บทที่ 155 จบบริบูรณ์

ไทเฮานั่งกำลูกประคำแน่นไม่มีแรงแม้แต่จะนับประคำใจจดจ่อที่ห้องคลอด แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ใต้เท้าหลินเดินวนไปวนมาไม่หยุด

"ทำไมยังไม่ออกมาอีกหรือ"

เขาพึมพำอย่างร้อนใจ

ลุงหนานซ่งเองก็ยืนกอดอกเงียบๆ แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล

เหมยจิ้งเอาแต่ชะเง้อมองเข้าไปด้านในตลอดเวลา

หานเย่ยืนพิงเส...