บทที่ 93 93.ยังไม่รู้ตัวสินะ

น้ำเสียงของเธอเรียบกริบ ทว่าหนักแน่นพอจะตัดผ่านเสียงเพลงที่อื้ออึง หญิงสาวออกแรงบิดข้อมือเพียงนิดเดียว ปลายนิ้วของตฤณก็ค่อย ๆ คลายออกอย่างไม่อาจต้านทานความเยือกเย็นนั้นได้

เธอถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว สร้างระยะห่างที่ไม่มีวันเชื่อมต่อได้อีก “เรากลับกันเถอะค่ะพี่ตรี นนท์”

ตฤณขมวดคิ้วแน่น สันกรามหนาขบเข้า...