บทที่ 4 เดินไปไกลแล้ว

"พี่เชื่อว่าน่าจะเข้ากันได้" หึ ไม่แน่ใจเลยสักนิด

แต่ออร์แกนชอบเด็ก เมื่อก่อนออร์แกนนี่เป็นขวัญใจของรุ่นน้องมาตลอด ผมสังเกตเธอมาตลอดนั่นแหละน้า ถึงตอนนั้นผมจะเหี้ยก็เถอะ

"แล้ว...เลิกกี่โมงเหรอ?" ดูเหมือนข้อเสนอของผมจะทำให้เด็กเกี๊ยวสนใจแฮะ ปลาใกล้ติดเบ็ดแล้ว!

"ก็อาจจะทุ่มสองทุ่มน่ะ หรือออร์แกนจะย้ายไปอยู่บ้านพี่เลย?"

"ไม่ ๆ เราไม่อยากปล่อยให้ป้าอยู่คนเดียว เราขอกลับไม่เกินสองทุ่มได้ไหม เพราะสามทุ่มเราตองทำงานต่อ"

ข้อมูลของออร์แกนที่ผมเคยตามสืบมาคือ น้องเปลี่ยนที่อยู่บ่อยมากหลังจากย้ายโรงเรียนไป เรียกว่านับตั้งแต่นั้นเธอก็ย้ายโรงเรียนปีละจังหวัดราวกับหนีอะไรบางอย่าง ฐานะทางการเงินก็ขึ้นบ้างลงบ้างส่วนข้อมูลมากกว่านี้กลับสืบไม่ได้เลย แต่ไม่คิดว่าน้องจะดูร้อนเงินจนต้องขยันทำงานขนาดนี้

แต่แล้วช่วงปีที่ผ่านมาผมหาข้อมูลออร์แกนไม่เจออีกเลยเหมือนกับมีคนตั้งใจปิดบังมันไว้ แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็มาเจอกันแล้วล่ะนะ

"งานอะไรอีก?"

"เรื่องส่วนตัวค่ะ" เธอตอบซึ่งผมแปลได้ว่าอย่าเสือก

"สรุปตกลงใช่ไหม?"

"ก็คงต้องเป็นแบบนั้นเพราะเราเป็นหนี้พี่ แถมเงินดีอีก"

"เยส!" ผมเผลอตะโกนออกมาด้วยความดีใจนั่นทำให้คนตรงหน้าผมขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

"เอ่อ...พี่ดีใจน่ะ รับสมัครตั้งนานกว่าจะหาได้" แถได้ดี สีถลอกแล้วมั้งไอ้โน่

"อ๋อ" ขอบคุณความซื่อของเธอที่เชื่อสนิทใจ

"เดี๋ยวพี่จะส่งข้อมูลเพิ่มเติมให้อ่านทางไลน์นะ...ขอไลน์หน่อยสิ" ผมพูดพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ของตัวเองไปให้อีกคน

ผมต้องได้ไลน์น้อง!

"อื้อ" เธอรับโทรศัพท์ผมไปแล้วพิมพ์ไอดีไลน์ของตัวเองให้

ผมรับมือถือกลับคืนมาจากนั้นก็กดแอดเฟรนด์ไปทันที ไม่นานนักน้องก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดรับ

"เดี๋ยวพี่ทักไปนะคะ"

"อืม" ท่าทางเมินเฉยกับขำพูดหว่านเสน่ห์ของผมทำเอาผมใจแป้ว

ผู้หญิงชอบผู้ชายพูดคำขาไม่ใช่เหรอ!? ปกติใช้เล่น ๆ กับคนอื่นก็ได้ผลดีหนิ สงสัยต้องเปลี่ยนใหม่

"เราขอตัวล่ะ ขอโทษอีกครั้งด้วย" เธอพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืน

"ครับ ไปเรียนเถอะ ตั้งใจเรียนนะ" ใจผมมันอยากพูดอีกคำออกไปแต่ก็ไม่กล้า ปากผมมันหนักเกินไปจนผมต้องตบปากตัวเองซ้ำ ๆ

มันอึดอัดจนอยากพูดออกไปมาก ๆ เลยล่ะ

ขณะที่ร่างเล็กกำลังจะเดินออกไปปากหนัก ๆ ของผมที่เคยไปทำร้ายจิตใจน้องก็กล้าที่พูดคำนั้นออกมาสักที...

"พี่คิดถึงเกี๊ยวนะ " ผมมองปฏิกิริยาของคนตัวเล็กอย่างคาดหวัง เธอหยุดเดินแต่ก็ไม่ได้หันกลับมาหาผม

"แต่เราไม่คิดถึงคนใจร้าย" พูดจบออร์แกนก็เดินจากผมไปทันที

คำพูดดังกล่าวทำเอาใจผมเจ็บจนจุกไปหมดผมเม้มริมฝีปากแล้วพยายามจะกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ

น้องเดินไปไกลแล้วซีโน่...มึงไล่เขาไปเองไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ถึงได้อยากให้เขากลับมา

คำพูดในอดีตมันฉายวนซ้ำ ๆ อยู่ในหัวของผมจนแทบบ้า ถ้าย้อนเวลากลับไปได้...ผมจะไม่เป็นคนใจร้ายของน้องอีก

"พี่ขอโทษ..."

ภาพในอดีตวนเวียนกลับมาทำร้ายผมซ้ำ ๆ ราวกับเป็นฝันร้ายที่คอยตอกย้ำความเลวของผมเสมอ

'ใจร้ายจัง'

'น้องขอโทษ...น้องผิดเองที่ทำให้ใจตัวเองแตกสลายขนาดนี้ น้องขอโทษ...'

'ความพยายามของน้อง...ไม่มีค่าอย่างที่พี่บอกจริงๆนั่นแหละ'

'พี่ชอบเพื่อนน้อง...ยังไม่เจ็บเท่าพี่ใช้ความรักของน้องเป็นเครื่องมือ'

'น้องย้ายโรงเรียนแล้วมึง'