บทที่ 103 หนี

ลมกลางคืนพัดแรงเมื่อหยงชิงลากมือจือจื่อวิ่งผ่านระเบียงยาวของวังหลวง เงาคบเพลิงทอดยาวไหวไปตามพื้นหิน เสียงฝีเท้าของทหารที่วิ่งไล่ตามมาเริ่มดังใกล้ขึ้นทุกขณะ

ทั้งสองเลี้ยวเข้าทางแคบด้านหลังตำหนัก ก่อนจะมาถึงสวนร้างที่แทบไม่มีผู้คน

กำแพงสูงของวังหลวงตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า จุดนัดพบกับหลงเกอและหยวน...