บทที่ 9 พี่ชายกับน้องชาย
บทที่ 9 พี่ชายกับน้องชาย
เช้าวันอาทิตย์ วันวิวาห์ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ แต่เมื่อเห็นลูกชายของเธอนอนหลับอยู่ข้างๆ ความรู้สึกนั้นก็หายไปทันที วันพิเศษเป็นเหมือนยารักษาแผลใจให้เธอได้เป็นอย่างดีเสมอมา เธอแย้มยิ้มมากขึ้นเมื่อเห็นลูกชายขยับตัวตื่น ไม่ว่าจะทำอะไร วันพิเศษก็ดูน่ารักสดใสในสายตาของเธอไปหมด
“มอร์นิ่งคับแม่”
“มอร์นิ่งจ้ะ คิดไว้หรือยังว่าวันนี้เราจะไปไหนกันดี”
วันวิวาห์ก้มลงจูบหน้าผากลูกชายเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามถึงสิ่งที่เคยให้ได้สัญญาไว้กับวันพิเศษ
“อืม...ไปเล่นบอร์ดเกมที่ร้านหนังสือคับ”
วันพิเศษหยุดคิดนิดหนึ่ง ก่อนจะบอกความต้องการออกมาด้วยความตื่นเต้น
“ได้เลยครับ งั้นเราไปเตรียมตัวกันเลย”
วันวิวาห์ฉุดลูกชายให้ลุกขึ้นจากที่นอน แล้วพากันไปอาบน้ำแต่งตัว เพื่อที่จะได้ไปร้านหนังสือตั้งแต่ห้างเปิด ลูกชายของเธอชอบอ่านหนังสือและชอบเล่นบอร์ดเกมมาก ยิ่งมีเพื่อนวัยเดียวกันหรือเพื่อนที่โตกว่ามาเล่นด้วยจะยิ่งชอบมากเป็นพิเศษ เธอจึงไม่เคยขัดใจเลยเมื่อวันพิเศษเรียกร้องที่จะขอไปเล่นบอร์ดเกมที่ร้านประจำ
ภายในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง วันวิวาห์พาวันพิเศษเข้ามาเล่นบอร์ดเกมในร้านหนังสือที่มีโซนเด็กไว้ให้เด็กได้เข้ามานั่งเล่น มีพ่อแม่หลายครอบครัวพาลูกๆ เข้ามาเล่นในโซนนี้บ้างแล้ว ทำให้วันพิเศษได้มีเพื่อนเล่นบอร์ดเกมอย่างสนุกสนาน เธอจึงหามุมเหมาะๆ นั่งทำงานของเธอไปพลางๆ
วันวิวาห์นั่งออกแบบเค้กวุ้นวันแม่ลวดลายต่างๆ เตรียมไว้ก่อนที่จะถึงช่วงเทศกาลวันแม่ในเดือนหน้าที่จะถึงนี้ และเธอจะต้องทำเค้กวุ้นของจริงเพื่อถ่ายรูปแล้วลงโปรโมทในเพจของร้าน ขั้นตอนนี้เธอได้คุยกับฟองจันทร์ไว้บ้างแล้ว จะเริ่มทำภายในอาทิตย์หน้า พลางเหลือบมองดูลูกชายที่นั่งเล่นกับเพื่อนๆ เป็นระยะ เมื่อเห็นวันพิเศษยังอยู่ในสายตาเธอก็นั่งทำงานต่ออย่างสบายใจ จนกระทั่ง
“แม่คับ วุ่นปวดฉี่ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคับ”
“แม่ไปด้วยลูก”
วันวิวาห์รีบเก็บไอแพดใส่กระเป๋า แล้วลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อเห็นลูกชายเริ่มยืนกระมิดกระเมี้ยน คงจะปวดปัสสาวะมากแล้ว เธอจึงรีบพาวันพิเศษไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกลจากร้านหนังสือมากนัก
“ฉี่เสร็จแล้วยืนรอแม่หน้าห้องน้ำนะลูก อย่าเพิ่งเดินไปไหนนะครับ”
เธอส่งลูกชายหน้าห้องน้ำชาย โดยไม่ลืมที่จะกำชับวันพิเศษให้รอเธอก่อน ไม่เช่นนั้นอาจจะพลัดหลงกับเธอได้
“คับแม่”
วันพิเศษรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะก่อนจะรีบเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัว เมื่อปัสสาวะเสร็จเด็กชายก็เดินออกมาล้างมือที่อ่างล้างมือ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองกระจกเขาก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งที่เพิ่งเข้าห้องน้ำมาเดินผ่านไปทางด้านหลัง แต่ที่ทำให้วันพิเศษต้องตกใจก็คือ หน้าตาของผู้ชายคนนั้นเหมือนกับเขาไม่มีผิด!
วันพิเศษรีบหันไปมองตามผู้ชายคนนั้นทันที พ่อกลับมาจากต่างประเทศแล้วเหรอ! พลางคิดถึงคำสอนของแม่
‘พ่อของวุ่นกับวุ่นหน้าตาเหมือนกัน แต่ว่าในโลกใบนี้มีคนหน้าตาเหมือนกันเยอะแยะไป ถ้าเกิดวันหนึ่งวุ่นเจอผู้ชายที่หน้าตาเหมือนลูก อาจจะไม่ใช่พ่อของลูกก็ได้ ดังนั้นวุ่นจะทึกทักเอาใครเป็นพ่อไม่ได้ จนกว่าจะแน่ใจว่าคนนั้นเป็นพ่อของวุ่นจริงๆ’
ในขณะที่วันฉัตรกำลังยืนปัสสาวะ เขารู้สึกได้ถึงสายตาที่มองเขาอยู่ จึงหันไปมองกลับ ก็เห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนจ้องมองเขาอยู่อย่างเอาจริงเอาจัง เมื่อเขาทำธุระส่วนตัวเสร็จจึงเดินไปล้างมือที่อ่างล้างมือข้างเด็กผู้ชายคนนั้น
“ว่าไงน้องชาย เรารู้จักกันหรือเปล่า”
วันฉัตรเอ่ยทักเด็กชายที่ยังยืนมองเขาอยู่ข้างๆ ขึ้นก่อนผ่านกระจกเงา พลางยิ้มให้ก่อนเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์กับเด็กชาย
“ไม่รู้จักคับ”
วันพิเศษตอบกลับพลางยิ้มกว้างด้วยความดีใจที่ผู้ชายหน้าตาเหมือนเขาคุยด้วย
“อ้าว...พี่นึกว่าเรารู้จักกัน เห็นมองพี่อยู่ตั้งนาน”
ถ้าเดาไม่ผิด เด็กผู้ชายตรงหน้าคงจะอายุประมาณสัก 9-10 ปี พอจะเป็นน้องชายเขาได้ ดังนั้นเขาแทนตัวเองว่าพี่คงไม่น่าเกลียดเกินไป ถ้าให้แทนตัวว่าลุงนั่นก็ดูจะแก่เกินไปเหมือนกัน
“วุ่นมองเพราะเห็นว่าพี่ชายหน้าตาเหมือนกันคับ”
วันฉัตรถึงกับต้องพิศมองใบหน้าของเขากับเด็กชายข้างๆ ผ่านกระจกเงา แล้วก็เห็นเป็นจริงตามที่เด็กชายบอก แปลก!
“จริงด้วยแฮะ”
“พี่ชายชื่ออะไรเหรอคับ”
“พี่ชื่อฉัตรครับ...”
ก่อนที่วันฉัตรจะได้พูดอะไรต่อ โทรศัพท์มือถือของเขาที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็ส่งเสียงดังขัดจังหวะขึ้น เขาจึงรีบหยิบออกมาดู แล้วเอ่ยลาเด็กชายตรงหน้าพร้อมกับโบกมือลาด้วยความเสียดายที่ไม่ได้รู้จักกันให้มากกว่านี้
“พี่ไปก่อนนะ”
วันฉัตรเดินออกจากห้องน้ำพร้อมกับรับสายสำคัญที่โทรเข้ามาอย่างไม่ลังเล โดยที่ไม่ได้ยินเสียงถามของเด็กชายทางด้านหลัง และก็ไม่ได้หันกลับไปมอง
“เราจะได้เจอกันอีกไหมคับ”
วันพิเศษเอ่ยถามตามหลังพี่ชายไปด้วยความอาลัยอาวรณ์เป็นพิเศษ ใบหน้าเศร้าสร้อยต่างกับเมื่อกี้อย่างกับเป็นคนละคนเมื่อพี่ชายคนนั้นไม่ได้หันกลับมาตอบ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงมีความรู้สึกอยากรู้จัก และอยากพบเจอกับพี่ชายคนนั้นอีกหลายๆ ครั้ง
วันวิวาห์เดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ เธอต้องใช้เวลานานกว่าจะได้ออกมาเพราะมีคนรอคิวเข้าห้องน้ำจำนวนมาก เป็นปกติของวันอาทิตย์ที่ผู้คนมากมายต่างออกมาเดินเล่นหรือเลือกทำกิจกรรมต่างๆ ในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้
เธอเห็นลูกชายยืนรออยู่หน้าห้องน้ำตามที่เธอกำชับก็รู้สึกพอใจ แต่ทำไมดูไม่ร่าเริงเหมือนก่อนหน้านี้เลย วันพิเศษยืนพิงผนังพลางก้มหน้ามองพื้น ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเธอมายืนอยู่ใกล้ๆ แล้ว จนเธอต้องเอ่ยทักแล้วเข้าไปโอบไหล่ลูกชายของเธอเอาไว้
“เป็นอะไรครับลูก”
วันพิเศษเงยหน้าขึ้นมองแม่ด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยก่อนจะกอดเอวของแม่ไว้แน่น แล้วซบใบหน้าลงตรงท้องอันแสนอบอุ่นของแม่
“คิดถึงคุณตาคับ”
วันวิวาห์รู้สึกเอ็นดูในคำตอบของลูกชาย เมื่อเช้าวันพิเศษก็ยังได้เจอกับคุณตาอยู่แท้ๆ พอมาตอนนี้กลับคิดถึงคุณตาขึ้นมาอีกเสียแล้ว เธอลูบศีรษะลูกชายเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามยิ้มๆ โดยให้ลูกชายเป็นคนเลือก
“โธ่...งั้นเรากลับบ้านไปหาคุณตาเลยดีไหม หรือว่าน้องวุ่นอยากไปเล่นบอร์ดเกมต่อ”
“กลับบ้านคับ”
ตอนนี้วันพิเศษอยากคุยกับใครสักคนที่พร้อมจะเข้าใจเขา และต้องเป็นคุณตาใจดีของเขาเท่านั้น จะคุยกับแม่เขาก็ไม่อยากให้แม่ต้องร้องไห้เสียใจอีกแล้วเมื่อต้องเอ่ยถึงพ่อ!
