บทที่ 110 110.แค่หวั่นไหวหรือเพ้อไปคนเดียว

พรพิเศษชะงัก กำแพงความเย็นชาที่สร้างไว้ร่วงกราวลงไปกองกับพื้น เธอหันขวับไปมองเสี้ยวหน้าคมคายของนักบินหนุ่มที่มักจะตีหน้านิ่งขรึมและดุดันอยู่เสมอ ผู้ชายเย็นชาคนนั้นหายไปไหน ทำไมถึงเหลือแต่ผู้ชายหน้ามึนที่กำลังซุกหน้าอ้อนเธอราวกับลูกหมาตัวโตแบบนี้

“นี่คุณเสแสร้งทำจะเป็นจะตายเพื่อหลอกพริกอย่างนั้นเหรอ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ