บทที่ 88 88.ร้องไห้ไม่ออก

คำว่า 'เพื่อนทหาร' กรีดลึกลงกลางใจพรพิเศษ รสชาติเค็มปร่าของหยดน้ำหยดเล็ก ๆ ที่ไหลผ่านหางตาก่อนลับหายไปทางมุมปากพร้อมกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปากที่เธอเผลอกัดเนื้ออ่อนด้านในริมฝีปากตัวเองอย่างแรงเพื่อสกัดกั้นความร้าวราน

“ค่ะ...” พรพิเศษตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นจนน่าขนลุก “งั้นพี่ตฤณก็ดูแลเพื่อนพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ