บทที่ 10 บทที่ 8

บทที่ 8

เช้าวันถัดมา

ศรุจน์ยืนอยู่ตรงหน้ากระจกบานยาว เขาขยับเนกไทด้วยใบหน้าเรียบเฉย มือหยิบสูทขึ้นมาพาดแขน ก่อนจะหมุนตัวเตรียมก้าวออกจากห้องนอน

ทุกอย่างในเช้าวันนี้ดูปกติ…ยกเว้นเพียงอย่างเดียว

“เอื้อย”

เขาเอ่ยเรียกขณะเดินผ่านหน้าห้องนั่งเล่นแต่ไม่มีเสียงขานตอบจากใครเลย ชายหนุ่มจึงหันไปเอ่ยปากถามแม่บ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ