บทที่ 33 ขู่

"..." ผมเงียบไม่ตอบอะไรแต่เลือกที่จะรีบเดินออกมาจากห้องนั้นทันที

ผมเดินเหม่อลอยกลับไปที่ห้องโดยไม่รู้ตัวว่ามาถึงห้องของตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แค่ว่าตอนนี้...ผมไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว

"ฮึก..ฮือ..เรื่องเหี้ยอะไรวะ...เฮงซวย!" ผมนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ที่หลังประตูในหัวนึกคิดถึงเรื่องทุกอย่างที่มันถ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ