บทที่ 3 ลูกหนี้สายฟ้าแลบ

"ปล่อย!" ฉันผลักเขาออกส่วนอีกคนก็ยอมปล่อยแต่โดยดี

เดี๋ยวก่อนนะ...สร้อยอะไรอยู่ที่มือฉันวะ

ฉันมองเศษสร้อยที่ขาดในมือสลับกับหน้าของพี่ซีโน่ที่เขาก็จ้องฉันแปลก ๆ สลับกับหน้าอกของตัวเอง

อิ๊บอ๋ายแน่ออร์แกนคนดวงไม่เข้าข้างเอ๊ย!

"เศษสร้อยในมือเรา...ฮ่าๆๆ แรงเยอะเหมือนกันนะเนี่ย" คนร่างสูงหัวเราะร่วนอย่างขบขัน ส่วนฉันนี่ก็เหวอกลางอากาศไปแล้ว

มือไม่รักดี คว้าอะไรไม่คว้าแต่ดันไปกระชากสร้อยเขาขาดอีกบ้าเอ๊ย!

คงไม่แพงเท่าไหร่ใช่ไหมนะ!?...แล้วเมื่อก่อนพี่แกยิ่งใส่แต่ของแพง ๆ ด้วย อย่าฉิบหายไปมากกว่านี้เลย ออร์แกนคนนี้ขอล่ะ พระเจ้าเห็นใจที!

"ขะ...ขอโทษค่ะ!เดี๋ยวเราซื้อคืนให้นะ!"

"ดูเหมือนจี้มันจะตกลงท่อระบายน้ำไปแล้วนะ"

"ฮะ!?"

"สร้อยเส้นนี้ราคาประมาณแสนกว่าได้ จะซื้อคืนเหรอ พี่ไม่ติดนะ"

"ฮะ!? แสนกว่า! "

ฉิบหายไหมล่ะออร์แกนเอ๊ย!พรุ่งนี้เตรียมตัวซื้อสังฆทานทำบุญไม่ก็บวชชีล้างซวยให้มันจบๆไปเลยไป!

พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยเกี๊ยวด้วยย!!!

End Organ part

Zeno part

ผมนั่งมองคนนั่งอยู่ตรงหน้าด้วยความคิดถึง ถึงแม้ว่าเธอจะไม่มองผมเลยก็เถอะ แต่ตลอดสามสี่ปีมานี้ผมคิดถึงยัยเด็กเกี๊ยวตลอด

ตอนที่แทมป์เรียกชื่อน้องทำเอาใจผมกระตุกวูบ แทบไม่อยากเชื่อว่าคนที่ผมพยายามสืบหาความเป็นอยู่จะกลับมาอยู่ใกล้ตัวตรงนี้แล้ว ผมวิ่งตามออกมาโดยคิดเพียงแค่ว่าอยากจะ'ขอโทษ' เรื่องในอดีตแล้วพูดความในใจออกไปให้หมด

แต่ดูแล้วเธอคงไม่เปิดใจให้ผมแน่ๆ ผมไม่โกรธเลยที่เด็กเกี๊ยวทำสร้อยผมขาด แต่กลับรู้สึกคิดถึงมากกว่า...จนน้ำตาแทบจะไหลตรงนั้น ท่าทีผลักไสของอีกคนทำเอาใจผมเจ็บแทบไปไม่เป็น

ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปตามกาลเวลา...ก็คงรวมถึงความรู้สึกของเด็กเกี๊ยวด้วยล่ะมั้ง

หน้าตาเปลี่ยนไปเล็กน้อยตามช่วงวัย แต่ยังคงน่ารักเหมือนเดิม สิ่งที่ยังคงเดิมคือส่วนสูงน่ารัก ๆ ของเด็กคนนี้ เคยตัวเท่าอกผมยังไงตอนนี้ก็ยังตัวเท่าเดิม สิ่งที่เปลี่ยนไปชัดเจนอีกอย่างคือแก้มป่อง ๆ นิ่ม ๆ ที่เมื่อก่อนผมชอบบีบเล่นด้วยล่ะมั้งที่เหมือนจะป่องจากเดิม

อยากกอด...แต่กอดไม่ได้ เพราะผมมีความผิดอันใหญ่หลวงในอดีตที่ทำกับน้องไว้

"จะมองหน้าเราอีกนานไหม" เธอหันมาถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่งปกติ

เรา? ปกติแทนตัวว่าน้องนี่....อยากให้แทนตัวเหมือนเดิมจัง

"จะให้เราชดใช้ยังไงก็ว่ามา"

"ซื้อคืน" สร้อยคอเส้นละแสนกว่าบาทผมไม่ได้ล้อเล่นเรื่องราคา ที่ซื้อมาใส่ก็เพราะเป็นแบรนด์ที่ชอบ

"เรา...เราไม่มีเงินมากขนาดนั้น"

ผมพยักหน้ารับ อันที่จริงผมจะไม่เอาเรื่องก็ยังได้แต่ผมอยากอยู่ใกล้น้องก็เท่านั้น...ฉะนั้นผมก็พยายามคิดหาทางออกดี ๆ ให้น้อง เห็นแทมป์บอกว่าออร์แกนสนใจงานพี่เลี้ยงที่ผมกำลังรับสมัคร

ถ้าออร์แกนได้ทำงานกับผม เราก็จะได้มีโอกาสใกล้ชิดกันมากขึ้น!แล้วผมก็จะสามารถทำคะแนนเพื่อทำให้น้องกลับมารู้สึกกับผมอีกครั้ง!?

ลองเห็นแก่ตัวสักหน่อยคงไม่เป็นไร ก็ในเมื่อผมปล่อยให้เวลามันล่วงเลยมาถึงขนาดนี้แล้ว

"มาทำงานกับพี่สิ แล้วพี่จะยกหนี้ให้" ผมยื่นข้อเสนอไป

"งั้นเราขอผ่อนจ่ายแทนได้ไหม"

ผมยื่นให้เธอผลักออก โอ้โหเจ็บจี๊ดดดด! ดูเหมือนน้องจะไม่อยากอยู่ใกล้ผมเท่าไหร่

"แต่พี่มีเงินเดือนให้ด้วยนะ"

"คือพี่เป็นบ้าไรอะงงนะเนี่ย พี่ยื่นข้อเสนอให้เราทำงานใช้หนี้แล้วจะให้เงินเดือนเราเพื่อ?"

เออนั่นดิ ผมก็งงตัวเอง จะแถไงดีทีนี้

"ก็...คนละส่วนไง ถ้าเธอทำงานดีพี่ก็ให้ทิปแค่นั้น สร้อยเส้นนั้นพี่ไม่ได้เสียดายหรอก แต่ว่าพี่ต้องการหาคนที่ไว้ใจมาทำงานให้"

"เราน่าไว้ใจตรงไหน สนิทกันขนาดนั้นหรือไง"

จุกเลยครับดอกนี้ โอโหเจ็บจี๊ดดดดดด!

"เรารู้จักกันมานานไง"

"รู้หน้าไม่รู้ใจ พี่อย่าไว้ใจคนง่ายดิ"

"โอเคพอก่อน สรุปจะทำงานกับพี่ไหม ได้ใช้หนี้แถมได้เงิน"

"ได้เท่าไหร่อะ"

"พี่ให้เดือนละสามหมื่นห้าเลย" ผมตอบ จากนั้นคนตรงหน้าก็ถึงกับตาโตลุกวาวอ้าปากค้าง

เอ็นดูจริง ๆ เดิมทีในข้อมูลรับสมัครผมวางเริ่มต้นไว้ที่สองหมื่น แต่พอเป็นออร์แกนแล้วผมก็อยากเปย์แฮะ

"แต่...เราต้องเรียนนะ จะให้เราเป็นพี่เลี้ยงเด็ก...คง"

"เดิมทีน้องพี่มีพี่เลี้ยงอยู่แล้ว แต่พี่แค่อยากหาเพิ่มเพราะน้องพี่เข้ากับพี่เลี้ยงคนนั้นไม่ได้ ไม่ต้องห่วงตอนนี้น้องพี่อายุสิบขวบแล้วล่ะ" ผมแถ ๆ ไป จริง ๆ น้องผมไม่ได้มีพี่เลี้ยงอะไร ผมแค่ต้องการหาพี่เลี้ยงเพื่อมาดูแลน้องเรื่องอาหารการกินหรือพูดคุยก็แค่นั้น

"อ๋อ แล้วพี่มั่นใจเหรอว่าน้องพี่จะเข้ากับเราได้?"

เข้าได้ไม่ได้ก็อยากดึงให้มาอยู่ใกล้ตัวไว้ก่อนนั่นแหละครับ