บทที่ 102 เมื่อเราได้เจอกันอีกครั้ง

จือจื่อกำลังยื้อเวลาและกำลังรอให้คนของเมืองอี้มาถึง

เฉินเปียวย่างสามขุมเข้ามา ดวงตาแพรวพราวด้วยความต้องการและชัยชนะที่คิดว่าอยู่ในกำมือ

จือจื่อถอยหลังทีละก้าวจนแผ่นหลังชนผนัง เย็นเฉียบจากหินกระทบผิวผ่านเสื้อผ้า

นางเสียหลักล้มลงกับพื้น ในเสี้ยววินาทีเฉินเปียวก็พุ่งเข้าไปคว้าขาของนางไว้แน่น

จือจื่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ