บทที่ 14 เสือร้ายตัวท็อปวิศวะ (1/2)
“ฮื่อ... ฮึก” คนตัวเล็กเริ่มเบะปาก อารมณ์แปรปรวนเดี๋ยวก็ร้อนแล้วก็หนาวบอกไม่ถูก
“ส้มหวาน”
“พี่กอด- กอดเราให้แน่นๆ ได้มั้ย”
เสือไม่พูดอะไรแค่ดึงตัวเธอเข้ามากอด ทั้งคู่เปียกปอนอยู่ในอ่างน้ำแต่กลับรู้สึกอุ่นซ่านเข้ามาในความรู้สึก
“พี่เสือ... กอดเราให้แน่นหน่อยสิคะ”
“ก็กอดอยู่ แน่นกว่านี้หายใจไม่ออกแล้ว”
“อือ... อุ่นจัง”
ส้มหวานขยับตัวซุกอกเขาเหมือนหาที่อบอุ่น ทำเอาเขานั่งตัวเกร็งไม่กล้าขยับเยอะกับท่าทางที่แนบชิดกับทุกส่วน มันส่งผลอันตรายกับบางอย่างที่ดุร้ายได้กางเกงยีนส์
ท่องไว้ว่าน้องเพื่อนอย่าเสี้ยนกามจนกู่ไม่กลับ...
ส้มหวานเดินเข้าโรงอาหารด้วยสีหน้าไม่สู้ดี เมื่อคืนเธอมึนเบลอไปทั้งหัว ความทรงจำขาดหายไปบางช่วงด้วย แต่ยังไม่ทันเดินไปไหนเจ้าหญิงก็วิ่งแจ้นมาเกาะแขน
“วันนี้ทำผมน่ารักจัง ไปกินข้าวกันมั้ยต้าวจ้ม”
“อื้ม เรากำลังจะไปโรงอาหารพอดีเลย”
เจ้าหญิงยิ้มรับจนตาหยีลง ก่อนจะควงแขนส้มหวานไปนั่งที่โต๊ะอาหาร แตงโมนั่งอยู่ก่อนแล้วโบกมือทักทายทั้งคู่
“เมื่อคืนพี่แทนทำอะไรแกหรือเปล่า ฉันโดนพวกพี่เต้กันตัวไว้ไม่ให้เข้าไปหาแก เขาบอกว่าแกนัดพี่แทนไว้แล้ว” แตงโมกระเถิบตัวเข้าไปกระซิบถามส้มหวานทันที
“เราเปล่านะแตงโม ไม่ได้นัดพี่แทนไว้ แต่เมื่อคืนเรารู้สึกมึนๆ รู้ตัวอีกทีก็โดนลากออกไปแล้ว”
“อ้าว นี่แกไม่ได้นัดพี่แทนเอาไว้หรอกเหรอ”
“เปล่าสักหน่อย”
“แล้วนี่พี่มันทำอะไรแกหรือเปล่า” แตงโมจับแขนเพื่อนพลิกไปมาเพื่อดูร่องรอยฟกช้ำแต่ไม่พบ
“เปล่า พี่เสือมาช่วยไว้น่ะ ไม่งั้นคงเกิดเรื่องแย่แน่” เธอยิ้มบางๆ แต่ดูประหม่า ตื่นมาเขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว
“มีอะไรกันหรือเปล่า หน้าเครียดเชียว” เจ้าหญิงฉีกยิ้มมองทั้งคู่ที่มีสีหน้าเคร่งเครียด
“เมื่อคืนเราไปดื่มกับแตงโมแล้วอยู่ๆ ก็มึนหัวทั้งตัวมันร้อนๆ ยังไงก็ไม่รู้”
“โดนวางยาหรือเปล่า”
“วาง... วางเหรอ”
ส้มหวานเบิกตาโตด้วยความคาดไม่ถึง แตงโมเองก็ขยับตามองเจ้าหญิงแต่ไม่แสดงความคิดเห็นอะไร
“อาการเหมือนโดนวางยาเลย ไปเที่ยวที่อโคจรก็ต้องระวังนะส้มหวาน พวกไม่หวังดีมันเยอะมากเลยนะ”
“นั่นสิ ตื่นเช้ามาเราจำอะไรไม่ค่อยได้ด้วย”
“แล้วรู้ตัวคนทำหรือเปล่า” เจ้าหญิงถามต่อ แต่สายตาหันไปมองแตงโต ก่อนจะฉีกยิ้มหวานให้อีกฝ่ายไป
“ไม่รู้สิ เราก็นั่งแค่ที่โต๊ะ แต่ไปเข้าห้องน้ำแปปเดียวเอง”
“จังหวะไปเข้าห้องน้ำนั่นแหละอันตรายมาก”
ใบหน้าจิ้มลิ้มพยักหน้ารับ เธอตั้งใจฟังแล้วเก็บข้อมูลไว้ทันที เจ้าหญิงดูมีประสบการณ์และไม่กลัวคนเหมือนเธอเลย
“ทีหลังกลับออกมาจากห้องน้ำแล้วใช้แก้วใหม่นะ เราไม่มีทางรู้หรอกว่าใครหวังดีหรือตอแหลตลบตะแลง”
“อื้อ ครั้งหน้าเราจะระวังนะเจ้าหญิง”
“วันหลังถ้าอยากไปร้านเหล้าไปกับเราก็ได้ รับรองเลยว่าไม่มีอันตรายมาถึงตัวแน่นอน”
“เอ่อ ขอบใจนะเจ้าหญิง”
เจ้าหญิงยิ้มรับอย่างจริงใจ แต่สายตาส้มหวานดันไปสะดุดกับร่างสูงของเสือแทน
เขากำลังยืนคุยกับสาวสวยดีกรีอดีตดาวบริหารปีสาม ทั้งคู่คุยกันอย่างสนิทสนมและแตะเนื้อต้องตัวอย่างเคยชิน ส้มหวานที่เห็นแบบนั้นก็ใจแป้วบอกไม่ถูก
“ของดีวิศวะใครก็อยากลองเนอะ ว่ามั้ย” เจ้าหญิงหันไปตามสายตาส้มหวาน แล้วก็ป้องปากกระซิบกระซาบ
“อื้ม เราก็คิดแบบนั้น” ส้มหวานยิ้มบางๆ ส่งกลับไป
“แล้วไม่คิดจะลองของดีวิศวะหน่อยหรือไง”
“หื้อ”
“พี่เสือก็อยู่ใกล้ตัวส้มหวานจะตายไป...”
คนหน้าสวยผสมโรงอย่างออกรสชาติ แต่ยอมรับว่าคำพูดของเธอทำให้ส้มหวานฉุกคิดหนักเลยทีเดียว
“ถ้าส้มหวานจีบตัวท็อปวิศวะติดก็ดูไม่เนิร์ดอีกแล้วล่ะ”
“จะ- จริงเหรอเจ้าหญิง”
“จริงสิ ถ้าได้เปิดตัวเป็นแฟนตัวจริงของพี่เสือนะ รับรองว่าใครก็ต้องมองว่าส้มหวานเด็ดมากแน่ๆ”
ส้มหวานงุดหน้าลงจนคางชิดอก พลางยกมือขึ้นดันกรอบแว่นเล็กน้อย
ผู้หญิงของเสือร้ายวิศวะดีกรีไม่ธรรมดาสักคน เธอไม่รู้จะเอาอะไรไปล่อเสือออกจากถ้ำเลย อีกอย่างเขาไม่เคยเปิดตัวแฟนอย่างที่เจ้าหญิงบอกด้วย
“มีไม้เด็ดก็งัดมาเลย... ลงสนามจีบตัวท็อปนี่แหละคุ้ม”
