บทที่ 5 เรื่องหัวใจ

"เห้ย!โนโน่!นั่งทำ...ไรวะ เป็นไรอะ" ผมเงยหน้าขึ้นเสียงทักทายของวาย์ลันที่เดินมานั่งฝั่งตรงข้าม

"กูเจอเกี๊ยวแล้วมึง...."

"เชี่ย!! เดี๋ยวนะ มึงเจอน้องเขาแล้วก็ต้องดีใจดิ มานั่งเป็นหมาน้ำตาคลอแบบนี้...แปลก ๆ น้า" ให้เพื่อนสนิทตัวดีก็รู้ดีเหมือนเคย

"ที่มึงเคยพูดกับกูตอนนั้นอะ มันจริงหมดเลยนะเว้ย"

"กูพูดไรวะ ลืม"

"ไอ้ห่า ไอ้ชั่ว"

"ซอรี่ค้าบ ด่าเหมือนกูไปขโมยถ้วยข้าวหมาเลย เออกูจำได้อยู่...น้องเขาตัดใจได้แล้วเหรอ?"

"จี้ใจกูสัด เมื่อก่อน...กูคิดว่ากูไม่ชอบน้องแน่ ๆ แต่ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมด พอถึงวันหนึ่งที่เขาเดินจากกูไป...เขาเดินไปไกลโดยที่ไม่เหลียวหลังกลับมามองกูแม้แต่นิด"

"เห้ย ๆ..น้ำตาหยดแหมะเลยเลยเพื่อนกู" ผมรีบเช็ดน้ำตาทันทีเมื่อถูกทักขึ้น

ผมอุตส่าห์เริ่มทำใจเรื่องเกี๊ยวได้...แต่สุดท้ายพอโดนสะกิดนิดหน่อยน้ำตามันไหลออกมาง่าย ๆ แบบนี้

"ที่มึงบอกว่าสักวันกูจะหมาเพราะนิสัยกูเอง...มันเกิดขึ้นจริงแล้วว่ะ หึ กูคิดว่ากูต้องลืมเด็กเกี๊ยวได้แน่ ๆ...เพราะน้องอาจจะเหมือนคนที่ผ่านมา...แต่ใครก็ทำกูลืมน้องไม่ได้ สุดท้ายกูก็ต้องมานั่งดูรูปน้องให้หายคิดถึง พอมาเจอกันอีก ...น้องโคตรผลักไส แววตาโคตรว่างเปล่าเลยว่ะ ​​​​​​"

"...."

"น้องเดินไปไกล ในขณะที่กูยังมองภาพเก่า ๆ อยู่ที่เดิม"

"น้องเลิกชอบมึงแล้ว?"

"คงงั้น..."

"แล้วยอมอ่อ"

"กูจะทำอะไรได้วะ"

"ทำได้ดิ ทำให้เขากลับมาชอบมึงใหม่ให้ได้ดิ ถ้าน้องเขายังไม่มีใครมึงก็ยังมีโอกาส โอเค กูรู้ว่าอดีตของมึงกับน้องมันค่อนข้างเฮงซวยห่วยแตกเพราะตัวมึงเองล้วน ๆ น่าจับให้อยู่แพ็คคู่กับเวคีนแล้วก็ไอ้เอซจริง ๆ "

"มันจะทำได้เหรอวะ...เรื่องมันผ่านมาหลายปีแล้วนะลัน "

"ทำได้ดิถ้ามึงพยายามอะ เนี่ย!มึงมีโอกาสแก้ไขมึงก็ใช้มันให้คุ้มค่า อย่าโง่ ฟังหัวใจตัวเองให้เยอะ ๆ "

"..."

"ชีวิตนี้เป็นของมึง และสิ่งที่มึงเลือกมันจะอยู่กับมึงไปจนตาย คนที่เลือกให้ไม่ได้อยู่กับมึงไปจนตายนะโน่ จำไว้"

"..."

"พ่อแม่คือผู้ให้กำเนิด ไม่ใช่เจ้าของชีวิต และมึงไม่ใช่หุ่นเชิดหรือหุ่นยนต์ ที่เขาจะเชิดไปทางไหนก็ได้ หรือจะคอนโทรลมึงให้พูดตามที่เขาสั่งอย่างเดียว"

ผมก็คิดแบบมัน แต่ความสงสัยก็มีมากมายในหัวซึ่งมันคงหาคำตอบไม่ได้หรอก ว่าผม 'เกิดมาเพื่ออะไรกันแน่'

ส่วนหนึ่งที่ผมเสียออร์แกนไปผมจะขอไม่โทษพวกเขาแล้วกัน เพราะคำพูดที่ทำร้ายจิตใจน้องผมเป็นคนเอ่ยคำโง่ ๆ พวกนั้นออกไป

"อืม ขอบใจมากว่ะ" ผมไม่แน่ใจว่าชีวิตนี้ผมสามารถเลือกอะไรเองได้จริง ๆ หรือเปล่า เป็นทายาทตระกูลใหญ่หนทางที่จะเดินพ่อแม่ก็จะคอยปูทางให้

แล้วคอนโทรลพวกเราเป็นหุ่นยนต์ตามใจชอบเพื่อให้ได้ดั่งใจตัวเอง

ความเห็นแก่ตัวถูกถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่นมาตลอด

นอกจากเรื่องครอบครัว...ก็มีเรื่องหัวใจนี่แหละที่ผมไม่เก่งเลยสักนิด หวังว่าผมจะสามารถทำให้เกี๊ยวหันกลับมาที่ผมได้บ้าง

ชีวิตผมก็คงจะได้สัมผัสกับความสุขอีกครั้ง

End Zeno part