บทที่ 107 107.ความสัมพันธ์ที่ค้างคา

“สมน้ำหน้า!” เสียงทุ้มห้าวของพ่อแทรกเข้ามาในสายอย่างชัดเจน คล้ายกับว่าแม่เพิ่งเปิดสปีกเกอร์โฟน “หมวดตฤณนะ หมวดตฤณ...แกปล่อยให้เมียถูกนินทาว่าเป็นแค่ตัวแทนของยัยหนูนับดาว เพิ่งจะมารู้สึกตัวหรือไงไอ้เด็กโง่! ทำตัวไม่ชัดเจน ไม่ใส่ใจความรู้สึกเมียจนทำเมียหนีแล้วเห็นไหม คราวนี้ล่ะหอนเป็นหมาแน่ไอ้ลูกชาย!”...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ