บทที่ 74 ข้าไม่ใช่กระต่าย

หลงเกอถอนหายใจยาว

"เนรเทศหรือ" เขาพึมพำก่อนจะหันไปมองเหมยจิ้ง

"หยงชิงเนรเทศนางออกจากวังหลวง ถ้าอย่างนั้น... นั่นข้ารับนางกลับที่วังหลวงแคว้นเหลียงเอง" หลงเกอพูดด้วยรอยยิ้มที่ประหลาดใจในความคิดของตัวเอง 

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน แต่ก็ยังคงมีความสับสนและไม่เข้าใจในเหตุผลที่หยงชิงจะต้องทำเช่นนั้...