บทที่ 44 44 กลิ่นเสน่หา

ความเงียบโรยตัวลงในห้องโดยสารอีกครั้ง ตฤณชะลอรถจอดนิ่งตามสัญญาณไฟแดง เขาเอี้ยวตัวขยับเข้าใกล้เธอ มือซ้ายยื่นไปกุมมือเล็กของเธอกระชับแน่น บังคับให้เธอช้อนตาขึ้นสบกับนัยน์ตาสีเข้มที่ฉายแววหนักแน่นและจริงใจที่สุด

“ก็ใช่และเพราะอย่างนั้น...” เสียงทุ้มเอ่ยช้า ๆ “พี่ต้องพาพริกไปแนะนำให้เพื่อน ๆ พี่รู้จักพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ