บทที่ 105 105.จะหนีพี่เหรอ

ตฤณค่อย ๆ วางร่างบางลงบนเบาะหนังฝั่งผู้โดยสารอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่าเธอจะแตกหัก เขาไม่ได้ถอยห่างออกไปกลับโน้มตัวตามเข้ามาในห้องโดยสาร รั้งสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้ ใบหน้าคมคายที่เปื้อนคราบเขม่าจาง ๆ อยู่ห่างเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดปลายจมูก       พรพิเศษเผลอกลั้นหายใจเมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของเ...