บทที่ 29 สงสาร

ตอนที่29 สงสาร

เจ้าขา

“อุแว้! อุแว้! อุแว้!” เสียงเล็กของเด็กน้อยแรกเกิดดังขึ้นหลังจากได้ลืมตาดูโลกเป็นครั้งแรก ทำให้แม่อย่างฉันที่ถึงแม้จะเหนื่อยและเจ็บปวดกับการคลอดลูกแค่ไหน แต่ก็อยากเห็นหน้าเขาจนรอแทบไม่ไหวแล้ว

“เก้านาฬิกายี่สิบเก้านาที เด็กผู้ชาย” เสียงพยาบาลพูดขึ้น และนี่เป็นเวลาเกิดของลูกชา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ