เหนือฟ้ายกมือไหว้ทันที

"โอ้โห...เด็กคนนี้มารยาทดีนะ"

ป้าหัวเราะอย่างเอ็นดู ก่อนรีบจัดโต๊ะให้

ทั้งสี่คนนั่งลงตามเดิม

คิมกับเซนนั่งฝั่งหนึ่ง ส่วนไทม์นั่งตรงข้ามคิม และเหนือฟ้านั่งข้างไทม์

เหนือฟ้าแอบเกร็งเล็กน้อย

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาออกมากินข้าวกับรุ่นพี่นอกเวลาชมรม

"กินอะไร"

ไทม์เลื่อนเมนูมาให้

เหนือฟ้ารับมาเปิดดู

"อะไรก็ได้ครับ"

คิมหัวเราะทันที

"คำตอบยอดฮิต"

เซนพยักหน้าเห็นด้วย

"คนเลือกยาก"

เหนือฟ้ายิ้มเขิน

"ผมกินง่ายครับ"

ไทม์หยิบเมนูจากมือเขาไปดูแวบหนึ่ง ก่อนเรียกป้าเจ้าของร้าน

"ป้าครับ"

"ข้าวกะเพราไก่ไม่เผ็ดหนึ่ง"

"ไข่ดาวสุก"

เหนือฟ้าหันไปมองทันที

"พี่รู้ได้ยังไงว่าผมไม่กินเผ็ด"

ไทม์ชะงักไปนิด

ก่อนตอบเรียบ ๆ

"วันอาสา"

"นายเขี่ยพริกออกจากข้าว"

เหนือฟ้ากะพริบตาปริบ ๆ

เขาแทบจำไม่ได้ด้วยซ้ำ

แต่ไทม์กลับสังเกตเห็น

"ความจำดีจัง"

ไทม์เพียงยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ไม่ตอบอะไร

คิมกับเซนแอบสบตากัน ก่อนอมยิ้มโดยไม่พูดแซว

...

ไม่นานอาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟ

เหนือฟ้ากำลังหยิบช้อน

แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงจามเบา ๆ จากโต๊ะข้าง ๆ

เด็กหญิงตัวเล็กที่มากับแม่ทำช้อนหล่นลงพื้น

เหนือฟ้าก้มลงหยิบให้ทันที

"นี่ครับ"

เด็กหญิงยิ้มกว้าง

"ขอบคุณค่ะ"

แม่ของเด็กรีบกล่าวขอบคุณ

"ขอบคุณนะจ๊ะ"

เหนือฟ้ายิ้มตอบ

"ไม่เป็นไรครับ"

เมื่อกลับมานั่งที่เดิม

คิมก็หัวเราะเบา ๆ

"น้องนี่ช่วยทุกคนจริง ๆ"

เหนือฟ้าเกาหัวอย่างเขิน ๆ

"ติดเป็นนิสัยครับ"

ไทม์ไม่ได้พูดอะไร

แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากบอกได้ชัดว่า...

เขาชอบนิสัยแบบนี้ของเหนือฟ้า

...

ระหว่างกินข้าว

บทสนทนาเปลี่ยนไปเป็นเรื่องเรียน

เซนเล่าเรื่องอาจารย์ที่ชอบเรียกตอบแบบไม่ทันตั้งตัว

คิมบ่นเรื่องโปรเจกต์วิศวะที่ต้องนอนตีสามแทบทุกคืน

เหนือฟ้าฟังอย่างตั้งใจ ก่อนหัวเราะตามเป็นระยะ

บรรยากาศสบาย ๆ ทำให้เขารู้สึกเหมือนไม่ได้กำลังนั่งกับรุ่นพี่

แต่เหมือนกำลังนั่งกินข้าวกับพี่ชายมากกว่า

"เหนือฟ้า"

เซนวางช้อนลง

"มีอะไรอยากทำในมหาวิทยาลัยไหม"

เหนือฟ้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ผมอยากลองหลายอย่างครับ"

"อยากทำกิจกรรม"

"อยากมีเพื่อนเยอะ ๆ"

"แล้วก็..."

เขายิ้มเขิน

"อยากเรียนให้จบแบบที่แม่ภูมิใจ"

ทั้งโต๊ะเงียบลงชั่วขณะ

คิมยิ้มกว้าง

"ทำได้อยู่แล้ว"

เซนพยักหน้า

"แค่รักษาความตั้งใจแบบนี้ไว้"

ไทม์มองคนข้าง ๆ ก่อนพูดขึ้นสั้น ๆ

"นายทำได้"

แม้จะมีเพียงสี่คำ

แต่กลับหนักแน่นจนเหนือฟ้ารู้สึกเหมือนมีใครสักคนกำลังเชื่อมั่นในตัวเขา

เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง

"ขอบคุณครับ"

...

หลังทานอาหารเสร็จ

เหนือฟ้าหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมา

"ผมขอหารนะครับ"

คิมรีบโบกมือ

"เด็กใหม่เลี้ยงไม่ได้"

"แต่..."

เหนือฟ้ายังพูดไม่ทันจบ

ไทม์ก็วางเงินไว้บนโต๊ะเรียบร้อย

"พี่..."

เหนือฟ้าทำหน้าเกรงใจ

"ผมเกรงใจจริง ๆ"

ไทม์ลุกขึ้นสะพายกระเป๋า

ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเหมือนเดิม

"งั้น..."

"ตั้งใจเรียน"

"ถือว่าใช้หนี้"

เหนือฟ้าหลุดหัวเราะ

"แบบนี้ก็ได้เหรอครับ"

"ได้"

ไทม์ตอบสั้น ๆ

ก่อนเดินนำออกจากร้าน

เหนือฟ้ามองแผ่นหลังกว้างของรุ่นพี่

แล้วเผลอยิ้มอีกครั้ง

คนคนนี้...

ไม่เคยพูดคำว่าดูแล

แต่กลับแสดงออกผ่านการกระทำทุกครั้ง

และนั่น...

ทำให้หัวใจของเหนือฟ้าค่อย ๆ อบอุ่นขึ้นทีละน้อย

เมื่อออกจากร้านอาหาร อากาศยามค่ำคืนก็เย็นสบายกว่าตอนกลางวัน

แสงไฟจากเสาไฟเรียงรายตลอดทางเดินทอดยาวไปจนถึงหน้ามหาวิทยาลัย นักศึกษาหลายคนกำลังเดินกลับหอพัก บ้างนั่งจับกลุ่มคุยกันที่ลานกิจกรรม เสียงหัวเราะดังแว่วมาตามสายลมเป็นระยะ

คิมกับเซนเดินนำไปก่อน

ทั้งคู่กำลังถกเถียงกันเรื่องการแข่งขันบาสเกตบอลระหว่างคณะในเดือนหน้า

"ปีนี้ถ้าไอ้ไทม์ไม่ลง..."

คิมหันกลับมาพูด

"ทีมเรามีเหนื่อยแน่"

เซนหัวเราะ

"มึงก็พูดเกิน"

"ไม่เกิน"

คิมยักไหล่

"มันเป็นตัวทำคะแนนหลัก"

ไทม์เพียงส่ายหน้าเบา ๆ

"ค่อยว่ากัน"

พูดจบ เขาก็ชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย

โดยไม่รู้ตัว...

เขาเดินเคียงกับเหนือฟ้าพอดี

ทั้งสองปล่อยให้คิมกับเซนเดินนำไปก่อน

ความเงียบเข้ามาแทนที่อยู่พักหนึ่ง

แต่กลับไม่รู้สึกอึดอัด

เสียงจักจั่นดังคลออยู่ตามพุ่มไม้ ขณะที่ลมเย็นพัดผ่านต้นไม้ใหญ่เหนือศีรษะ

เหนือฟ้าหันมองท้องฟ้า

เมฆที่เคยปกคลุมมาตลอดวันเปิดออก เผยให้เห็นดวงดาวดวงเล็ก ๆ กระจายอยู่เต็มผืนฟ้า

"คืนนี้ดาวเยอะจัง"

เด็กหนุ่มพูดขึ้นเบา ๆ

ไทม์เงยหน้ามองตาม

ดวงตาคมหยุดอยู่ที่ดาวสีฟ้าบนพวงกุญแจซึ่งห้อยอยู่กับกระเป๋าเป้ของตัวเอง

เหนือฟ้าสังเกตเห็น

"พี่ชอบดาวเหรอครับ"

คำถามนั้นทำให้ไทม์ชะงักไปชั่วขณะ

เขาก้มมองพวงกุญแจรูปดาวที่ผ่านการใช้งานมาหลายปี สีบางส่วนเริ่มซีดจาง แต่เจ้าของกลับดูแลมันอย่างดี

นิ้วโป้งของเขาลูบผ่านขอบพลาสติกเบา ๆ

ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติ

"อือ..."

"ชอบ"

เหนือฟ้ายิ้ม

"ผมก็ชอบเหมือนกัน"

"ตอนเด็ก ๆ เวลานอนไม่หลับ ผมชอบออกไปดูดาว"

"แม่บอกว่า..."

เขาหยุดคิด ก่อนหัวเราะเบา ๆ

"ถ้ารู้สึกหลงทาง"

"ให้เงยหน้ามองดาว"

"อย่างน้อยก็จะรู้ว่า..."

"ท้องฟ้ายังอยู่กับเรา"

ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น

ไทม์หยุดเดิน

เหนือฟ้าหันกลับมามองด้วยความสงสัย

"พี่?"

ไทม์นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

คำพูดเมื่อครู่...

เหมือนกับประโยคที่เขาเก็บไว้ในความทรงจำมาตลอดสองปี

ไม่มีผิด

"พี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"

เหนือฟ้าถามด้วยความเป็นห่วง

ไทม์ได้สติ ก่อนยิ้มบาง ๆ

"เปล่า"

"แค่..."

"นึกถึงคนคนหนึ่ง"

เหนือฟ้าพยักหน้า

แม้จะยังไม่เข้าใจความหมายของคำตอบนั้น

แต่เขาเลือกไม่ถามต่อ

เพราะสัมผัสได้ว่า...

มันคงเป็นความทรงจำสำคัญของอีกฝ่าย

...

เมื่อเดินมาถึงสามแยกหน้าคณะ

คิมกับเซนหยุดรออยู่ก่อนแล้ว

"พวกกูไปทางนี้"

คิมชี้ไปทางหอพักฝั่งวิศวะ

"เจอกันพรุ่งนี้นะ"

เหนือฟ้ายกมือไหว้

"ครับพี่"

เซนยิ้มให้

"อย่าลืมเตรียมคำถามสัมภาษณ์ส่วนที่เหลือ"

"ครับ"

เมื่อคิมกับเซนเดินแยกออกไป

เหลือเพียงไทม์กับเหนือฟ้า

"พี่ไปส่งไหม"

ไทม์ถามเรียบ ๆ

เหนือฟ้าส่ายหน้า พร้อมรอยยิ้ม

"วันนี้ไม่เป็นไรครับ"

"หอผมอยู่ใกล้"

"ผมเดินได้"

ไทม์พยักหน้า

"ถึงหอแล้ว..."

"ส่งข้อความในกลุ่มชมรม"

เหนือฟ้าหัวเราะ

"รับทราบครับ"

เขายกมือไหว้อีกครั้ง

"ขอบคุณสำหรับวันนี้"

"ทั้งเรื่องสัมภาษณ์..."

"แล้วก็ข้าวเย็น"

ไทม์มองรอยยิ้มสดใสตรงหน้า

ก่อนตอบสั้น ๆ

"ยินดี"

เหนือฟ้าหันหลังเดินจากไป

แสงไฟจากเสาไฟทอดเงาของเด็กหนุ่มยาวไปบนพื้นถนน

ไทม์ยืนมองจนอีกฝ่ายลับสายตา

ก่อนจะหยิบพวงกุญแจรูปดาวสีฟ้าขึ้นมาดูอีกครั้ง

ริมฝีปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ

"ในที่สุด..."

เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ

"พี่ก็หานายเจอ"

แต่ในอีกมุมหนึ่งของมหาวิทยาลัย

มีใครบางคนยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่หลังต้นไม้ใหญ่

ชายหนุ่มในเสื้อช็อปต่างคณะกำมือแน่น

สายตาจับจ้องไปยังทิศทางที่เหนือฟ้าเดินจากไป

ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

"เจอแล้ว"

น้ำเสียงเย็นเยียบดังลอดออกมา

"เด็กที่ไทม์คอยดูอยู่..."

"คือคนนี้"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนหัวเราะเบา ๆ

"งั้น...เกมก็เริ่มได้แล้ว"

เสียงตัดสายดังขึ้น

ท่ามกลางลมเย็นของค่ำคืน

ไม่มีใครรู้เลยว่า...

ความสงบที่เพิ่งเริ่มต้น

กำลังจะถูกทำลาย