บทที่ 8 ระวังหลงห้องพี่

"อย่ามาเป็นภัยอันตรายแถวนี้!" ฉันใช้มือดันหน้าผากเขาให้ออกห่าง เสียงหัวเราะพึงพอใจดังขึ้นทำเอาฉันหงุดหงิดหนักกว่าเดิมอีก

"มาเฮียจะเล่าแล้ว"

"สักที!ลีลาอยู่ได้"

"เราคงอ่านประวัติที่เฮียเอาให้แล้วใช่ไหม?"

"อือฮึ"

"เอ็นด์เจียเป็นลูกของแปะชานนท์ หรือว่าลุงของเฮีย อาม่าบอกว่าการตายของแปะมันผิดปกติต้องมีการจัดฉากแน่ ๆ พวกเราจึงปิดบังการมีอยู่ของเอ็นด์เจียไว้"

"หือ? ทำไมอะ "

"เอ็นด์เจียถือเป็นทายาทที่อายุน้อยที่สุดแต่เพราะเป็นลูกของแปะชานนท์ซึ่งเป็นพี่ชายคนโตของตระกูล ทรัพย์สินและมรดกที่แปะชานนท์ได้รับจากอากงจะตกเป็นของเอ็นด์เจีย "

"เฮียจะบอกว่า...ที่คุณชานนท์ตายเป็นเพราะแย่งมรดกเหรอ?"

"แค่ข้อสันนิษฐาน เฮียยุ่งอะไรกับเรื่องนี้มากไม่ได้เพราะป๊าสั่งห้ามเฮียไม่ให้ยุ่งกับเรื่องนี้ "

"แล้วน้องเอ็นด์เจียล่ะ?"

"เอ็นด์เจียปิดกั้นตัวเอง ชอบขังตัวเองไว้ในห้อง ใครเข้าใกล้ก็ทำลายข้าวของ อาละวาด น้องเป็นแบบนี้ตั้งแต่ป๊าม๊าของน้องเสีย "

"แล้วน้องไม่ได้ไปโรงเรียนเหรอ?"

"ก็ไปแหละ แต่หยุดบ่อย เอ็นด์เจียต้องใช้นามสกุลปลอม ๆ เวลาที่ออกไปข้างนอก อาม่าทำเพื่อป้องกันว่าอุบัติเหตุในครั้งนั้นอาจจะมาจากศัตรูคู่แข่งสักทางของแปะ ไม่มีใครสามารถคุยกับเอ็นด์เจียได้แม้แต่เฮียหรืออาม่า เขาค่อนข้างก้าวร้าวกับคนแปลกหน้า ถ้าเกี๊ยวรับมือไม่ได้ก็ไม่เป็นไร คอยดูแลส่งข้าวส่งอาหารวางไว้หน้าห้องก็พอ"

"น้องจะลองดู "

"หือ?"

"น้องไม่รู้หรอกว่าจะรับมือได้ไหมยิ่งกับเด็กอายุสิบขวบที่เริ่มเป็นไม้แข็งแล้ว ถ้าเขาต่อต้านทุกคนขนาดนั้นก็ต้องมีเหตุผลที่มากกว่านั้นทำให้เขาเป็นแบบนี้"

พอมาเรียบเรียงทุกอย่างใหม่แล้ว ฉันคิดว่าน้องเอ็นด์เจียต้องกลัวอะไรสักอย่างแน่ ๆ ถึงได้เป็นแบบนี้

การรับมือคงไม่ได้ยากเกินฝีมือฉันหรอกมั้ง

@คฤหาสน์ภัควินธีรธรรมเจริญ

สาบานเถอะว่านี่บ้าน!?

ตั้งแต่พี่ซีโน่ขับรถเข้ามาฉันก็ตะลึงจนไม่กล้ากระพริบตาแล้ว มันคือคฤหาสน์ชัด ๆ!

คฤหาสน์สไตล์ยุโรป น้ำพุรูปปั้นมังกร รถราคาแพงหลาย ๆ คันที่จอดเรียงกันอยู่ ฉันเข้าใจแล้วล่ะทำไมตระกูลนี้เขาถึงรวยติดท็อปกันขนาดนี้ สวยแบบุญตาคนเห็นสุดๆ

ฉันลงจากรถมาแล้วพยายามปิดประตูให้เบาที่สุดเพราะกลัวทำรถของเขาเป็นรอย

ฉันเดินตามหลังพี่แกไปเงียบ ๆ ไม่กล้าปริปากพูดอะไรแล้วหันไปสำรวจรอบ ๆ อย่างตื่นเต้น พอยิ่งเดินเข้ามาข้างในแล้วสวยกว่าเดิมอีก

แต่ทำไมบรรยากาศในคฤหาสน์หลังนี้มันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่

"อาม่าครับ สวัสดีครับ"

ปึก!

"อื้อ!"ฉันเดินชนแผ่นหลังของคนตรงหน้าเข้าเต็มๆจนเซเพราะเขาดันหยุดเดินกระทันหัน ฉันใช้มือถู ๆ หน้าผากนิดหน่อยเพื่อคลายความเจ็บแล้วค่อยหันไปสวัสดีคุณหญิง

"สวัสดีค่ะคุณหญิง"ฉันรีบหันไปสวัสดีคุณหญิงทันที ท่านวางถ้วยน้ำชาในมือลงบนโต๊ะแล้วยกมือรับไหว้ฉันพร้อมกับยิ้มให้

"อาซีน นี่แฟนลื้อเหรอ?"

"ไม่ใช่ค่ะ" ฉันรีบปฏิเสธทันที แทบจะไม่ทันคิดด้วยซ้ำ ส่วนอีกคนก็ไม่ปฏิเสธอะไรเลยเอาแต่ยืนยิ้มอยู่นั่น

"แล้วใครล่ะ? ปกติลื้อไม่พาใครมาบ้านนอกจากเพื่อน ๆ ลื้อนี่?"

"พี่เลี้ยงคนใหม่ของเอ็นด์เจียน่ะครับ"

"หนูชื่อออร์แกนค่ะเป็นพี่เลี้ยงคนใหม่ของน้องเอ็นด์เจีย" ฉันแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม คุณหญิงสวยมากอายุก็ทำอะไรคุณหญิงไม่ได้จริง ๆ

"เดี๋ยวผมลงมาคุยด้วยนะครับม่า"

"อื้อ ๆ ไปเถอะ โชคดีนะหนูออร์แกน"

"ขอบคุณค่ะ"ฉันยกมือขึ้นมาประนมมือขอบคุณคำอวยพรจากท่าน

หนูก็หวังไว้แบบนั้นแหละค่ะว่าโชคดี วันนี้ฉันรู้สึกว่าฉันซวยน้อยผิดปกติ หรือว่ามันยังเช้าอยู่นะ!?

ฉันเดินขึ้นบันไดหรูตามหลังพี่ซีโน่ไปติด ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะจับอะไรเพราะกลัวตัวเองจะทำให้ของมีค่าเสียหาย...จากน้ำมือคนดวงซวยคนนี้เองแหละ

เมื่อเดินมาถึงข้างบนร่างสูงก็เดินนำไปที่ทางเดินปีกขวาห้องมุมสุด ที่นี่มีหลายห้องมากแถมบรรยากาศโถงทางเดินนี่น่ากลัวจัง

"ห้องนี้ ห้องเอ็นด์เจียส่วนห้องตรงข้ามเอ็นด์เจียคือห้องเฮีย"

"บอกทำไมอะ น้องว่าน้องไม่ได้ถามนะ"

"หึ ก็บอกไว้เผื่อหลงเฮียขึ้นมา"

"ฮะ!?"

"หมายถึงหลงห้อง เพราะฝั่งนี้มีแค่ห้องเฮียกับห้องเอ็นด์เจีย ฝั่งบันไดทางซ้ายนู้นเป็นห้องของซีลีนกับป๊าม๊า" เขาพูดพร้อมกับชี้ไปที่ทางเดินอีกฝั่ง

"ห้องชั้นบนจะเป็นของเจ็กกับแปะ แล้วก็ชั้นบนอีกจะเป็นห้องของอาม่า อันนี้บอกคร่าว ๆ นะ"

"โอเค"

"ถ้าเอ็นด์เจียเริ่มทำนิสัยไม่ดีใส่ เกี๊ยวถอยออกมาเลยนะอย่าฝืน"

"น้องรู้" ฉันตอบเขา

ก๊อก!ก๊อก!ก๊อก!

"เอ็นด์เจีย เปิดประตูให้เฮียหน่อย"

"..."

พี่ซีโน่เคาะประตูเรียกน้องเอ็นด์เจียสามครั้งแต่ก็ไม่มีใครออกมาเปิดให้แต่อย่างใด นั่นทำให้ฉันเริ่มเป็นห่วงว่าน้องจะเป็นอะไรหรือเปล่า พี่ซีโน่จึงตัดสินใจที่จะถือวิสาสะเปิดเข้าไป

"เฮียขอเข้าไปนะ"มือหนาค่อยๆบิดลูกบิดแล้วเปิดเข้าไปในห้อง ภายในห้องมืดทึบสนิทไม่มีแม้แต่แสงสว่างจากพระอาทิตย์ด้านนอกส่องเข้ามา

"เอ็นด์เจีย อยู่ไหนครับมาหาเฮียหน่อย"

"ออกไป!อย่ามายุ่งได้ไหมน่ารำคาญ!!" เสียงตะโกนที่ดังออกมาพร้อมกับตุ๊กตาที่ถูกปาลอยมาโดนข้าวของที่วางอยู่บนชั้นตกลงพื้นจนฉันตกใจรีบหลบหลังพี่ซีโน่ทันที

ฉันว่าฉันเจองานหยาบแล้วล่ะ ถึงว่าทำไมวันนี้ไม่ค่อยซวยเท่าไหร่