บทที่ 14 บทที่ 12

บทที่ 12

ฝ่ามือเรียวบางที่เกาะกุมกำเนกไทของชายหนุ่มเอาไว้ยังคงไม่ยอมคลายออก เพลงเพลินช้อนวงหน้าหวานขึ้นเชื่องช้า ดวงตาคู่สวยฉ่ำปรือด้วยฤทธิ์เมรัยสบประสานสายตากับเขาอย่างท้าทาย ทอประกายยั่วเย้าอย่างจงใจ

“อุ๊ย คุณรุจน์จริง ๆ ด้วยแฮะ...นึกว่าฝันเสียอีก คิดยังไงถึงมาเหยียบบ้านนี้ล่ะครับ?”

กระแสเสียงหวา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ