บทที่ 121 กลืนน้ำลายลงคอยากเย็น...

ทั้งสองนิ่งค้าง จือจื่อเลิกคิ้วเล็กน้อย

ก่อนจะขมวดคิ้วทันที

"ฝ่าบาท"เสียงนางเรียบ แต่แฝงความตกใจหยงชิงเหมือนเพิ่งได้สติ

รีบหันหน้าหนีทันที

"ข้า…"เขาพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง

"ข้าไม่ได้ตั้งใจ"

“อะ ห้ามมอง อย่ามอง ออกไป แล้วเข้ามาได้อย่างไร” จือจื่เหมือนเพิ่งจะคิดได้ว่าตัวเองกำลังเปลือยเช่นกันจือจื่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ