บทที่ 98 98.ขัดตาขัดใจ

“เดี๋ยวพี่ออกไปเปิดประตูให้เขาเอง”

ตฤณถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนเบาแล้วหมุนตัวเดินออกไป ทิ้งให้พรพิเศษยืนจับพนักโซฟาพยุงตัวอยู่กลางห้องโถงขณะที่อากาศร้อนชื้นภายนอกปะทะผิวหน้าเคร่งขรึมของตฤณ พื้นคอนกรีตหน้าบ้านยังหลงเหลือความชื้นจากฝนเมื่อคืน เสียงรองเท้าแตะเสียดสีกับพื้นเดินตรงไปยังรั้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ