บทที่ 2 พี่เสืออย่าดุเรา (1/2)
“เฮ้ยๆ เดี๋ยวก่อนดิ” เสือลนลานจนทำอะไรไม่ถูก จะเอื้อมมือไปแตะตัวก็ถูกอีกฝ่ายปัดมือออก ทำเหมือนเมียเขาที่จับตัวไม่ได้เลยเวลางอน
“ฮื่อ... ทำไมต้องดุด้วย” เธอยกมือขึ้นขยี้ตา จนเขาต้องจับไว้ไม่งั้นตาก็อักเสบหมดพอดี
“พี่ดุตรงไหนวะ พี่ถามดีๆ สองรอบแล้วไม่ตอบอ่ะ”
“พี่ขึ้นเสียงใส่เราเมื่อกี้ ฮื่อ... พี่เสือดุเราทำไม”
ฉิบหายวายวอดกันไปใหญ่แล้ว เสือตบหน้าผากแล้วจะช่วยปลอบแต่ก็เก้ๆ กังๆ กระทั่งประตูตรงหน้าเปิดออก ชายร่างสูงโปร่งก็เดินออกมามองทั้งคู่เหมือนสงสัย
“อ้าว น้องส้มหวานโทรหาเพื่อนเสร็จแล้วเหรอครับ” รุ่นพี่ชื่อเต้พูดกับเธอ แต่ส้มหวานเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
เสืองงเป็นไก่ตาโปนหมดแล้ว เขามองทั้งสองคนสลับกันไปมา ก่อนจะขมวดคิ้วเครียดกับสถานการณ์แปลกๆ ปกติส้มหวานเป็นเด็กเรียนจะตายทำไมถึงมาโผล่ที่อโคจรแบบนี้
“ไปนั่งดื่มต่อสิ ไอ้แทนมันรอเราอยู่” รุ่นพี่เข้าไปจับแขนเธออีกข้าง แต่ส้มหวานขยับตัวหนี
“ไม่...”
“ไปเร็วสิ เพื่อนพี่รอน้องอยู่นะครับ”
“พี่เสือ...” เธอหันไปกระตุกชายเสื้อเสือเบาๆ
เสือไม่ใช่คนขี้เสือกแต่เป็นคนขี้สงสัย เขายืนมองเพื่อให้แน่ใจว่าส้มหวานต้องการความช่วยเหลือ ไม่งั้นคงโดนด่าว่าสอใส่เกือกเข้าให้เต็มเบ้าพอดี
“เธอนัดผู้ชายเหรอวะ” เสือกดสายตามอง เธอรีบเช็ดน้ำตาแล้วเข้าไปเกาะแขนเขาเขย่าเบาๆ ทันที
“อย่าบอกพี่สิงห์นะ... เราโดนดุแน่ถ้าพี่บอก” ส้มหวานส่ายหน้าทั้งน้ำตาส่งเสียงอ้อนๆ คนตรงหน้า
หนุ่มรุ่นพี่เข้าไปจะจับให้ส้มหวานกลับเข้าห้อง แต่พอโดนคนตัวสูงเกือบร้อยเก้าสิบตวัดมอง ถึงได้ยอมเจียมตัวยืนรอให้ทั้งคู่คุยกันให้เสร็จก่อน
“แล้วไอ้สิงห์ไม่รู้เหรอว่าเที่ยวแบบนี้ แล้วนี่มากับใคร”
“มากับแตงโม... แต่แตงโมยังไม่มาค่ะ”
โดนดุเข้าหน่อยเธอก็เริ่มก้มหน้ารับผิด ยกมือเช็ดน้ำตาป้อยๆ ไม่กล้าสบตาเพื่อนสนิทพี่ชาย กลัวเขาจะไปฟ้องว่าเธอหนีมาเที่ยวผับบาร์กับผู้ชายแบบนี้
“ไอ้สิงห์นั่งกินเหล้าอยู่ห้องโน่น อยากให้ไปบอกปะว่าเธอมาทำอะไรที่นี่”
“อย่า... อย่าบอกนะพี่เสือ”
คนตัวเล็กช้อนตาแล้วส่ายหน้าขอร้อง มือจับชายเสื้อเขาแล้วขยำเบาๆ จนเสือหันไปมองที่รุ่นพี่ของเธอแทน
“น้องส้มหวานคือว่า...” หนุ่มรุ่นพี่ยิ้มแห้งๆ ก่อนจะเข้าไปจับมือเธออย่างถือวิสาสะ
ส้มหวานชักมือหนีราวกับหวาดกลัว เสือที่เห็นก็พลอยมุ่นคิ้วไม่รู้อะไรทำให้เธอมีอาการแบบนี้ แต่พอรุ่นพี่พยายามจะดึงเธอให้ไปหาเขาก็รีบแย้งขึ้นมาทันที
“อย่ามาจับมือเธอ” เสือเอ่ยเตือน หลุบมองมือเธอที่โดยอีกฝ่ายจับไว้ไม่ปล่อย
“ผมรู้จักกับน้องเขาครับ” อีกฝ่ายชักสีหน้าไม่สบอารมณ์
ส้มหวานตัวสั่นหงึกหงัก มือก็จับชายเสื้อเสือไม่ปล่อย เธอขอความช่วยเหลือผ่านสายตาที่มองมาอย่างเว้าวอน
“กูบอกว่าอย่าจับมือเธอไง พูดไม่รู้เรื่องเหรอวะมึงอ่ะ”
“แล้วมึงเป็นใครวะมายุ่งเรื่องคนอื่น”
“แล้วมึงเป็นเหี้ยไรล่ะไอ้สัด กูบอกให้ปล่อยมือเธอ”
คนตัวสูงเกือบจะกระโจนไปสาวหมัดใส่ แต่ส้มหวานยกมือรั้งแขนเขาไว้ไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่โต
เสือก็คือเสือ อารมณ์ร้อนขึ้นมาทันทีที่อีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยมือส้มหวาน ทำหน้าตากวนเบื้องล่างจนอยากประทับตรารองเท้าไว้บนหน้าสักที
“มึงเป็นผัวน้องเขาเหรอไงวะ”
“ยังไม่ใช่ผัว”
“แล้วมึงเป็นใคร”
“พ่อมึงมั้ง”
