บทที่ 110 หวานๆขมๆ

จือจื่อพยักหน้าหงึกหงักหัวเราะเบา

"ไม่เหมือนวังหลวงใช่ไหม"

หยงชิงหันมามองนางเล็กน้อย

"ไม่เหมือน วังหลวงวุ่นวายแต่ไม่เงียบงันที่นี่เงียบงันแต่มีเจ้า"

ลมเย็นพัดผ่านมา ทำให้จือจื่อยกมือขึ้นกอดแขนตัวเองโดยไม่รู้ตัว

ยังไม่ทันที่นางจะขยับอะไรผ้าคลุมของหยงชิงก็ถูกวางลงบนไหล่ของนาง

จือจื่อชะงัก

"ข้าไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ