บทที่ 7 ไอ้คนอันตราย!

"หลังจากนี้ถ้าเวลาเลิกเรียนให้รอไปพร้อมเฮียนะ"

"ฮะ!?"

"ไปพร้อมกัน ถ้าเกี๊ยวเลิกก่อนก็มารอเฮียที่ใต้ตึก ถ้าเกี๊ยวเลิกช้าเดี๋ยวเฮียไปรอเอง"

"ไม่เอาอะ ไปเองได้" ฉันรีบปฏิเสธทันทีจังหวะนี้อะไรเลี่ยงเขาได้ก็จะเลี่ยง

ไม่เข้าใจเลยว่าจะวิ่งเข้าใส่ทำไมนักหนาทั้งที่เมื่อก่อนผลักไสจนฉันต้องถอยออกมาเอง ชอบแทมป์ไม่ใช่หรือไง?เสียใจที่แทมป์ไม่ได้ชอบตัวเองเลยหันมามองฉันงี้ปะ?

บทพระเอกโบ้แล้วหนึ่งแต่ใช้กับฉันไม่ได้ ฉันไม่เห็นใจเด็ดขาด!

หัวใจของฉันมันแหลกละเอียดมามากพอแล้ว ฉันอยากรักษามันไว้ให้ดีไม่ใช่ปล่อยทิ้งให้พังเหมือนครั้งก่อน

"มันคือสวัสดิการที่เฮียระบุลงไปในข้อตกลงครับ"

"งั้นไม่เอาก็ได้ "

"ลองคิดดูนะ ถ้าเกี๊ยวไปกลับเองก็จะเสียเงินใช่ไหมล่ะ ไหนจะค่ารถไปมหาลัย ค่ารถมาบ้านเฮีย ค่ารถขากลับ สู้มากับเฮียไม่ดีกว่าเหรอ?" เขาเล่นพูดเสียขนาดนี้ใจฉันก็เริ่มเขว

พอนึกถึงเงินที่ฉันจะเสียไปในแต่ละวันก็เริ่มรู้สึกเห็นด้วยถ้าเป็นแบบนั้นฉันจะเสียค่ารถแค่ตอนไปเรียนก็แค่นั้น ประหยัดเงินไปได้อีก!

"ก็....เดี๋ยวปั่นจักรยานเอา"

"ปวดขาตายเลย อย่าเถียงให้มันเยอะเกี๊ยวกุ้ง"

"เห้อ ชื่อนี้น้องอยากเอาไว้แทนกับคนสำคัญ"

"...'

"แต่กับพี่ไม่ใช่ อย่าเรียกชื่อน้องตามอำเภอใจ" ฉันบอกเขาเป็นครั้งสุดท้ายและหวังว่าเขาจะฟัง

แต่ไม่เลยมันตรงกันข้าม!!

"แล้วยังไง? ใครจะห้ามเฮียได้ ว่าไหมล่ะ" ฉันเกลียดรอยยิ้มที่มุมปากของเขาที่สุด!! หน้ามึน! เอาแต่ใจ! ฮึ่ย!

"น่าเบื่อ!"

"อ่านข้อมูลอันนี้รอไปก่อน เห็นกอดอกฟึดฟัดตั้งแต่มาถึง ระวังตะคริวกินแขนเข้าล่ะ"เขาพูดพร้อมกับยื่นเอกสารเล่มหนึ่งมาให้

ฉันรับมาแล้วเมินคำพูดของเขาไปเพื่อไม่ให้ตัวเองหงุดหงิดไปมากกว่านี้ ได้อ่านสักหน่อยก็ดีต่อให้ตระกูลนี้ใหญ่แค่ไหนแต่ฉันก็ไม่ได้ตามข้อมูลแบบจริงจัง

พอเปิดมาหน้าแรกก็เป็นข้อมูลคร่าว ๆ ตายละ ฉันเพิ่งรู้ว่าท่านเจ้าสัวมีภรรยาอีกคนแต่เป็นภรรยานอกสมรส

ลูกของภรรยาคนแรกคือ คุณชานนท์ คุณชัยเวทย์ คุณเชษฐา ส่วนคุณพชรคือลูกของภรรยาอีกคนของเจ้าสัวซึ่งเสียชีวิตไปแล้ว

ทายาทคนโตคือคุณเพ้นท์ คนรองคือพี่ซีโน่ คนสุดท้าย...น้องซีลีน? เดี๋ยวนะ...ไม่ใช่ น้องซีลีนไม่ใช่ทายาทคนสุดท้าย

เอ็นด์เจีย?

"เดี๋ยวนะ น้องไม่เข้าใจ น้องซีลีนไม่ใช่น้องเล็กสุดของตระกูลเฮียเหรอ?"

"ไม่ใช่ นี่เฮียคงจะจ้างเราไปดูแลไอ้ซีลีนมันหรอก รายนั้นโตกว่าเราอีก"

"เอ้า!ก็งงอะ " เขาหมายถึงส่วนสูงฉันอีกแล้วใช่ไหม?

"เดี๋ยวเล่าให้ฟัง"

"ขออนุญาตเสิร์ฟนะครับ ทานให้อร่อยนะครับ" พนักงานนำอาหารเข้ามาเสิร์ฟฉันจึงพยักหน้าแล้วยิ้มให้ตามมารยาท

"อะแฮ่ม!"

"ตีนติดคอเหรอคะ?"

"ยัยเกี๊ยว ยัยเด็กแสบ"

หลังจากพนักงานเดินออกไปแล้วฉันก็ยังคงนั่งอ่านเอกสารข้อมูลเพิ่มเติมเหมือนเดิม น้องเอ็นด์เจีย อายุสิบขวบ คือทายาทคนสุดท้ายและยังเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของคุณชานนท์

ทำไมไม่เคยเห็นในข่าวเลยล่ะ ถึงฉันจะไม่ได้สนใจโลกภายนอกมาก วัน ๆ อยู่กับช่องการ์ตูนแต่ก็มีดูข่าวบ้างเวลาป้าเปิดทีวีนะ

"เกี๊ยวทานข้าวครับ"

"ไม่เอา เฮียทานเลย"

"ถ้าไม่ทานเฮียป้อนนะ"

"อย่าเผด็จการนักได้ไหมเนี่ย"

"จะเอาไหมล่ะ?" ดู ๆ จากสีหน้าเขาแล้วเขาไม่ได้ขู่แล้วก็กล้าทำจริง

"เห้อ!เออ ๆ ทานก็ได้" ฉันยอมปิดเอกสารแล้ววางไว้บนโต๊ะจากนั้นก็ทานข้าวกับเขา

แต่ละอย่างที่เขาสั่งมาฉันก็พอทานได้แหละปกติฉันไม่ค่อยทานอะไรพวกนี้ ยกเว้นพวกผักกับของเผ็ดฉันไม่แตะเลย อีกคนก็เอาแต่พูดว่า'เหมือนเด็กเลยเกี๊ยว' เบื่อๆๆๆ!

หลังจากทานข้าวเสร็จฉันก็ได้เซ็นต์สัญญาสักที ฉันไม่ได้ยื่นข้อเสนออะไรเพิ่มแต่อย่างใดเพราะคิดว่าเงินที่ได้กับสวัสดิการที่ได้มามันดีมากพอแล้ว

พี่ซีโน่เขาก็เป็นจ่ายเงินเพราะเขาบอกว่าจะเลี้ยง แน่นอนว่าเขาสั่งเยอะเหมือนหิวแทบจะแทะบ้านคนแบบนั้น ราคาอาหารทั้งหมดไม่มีคำว่าเบากับร้านอาหารหรู ๆ แบบนี้...แตะหมื่นเลยล่ะ

สุดท้ายแล้วฉันก็ต้องติดรถไปกับเขาด้วย เพราะต้องมาฟังรายละเอียดเพิ่มเติมจากเขาอีกยิ่งเห็นรถเขาแล้วฉันก็ไม่กล้าแตะ ถ้าเปิดตอนเปิดประตูฉันทำประตูรถเขาหลุดขึ้นมาฉิบหายพอดี

ปอร์เช่สีขาวรุ่นใหม่ด้วยมั้งเห็นในข่าวเปิดตัวเมื่อเดือนที่แล้ว

"น้องอยากเกาะล้อแทน"

"ขอร้องเลยเกี๊ยว เธอไม่ได้ซวยจนถึงขั้นแตะทุกอย่างแล้วของพังหรอกไม่ต้องกังวลขนาดนั้น" เอาเถอะกลัวไว้ก่อน พี่เขาเปิดประตูรถแล้วดันฉันนั่งลงที่เบาะจากนั้นก็ปิดประตูให้

น่าจะทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นบ่อยแหละ ฉันได้ยินข่าวลือเขาแว่วๆมาเมื่อวานว่านี่อะตัวอันตรายของวิศวะ เอออันตรายจริงไม่เถียงเลย

ช่างมัน ๆ ฉันไม่เผลอใจบ่อยหรอก(มั้ง) ตัดใจแล้ว!มูฟออนแล้ว!(เป็นวงกลม) คิดเรื่องงานดีกว่าตอนนี้ในหัวฉันมีแต่คำว่า ทำไม? ทำไม?แล้วก็ ทำไม?

สรุปตระกูลนี้มีทายาทหลัก ๆ กี่คนกันแน่ โอ๊ยย!งง!

"เล่าสักทีสิ"

"เรียกเฮียให้ชื่นใจหน่อย"

"ทำไมเอาแต่ใจเรื่องมากจังฮะ "

"อยากมีกำลังใจในการเล่าอะ"

"เหี้ย"

"ให้เรียกเฮียครับ ระวังเฮียบีบปากเราแล้วกัน...ถ้าได้บีบแล้ว...เฮียจะบีบแรงๆเลย" เขาโน้มใบหน้าลงมาสายตาจดจ้องที่ริมฝีปากของฉัน ไม่พออีกทั้งใบหน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของอีกคน

นอกจากจะขนลุกไม่พอใจฉันมันยังเต้นตึกตักจนแทบหายใจไม่ทัน ฉันเผลอกลั้นหายใจไปครู่หนึ่งวันนี้ฉันได้บทเรียนว่าคนตรงหน้าฉันมันอันตราย! ฉันไม่ชอบพี่ซีโน่แล้ว!ไม่ชอบ ๆ ๆ ไม่ชอบคนอันตราย!