บทที่ 13 13.ข้อสันนิษฐาน

พรพิเศษรีบวางช้อน “ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ พริกไปเองได้”

“เดี๋ยวผมไปส่ง” เสียงทุ้มแทรกขึ้น ตฤณวางแก้วกาแฟ หยิบผ้าเช็ดปากซับริมฝีปากอย่างเป็นระเบียบ เขาไม่ได้มองเธอ “ผมผ่านทางนั้นอยู่แล้ว”

น้ำเสียงนั้นไร้ความเอาใจใส่ มีเพียงความเด็ดขาดของคนที่ตัดสินใจแล้ว พรพิเศษชะงัก เงยหน้าสบตาเขา ความสับสนฉายชัด คนที่เ...