บทที่ 57 57 เพลิงพิศวาส

พรพิเศษผวาสุดตัว มือทั้งสองเกาะกอดลาดไหล่กว้างไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ปลายเล็บเผลอจิกทึ้งลงบนผิวเนื้อสีคร้ามแดดอย่างแรงตามแรงอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยาน ทว่าความเจ็บปวดแปลบเพียงเล็กน้อยนั้นกลับยิ่งกระพือไฟปรารถนาของคนบนร่างให้ลุกโชน ตฤณก้มลงขบเม้มเรียวปากล่างของเธอเบา ๆ อย่างมันเขี้ยวและลงทัณฑ์คนดื้...