บทที่ 7 อย่าลีลา

ตอนที่7 อย่าลีลา

“อ๊ะ!” ฉันร้องขึ้นด้วยความตกใจหลังจากตั้งใจจะพาเจ้าคุณมานอน แต่อยู่ๆ กลับเป็นฉันที่ถูกเขาออกแรงเหวี่ยงจนล้มมาที่เตียงพร้อมกับเขาที่ทิ้งตัวตามมาทาบทับฉันไว้

“อยากว่ะ” แล้วอยู่ๆ เจ้าคุณก็มองหน้าฉันก่อนจะพูดขึ้นด้วยประโยคแสนห่าม

“เจ้าคุณ นายตั้งสติหน่อยสิ!” ฉันได้ยินแบบนั้นก็ตกใจไม่น้อย รีบพูดขึ้นด้วยความลนลานทันที คำว่าอยากพร้อมกับสายตาของเขาตอนนี้มันบ่งบอกได้ไม่ยากเลยว่าเขาหมายถึงอยากอะไร

“จะเสียงดังทำไม” เขาพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

“อย่า!” ฉันร้องขึ้นหลังจากเจ้าคุณก้มลงมาจนหน้าเขาเกือบชนกับหน้าฉันพร้อมกับหันหน้าหนีแทบไม่ทัน

“ทำไม!” คำถามที่ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงแสนหงุดหงิดเอาแต่ใจดังขึ้นถามแทบจะทันที

“นายตั้งสติแล้วมองดีๆ ฉันเจ้าขา ไม่ใช่แฟนนาย!” ฉันตัดสินใจพูดชื่อตัวเองขึ้นอีกครั้งเพื่อเรียกสติของเขา เพราะการได้ยินชื่อฉันมันจะทำให้เขาอารมณ์เสียได้

แต่ไม่รู้ว่าฉันคิดผิดเปล่า เพราะตอนนี้มันเหมือนไม่รู้ว่าเรียกสติหรือเป็นการสกิดความโมโหของเขากันแน่

“บอกแล้วว่าอย่าพูดถึงยัยนั่น!” เขาตวาดขึ้นใส่หน้าฉันเสียงดังอย่างหงุดหงิดไม่พอใจมากกว่าเดิม

“แต่ฉันคือเจ้าขะ...อื้อ!!!” ฉันกำลังจะยืนยันตัวเองออกไปอีกครั้ง และสิ่งที่ฉันไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นก็เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวเมื่อปากของฉันถูกกระแทกปิดด้วยปากของเจ้าคุณ

เขาขบเม้มปากฉันอย่างแรงเหมือนกับเป็นการลงโทษมากกว่าการจูบเพราะความใคร่ แต่ฉันกลับรู้สึกทั้งเจ็บและกลัวพร้อมๆ กัน ยิ่งเกิดขึ้นกับผู้ชายตรงหน้าที่รู้ดีเต็มอกว่าเขาเกลียดฉัน มันยิ่งทำให้ฉันสับสนจนมึนงงไปหมด

แต่มันไม่จบแค่เท่านั้นเมื่อมือของเจ้าคุณกลับรุ่มร่ามอยู่ที่เสื้อผ้าของฉันอย่างเอาแต่ใจ เขากำลังพยายามดึงทึ้งเสื้อผ้าฉันออกจากร่างทั้งที่ปากเขายังคงจูบปากฉันอยู่ไม่ปล่อย

“อื้ออ!!!” ฉันพยายามร้องท้วงทางลำคอสุดเสียง

ไม่ได้ มันจะเลยเถิดกว่านี้ไม่ได้เด็ดขาด เพราะยังไงสำหรับฉัน ฉันก็ยังเห็นเขาเป็นน้องของฉันอยู่ดี แม้ว่าเขาจะไม่เคยนับ แม้ว่าเราไม่ได้สายเลือดเดียวกัน แต่เราก็เคยมีช่วงเวลาที่โตมาด้วยกัน

“ห่างกันไม่กี่ชั่วโมงต่อต้านทำไมวะ!” เจ้าคุณผละออกแล้วโวยวายใส่ฉันอย่างหงุดหงิดเมื่อฉันเอาแต่ต่อต้านเขาไม่หยุด

ดวงตาคมเข้มของคนเอาแต่ใจหรี่มองฉันอย่างเคย ฉันไม่รู้ว่าภาพที่เขามองฉันมันเบลอๆ หรือว่ามันมองเห็นเป็นภาพซ้อนทับคนอื่นไปเลย เขาถึงไม่สามารถแยกแยะได้ทั้งที่ฉันพยายามพูดบอกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

“เจ้าคุณ นายมองดีๆ ว่าฉันเป็นใคร” ฉันพยายามพูดอย่างใจเย็นและย้ำให้เขาได้ลองมองฉันอีกครั้งเผื่อเขาจะพอเห็นหน้าฉันเป็นฉันบ้าง

“.....” เจ้าคุณที่ได้ยินแบบนั้นยังคงหรี่ตามองฉันอย่างเคย แต่เขากลับมีสีหน้าเดิมไม่เปลี่ยน นั่นยิ่งทำให้ฉันมั่นใจว่าเขายังคงมองฉันเป็นผู้หญิงคนนั้นอยู่ใช่ไหม

“ฉันเจ้าขา พี่สะ...”

แคว่ก! แคว่ก! ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบ เจ้าคุณกลับออกแรงฉีกเสื้อยืดของฉันอย่างแรงจนมันยืดยานไปหมด แต่เขากลับออกแรงดึงทึ้งไม่หยุดจนมันไม่เป็นรูปเสื้อแล้ว

“เจ้าคุณหยุด!” ฉันยังคงพยายามสู้กับเขาเหมือนเดิมสุดแรงตัวเอง แต่แรงของคนเมาไม่ได้ลดน้อยลงเลยสักนิด กลับกันเขายิ่งไม่ควบคุมแรงตัวเองไว้เลยสักนิด นั่นกลับทำให้ฉันไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย จนตอนนี้เสื้อยืดของฉันหลุดออกจากตัวได้แล้วจากแรงของเขา

“อย่าลีลาได้ไหม!” เจ้าคุณพูดอย่างหงุดหงิด และออกแรงดึงมือฉันออกจากการปกปิดหน้าอกของตัวเอง ก่อนจะเขาจะกระชากเสื้อชั้นในของฉันออกอย่างแรงได้สำเร็จ

“เจ้าคุณ!” มันน่ากลัวเกินไปกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ ยิ่งคนตรงหน้าเป็นคนที่...

จ๊วบบ! แล้วเจ้าคุณก็ก้มลงมาจูบปิดปากฉันอีกครั้งอย่างไม่ได้ทันตั้งตัว เขาทั้งดูดทั้งดึงลิ้นของฉันจนชาไปหมด เป็นรสชาติที่เหมือนเขากำลังระบายความหงุดหงิดของตัวเองมากกว่า มือสองข้างของฉันที่พยายามผลักดันเขาออกไม่หยุด แต่กลับไม่สามารถทำให้ร่างสูงขยับออกจากตัวฉันได้เลยสักนิด

“อื้อออ!!!” ฉันร้องขึ้นอีกครั้งเพราะความกลัวหลังจากสัมผัสได้ถึงมือของเขาที่กำลังเลื่อนตำลงไปที่กางเกงยีนส์ของฉัน และใช่ เขากำลังปลดมันออก

ฉันสอดมือตัวเองเพื่อไปดึงมือเขาออกจากส่วนล่าง แต่เขาก็ปัดมือฉันออกอย่างแรงไม่ต่างกัน ทำให้เรายื้อกันไปยื้อกันมาไม่หยุดอย่างไม่มีใครยอมใคร

แต่สุดท้ายสองมือของฉันก็ถูกมือของเขาเพียงข้างเดียวรวบไว้แล้วกดไว้ที่หน้าท้องของฉันสุดแรง ก่อนเขาจะใช้เพียงมือข้างเดียวของเขา ปลดกระดุมและรูดซิปกางเกงยีนส์ของฉันออกด้วยพละกำลังมากมายทำให้ฉันเจ้บไม่น้อย

“อย่า!” ฉันร้องเตือนอีกครั้งเมื่อเขาทำมันพร้อมกับ...

พรึ่บ! มันเป็นเพียงลมปากของฉันที่ร้องห้ามออกไปอย่างไร้ประโยชน์ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือกางเกงของฉันได้ถูกรูดดึงออกจากขาตัวเองพร้อมกันทั้งตัวนอกและตัวในโดยที่ฉันไม่สามารถจับมันได้ทัน เพราะหลังจากเขารูดซิปได้ เขาก็ปล่อยมือฉันก่อนจะจับขอบกางเกงแล้วดึงมันลงไปทันที

“ทำวันนี้ดิ้นจังวะ!” เจ้าคุณพูดอย่างอารมณ์เสียก่อนจะออกแรงกดฉันไว้กับเตียงจนฉันไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้

“เจ้าคุณ นายมีสติสักที!” ฉันร้องบอกเขาหวังให้โสตประสาทเขาทำงานสักนิด

แต่ขอร้องเถอะ แม้แต่วินาทีสุดท้ายก็ได้ ขอแค่ให้สติเขากลับมา หรือมองเห็นฉันเป็นฉันสักทีฉันเชื่อว่าทุกอย่างจะจบ ไม่อย่างนั้น...

“จิ๊!” เจ้าคุณจิ๊ปากตัวเองอย่างหงุดหงิดอีกครั้ง ก่อนร่างสูงจะขยับไปหัวเตียงและหยิบซองถุงยางอนามัยออกมา

“ไม่นะ!” ฉันเห็นแบบนั้นก็รีบร้องห้ามขึ้นทันที และไม่แค่พูดเปล่า ฉันยังยื่นมือไปปัดซองถุงยางในมือเขาออกเพื่อไม่ให้เขาสวมใส่มันได้สำเร็จ

“อย่างี่เง่าได้ไหม!” เจ้าคุณตวาดออกมาเสียงดังอย่างขัดใจกับการถูกต่อต้านไม่หยุด

พรึ่บ! เขาจับฉันคว่ำหน้าลงกับเตียงอย่างง่ายดาย ก่อนจะนั่งทับหลังฉันไว้เต็มแรง นั่นเลยทำให้ฉันไม่สามารถมองเห็นหรือทำอะไรได้เลยนอกจากดิ้นเท่าที่จะทำได้อย่างไร้ประโยชน์

“เจ้าคุณ ฉันเจ้าขาไง! คนที่นายเกลียดไง!” แม้ว่าฉันจะไม่สามารถช่วยตัวเองได้ แต่ปากของฉันก็ยังคงพูดในสิ่งที่เขาไม่ต้องการฟังออกไปไม่หยุด

พรึ่บ! เจ้าคุณจับฉันพลิกกลับนอนหงายอีกครั้งพร้อมกับเข่าของเขาที่ทับแขนฉันไว้ และครั้งนี้เขาถอดกางเกงตัวเองออกไปแล้ว และยัง...

“เจ้าคุ...อื้อ!!!” ปากฉันถูกซากเสื้อตัวเองก่อนหน้านี้ยัดปิดเข้ามาอีกครั้งก่อนเจ้าคุณจะมัดมันจนแน่น

“พูดมาก!” เจ้าคุณว่าออกมาอย่างพอใจกับสิ่งที่ตัวเองทำเพื่อตัดรำคาญ ก่อนจะขยับลงไปที่กลางกายของฉัน และแยกขาสองข้างของฉันออกจากกันกว้างทันที มือที่เป็นอิสระที่ฉันตั้งใจจะดึงเสื้อออกจากปากกลับรีบยื่นไปข้างล่างเพื่อปกปิดส่วนนั้นของตัวเอง

“ให้มัดมือด้วยไหม!?” เจ้าคุณเห็นแบบนั้นก็ถามขึ้นอย่างหงุดหงิดเป็นการเตือนข่มขู่

“ฮืออ!!!” ฉันรีบส่ายหน้าปฏิเสธออกไปทันที

“อยู่นิ่งๆ” เขาได้ยินแบบนั้นก็ว่าขึ้น แต่คิดว่าฉันจะอยู่นิ่งได้หรือไง สถานการณ์แบบนี้มีแต่ต้องดิ้นเพื่อหาทางรอดให้ตัวเองได้เท่านั้นแหละ

“อ่าาา!” (อย่า) ฉันร้องห้ามออกไปทั้งที่ปากยังคงถูกมัดอยู่แบบนั้น เพราะมือฉันยังต้องใช้ดันหน้าท้องของเขาที่กำลังขยับเข้ามาชิดกับส่วนกลางของฉัน จนอะไรของเขามันชนเข้ากับร่างกายของฉัน

หมับ! เป็นอีกครั้งที่เจ้าคุณรวบมือของฉันทั้งสองข้างด้วยมือข้างเดียวของเขา ก่อนจะกดมันไว้ที่หน้าท้องของฉันอย่างแรง และมืออีกข้างของเขาจับท่อนเอ็นของเขาและจ่อมันมาที่ร่องของฉัน

“อือออ!!!” ฉันได้แต่ร้องห้ามส่ายหัวไปมาอย่างไม่ยินยอม พร้อมกับร่างกายที่พยายามจะขยับหนีส่วนนั้นของเขาให้ได้

“ข้าวปุ้น!” เจ้าคุณตะคอกขึ้นอย่างหงุดหงิดอีกครั้งเมื่อฉันเอาแต่ดิ้นไม่หยุด ก่อนจะปล่อยมือจากมือของฉัน และจับขาฉันแยกออกจากกันกว้างกว่าเดิม และ...

สวบบบ!!!

“อื้ออออ!!!” และทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก และมันก็เจ็บมากเมื่อท่อนเอ็นของเขาคืบคลานหรือจะเรียกว่ากระแทกเข้ามาในร่องของฉันเต็มแรง ร่องที่ไม่ได้มีความพร้อมในการใช้งานเรื่องอย่างว่า

“อ่าส์! ทำไมแน่นแบบนี้วะ” เขาครางขึ้นอย่างพอใจเมื่อได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ ต่างจากฉันที่ยังคงออกแรงดันหน้าท้องแกร่งของเขาออกจากตัวของฉันให้ได้

และครั้งนี้เหมือนจะได้ผลเมื่อเจ้าคุณขยับตัวจนส่วนนั้นของเขาค่อยๆ ถอนออกจากร่องของฉัน เพียงแต่มันเป็นความคิดที่ผิดของฉันคนเดียว เพราะที่เขาขยับออกเพื่อนที่จะ...

สวบบบ!!!

“อื้อออ!!!” เขาขยับมันออกเพื่อจะส่งมันเข้ามาใหม่อีกครั้ง และส่งมันเข้ามาลึกกว่าเดิม แรงกว่าเดิม ซึ่งมันทำให้ฉันจุกมากจนตาเหลือกตัวเกร็ง เจ็บจนรู้สึกเหมือนตรงนั้นมันฉีกและแสบไปหมด

“ซี๊ดดด!” เสียงครางของเจ้าคุณดังขึ้นอีกครั้งอย่างพอใจ ต่างจากฉันที่น้ำตาคลอไหลอย่างห้ามไม่อยู่ มันเป็นความเสียใจที่ฉันบอกไม่ถูก ผู้ชายที่เกลียดฉัน ผู้ชายที่ฉันยังเห็นเขาเป็นน้อง แล้วที่สำคัญ ไหนจะความรู้สึกของคุณพ่อกับแม่ใหญ่อีกล่ะ และมันก็ยังมีความรู้สึกผิดต่อเนวา ผู้ชายที่เป็นแฟนของฉัน ที่เขายังไม่เคยได้ทำอะไรแบบนี้เพราะความไม่พร้อมยของฉัน แต่วันนี้มันได้สูญเสียไปแล้ว ให้กับคนที่ไม่ควรเลยที่สุดในชีวิต

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

“อึก! อื้อ!” และเขาก็ไม่รอช้าขยับตัวเองในทันที ทำมันอย่างไม่ได้แผ่วเบาเลย และความเจ็บที่เขารุกล้ำเข้ามายังไม่ทันหายเจ็บ เขาก็ขยับร่างกายเข้าออกตอกย้ำความเจ็บปวดที่ร่องของฉันอีกครั้ง

“ซี๊ด! ทำไมมันแน่นกว่าเดิมวะ อ่า!” เสียงครางของเจ้าคุณดังไม่หยุดด้วยแรงอารมณ์ของเขา ส่วนฉันที่ไม่สามารถผลักดันเขาออกจากตัวได้ ก็ทำเพียงนอนปล่อยน้ำตาจิกผ้าปูแน่นให้เขาได้ปลดปล่อยความต้องการของตัวเองต่อไปอย่างทำอะไรไม่ได้

“อึก! ฮึก!” ฉันทำได้เพียงนอนกลั้นเสียงของตัวเองและจิกผ้าปูเพื่อระบายความเจ็บปวดครั้งนี้เงียบๆ

เสื้อที่ปิดปากฉันที่ฉันต้องการเอาออกในตอนแรก ตอนนี้ฉันเลือกจะปล่อยมันไว้ให้ปิดปากตัวเองต่อไปเพื่อไม่ให้เสียงของฉันเล็ดลอดออกมาดังมาก ตอนนี้ฉันไม่ต้องการให้เขาได้สติกลับมาอีกต่อไปแล้ว ฉันต้องการให้เขาเข้าใจว่าฉันคือแฟนของเขาแบบนี้ต่อไป เพราะหลังจากเขาตื่น เขาจะได้ไม่รู้ว่าตัวเองได้ทำสิ่งที่เลวร้ายที่สุดลงไป