บทที่ 2 เวรกรรม

ถึงจะไม่ได้เจอกันมาสามสี่ปีแล้วแต่ฉันยังจำหน้าเขาได้ดี เขาแทบจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยนอกจากตัวที่ดูหนาขึ้นจากเมื่อก่อนมาก ใบหน้าหล่อคม ตาชั้นเดียว มีไฝแมลงวันที่ใต้ตาและที่แก้มอย่างล่ะจุด เปรียบเสมือนเสน่ห์ของเขาเลยล่ะ

ฉิบหาย!ใครจะไปรู้วะว่าพี่มันเรียนคณะนี้หลบมาตั้งหลายปีบทจะเจอก็เจอง่ายเกิ้น แค่มาหาเพื่อนเองทำไมดวงต้องแกล้งฉันด้วยเนี่ย!ฉันไม่รู้นี่ว่าเขาเรียนที่นี่

ทำไงดี…มือสองข้างจิกเข้าหากันแน่ด้วยความหว่ดกลัวและเป็นกังวล

แล้วจะรอให้เห็นหน้าฉันก่อนหรือไง!ฉันรีบคว้าแมสกับแว่นตาในกระเป๋ามาสวมแล้วก้มหน้าทำเป็นเล่นโทรศัพท์

"มีอะไรหรือเปล่าแทมป์" น้ำเสียงทุ้มดังขึ้นอยู่ใกล้ ๆ นั่นทำเอาฉันจิกมือเกร็งหวั่นใจไปหมด

ฉันยังไม่พร้อมจะเจอหน้าเขาจริงๆ จะกี่ปี กี่ชาติก็ไม่พร้อมเจอ!

ไม่ได้เกลียดนะเว้ย...แต่ไม่พร้อมจริง ๆ

เขาใจร้ายเกินไปมาก ๆ...หรือเป็นฉันที่ใจร้ายกับตัวเองกันแน่ก็ไม่รู้

"คือเพื่อนแทมป์กำลังหางานน่ะ คนนี้แหละ" แทมป์พูดแล้วชี้มาที่ฉัน

ฉันเหลือบมองมันเล็กน้อยก็เห็นว่ามันทำหน้ายียวนกวนประสาทใส่ราวกับตั้งใจให้ฉันต้องเจอไอ้พี่คนนี้!

ทั้งที่มันก็รู้ว่าฉันยังไม่พร้อมเจอกับพี่เขาแท้ ๆ

เอ๊ะ...หรือว่าสองคนนี้คบกัน? เพราะพี่ซีโน่ชอบแทมป์มาตั้งแต่ฉันกับแทมป์อยู่มอต้นแล้วนี่

พอนึกแล้ว...ก็เจ็บดีว่ะ

"คนนี้อะนะ ชื่อไรเหรอ? เงยหน้าขึ้นมาคุยก่อนได้ไหม "

"ออร์แกน " ฉันสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจเมื่อแทมป์ดันบอกชื่อฉันกับเขา

แทมป์...แกทำเพื่ออะไรวะ ฉันล่ะอยากตะโกนถามมันจริงๆ

มันเห็นฉันเป็นเพื่อนรึเปล่า…

"ไม่เอา!ไม่ทำแล้ว!ไปก่อนนะป้าเรียก!"ฉันลุกขึ้นตบโต๊ะเสียงดังแล้วแถสารพัดเหตุผลที่จะช่วยให้ตัวเองหลุดพ้นจากสถานการณ์อึดอัดตรงนี้แล้ววิ่งพรวดออกไปทันที

ทำไมเราถึงต้องเจอกัน ขอตายจากกันเลยได้ไหม…ผู้ชายใจร้ายคนนี้ฉันขอไม่เข้าใกล้ตลอดชีวิต

.

.

.

"ออร์แกน...ออร์แกนจริงๆใช่ไหม!?"

"มัวแต่อึ้งอยู่นั่นแหละพี่ มันวิ่งหนีไปแล้ว คุยกันจบแล้ว แทมป์ต้อง้ออีกดูท่ามันจะงอน รีบตามไปดิ มีโอกาสเจอกันแล้วนะ"

"เกี๊ยวเรียนคณะไหน!?"

"นิเทศ"

"ขอบคุณ!เดี๋ยวพี่เอาไลน์ไอ้นั่นให้"

"ดีล"

.

.

.

"แฮ่กๆ...เหนื่อย...โห!วิ่งมาตั้งนานทำไมถึงมาอยู่หน้าคณะได้อีกล่ะเนี่ย ขาสั้นเหรอไง ทำไมกินนมแล้วไม่สูงไม่ขายาวกว่านี้ฮะ!"ฉันบ่นกับตัวเองรวบกระโปรงพลีทที่ยาวถึงส้นเท้าแล้วนั่งยอง ๆกอดเข่าเพื่อพักเหนื่อย

"ทำไมต้องมาเจออีกแล้ว...คบกันแล้วก็คบกันไปดิ ทำไมต้องแกล้งด้วย สนุกมากหรือไง ใจเราไม่ใช่ของเล่นสักหน่อย ไม่ชอบเลย"ฉันได้แต่บ่นกับตัวเอง

ขอบตาที่เริ่มร้อนผ่าวทำให้ฉันต้องเงยหน้ามองขึ้นบนฟ้าเพื่อกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลลงมา

ฉันหายจากเขาไปสามปี แม้แต่เพื่อนสนิทฉันก็เพิ่งกลับมาติดต่อหลังจากย้ายมาที่นี่อีกครั้ง

ฉันไม่เคยโกรธแทมป์หรอก...เพราะแทมป์ไม่ได้ผิดอะไรเลยแต่แค่ในใจลึก ๆ มันก็รู้สึกอิจฉาที่คนคนนั้นมันไม่ใช่ฉันแต่ดันเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของตัวเอง

พี่เขามีสิทธิ์จะชอบใครก็ได้...ส่วนฉันมีสิทธิ์แค่ชอบเขาข้างเดียว จะไปว่าเขาก็ไม่ได้อีก

'พี่ชอบแทมป์ พี่ไม่ได้ชอบเรา...ขอโทษนะ'

'แสดงว่าที่ผ่านมา...ที่พี่อยู่ใกล้ๆน้อง เป็นเพราะอยากอยู่ใกล้เพื่อนน้องเหรอ?'

'อืม...ขอโทษ...ขอโทษจริง ๆ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เราคิดไปเอง'

'ใจร้ายกับน้องอีกแล้ว...'

ฉันฝืนกลืนก้อนความขมขื่นที่จุกอยู่กลางลำคอลงไปอย่างฝืนตัวเอง

ยิ่งนึก...ยิ่งเจ็บ

คิดไปเองงั้นเหรอ...คงจะเป็นแบบนั้นล่ะมั้ง

"เห้อ!...ป้าไม่น่าพาย้ายกลับมาเลยอะ" ฉันบ่นกับตัวเองอีกครั้งจากนั้นก็ถอดแมสและแว่นตาออกเก็บใส่กระเป๋าดังเดิม

"ไปเรียนดีกว่า ซวยไม่พอ เสียอารมณ์อีก"ฉันลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจากนั้นก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อทำให้ตัวเองรู้สึกสดชื่นมากกว่านี้

เอาวะออร์แกน คงไม่ซวยเจอบ่อยหรอก เลี่ยงได้เลี่ยง!!

ขณะที่ฉันหันหลังกำลังจะเดินก็ชนกับร่างหนาของใครคนหนึ่งเข้า

ปึก!

"โอ๊ย!" มือฉันคว้าหาที่เกาะทันทีเพราะกลัวว่าตัวเองจะล้ม

แต่คนซวย...มันก็คือคนซวย!

กึก!

เกร๊ง!

"เด๋อเหมือนเดิม" ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองคนตรงหน้าที่ประคองร่างฉันไว้ไม่ให้ล้มลงไป

พี่ซีโน่!

ด้วยระยะห่างของใบหน้าที่มีเพียงคืบเดียวเท่านั้นทำเอาฉันหายใจไม่ทั่วท้องแทบสติหลุดทันทีเมื่อเห็นเขาอยู่ตรงหน้า

ยิ่งหนี ยิ่งเจอ เวรกรรมอะไรของฉันนักหนาวะเนี่ยไม่เข้าใจเลย!