บทที่ 65 ก็แล้วแต่เวรกรรม

บทที่ 65 ก็แล้วแต่เวรกรรม

วันฉัตรมองตามร่างบิดาที่บุรุษพยาบาลเข็นเข้าห้องฉุกเฉินไปด้วยสายตาเป็นห่วง พอประตูห้องฉุกเฉินปิดลง ชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้หน้าห้องอย่างหมดเรี่ยวแรงไปทั้งกายและใจ เป็นห่วงบิดาก็ห่วง และยังเป็นห่วงความรู้สึกของวันพิเศษอีกด้วย การที่เด็กชายเอ่ยปากไล่เขานั้นเกิดจากความเกลียดชัง...