บทที่ 65 ตอนที่65 โตพอจะลืมแล้ว

ตอนที่65

โตพอจะลืมแล้ว

ค่ำลงพร้อมกลิ่นฝนเมฆดำหนาทึบปกคลุมท้องฟ้าตั้งแต่ก่อนพระอาทิตย์ลับขอบสวน ลมพัดแรงจนต้นไม้ใหญ่ในคฤหาสน์ไหวเอน เสียงใบไม้เสียดสีกันดังเหมือนเสียงกระซิบของคนทั้งบ้านที่ลลินพยายามหนีมาตลอด

หลังจากทะเลาะกับภาคิน เธอไม่ได้ออกจากห้องอีกเลย มาลีขึ้นมาส่งอาหารเย็น แต่เธอกินได้เพียงไม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ