บทที่ 104 104.กลับบ้านกัน

ตฤณยืนหอบหายใจลึก นัยน์ตาคมกริบทอดมองทีมเจ้าหน้าที่พยาบาลและแพทย์สนามให้การดูแลเธอ แผ่นอกกว้างที่เปื้อนคราบเขม่ายังสั่นสะท้านจากการสูบฉีดของอะดรีนาลีน มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความหวาดหวั่นที่เพิ่งพ้นผ่านยังคงทิ้งร่องรอยไว้ในแววตาดุดันอย่างปิดไม่มิด

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ถึงมือหมอแล้ว ไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ