บทที่ 11 ตอนที่11. เอาชนะ 1.
สยบรักรุ่นพี่วิศวะ
ตอนที่11. เอาชนะ 1.
แม่ที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับหันมาทำตาขวางใส่ลูกสาวเพียงเพราะว่าฟังที่ซีดีพูดมานั่นเอง
“ทำไมไปทำพี่เขาอย่างนั้นล่ะผักหวานมันไม่น่ารักเลยนะลูก แล้วถ้าพี่เขากลับบ้านไปพ่อแม่เห็นแบบนี้จะไม่ตกใจเหรอที่อยู่ ๆ ก็มีรอยรองเท้าติดที่เสื้อ”
“อ้อนั่นสิครับคุณป้าพูดถูก สงสัยคงต้องซักก่อนกลับว่าแต่ที่นี่มีร้านซักรีดไหมครับ” ซีดีถามด้วยความเจ้าเล่ห์ก่อนหันหน้ามามองผักหวาน
“จะไปซักที่ร้านทำไมก็ให้ผักหวานมันซักให้สิใครทำก็ให้คนนั้นซัก ส่วนรองเท้าพ่อหนุ่มทิ้งของมันก็พามันไปซื้อแค่นี้เองจริงไหม” เป็นป้าร้านผลไม้พูดขึ้นมา
“อ้อถ้าแบบนั้นก็ได้สิครับวินวิน ไม่มีใครเอาเปรียบใคร ว่าแต่ต้องไปซักที่ไหนเหรอครับบ้านอยู่ไกลไหม”
“ไม่ไกลหรอกอยู่ซอยถัดไปนี่เอง ไปสิผักหวานรีบพาพี่เขาไปซักพอดีแหละ”
“แม่แล้วจะให้หมอนี่ เอ้ยไม่ใช่ให้พี่คนนี้ใส่เสื้ออะไรล่ะ”
“จะไปยากอะไรล่ะผักหวานก็ยืมเสื้อยืดเอ็งไง” เป็นป้าขายผลไม้คนเดิมที่ตะโกนขึ้นมาอีกครั้งผักหวานถึงกับทำหน้างอ ผิดกับซีดีที่ยกนิ้วโป้งให้กับป้าก่อนจะรีบเดินตามผักหวานไปในที่สุด ระหว่างที่เดินตามไปนั้นผักหวานถึงกับเอ่ยถามขึ้นมา
“ถามจริงต้องการอะไรอีก หรือว่าพี่โกรธที่ฉันกวนส้นตีนพี่ หรือว่าโกรธที่ฉันบอกเลิกพี่”
“อืมทั้งสองแหละ คิดดีดิซีดีรูปหล่อพ่อรวยสาว ๆ ที่ไหนเห็นเป็นต้องอยากเข้าหา แต่เธอดันวิ่งหนีมันจะมากไปแล้ว คนอย่างพี่พร้อมเปย์ถ้าอยากได้อะไรแค่ชี้นิ้วสั่งพี่จัดให้ได้ทันที” ซีดีพูดด้วยความภาคภูมิใจ แต่กลับถูกผักหวานดับฝันซะอย่างนั้น
“อ่อ สรุปคือพี่รับไม่ได้ที่พถูกปฎิเสธว่างั้น”
“ก็ไม่เชิง แต่พี่พูดจริงนะเรื่องที่ว่าพร้อมเปย์”
“เอาไว้พี่หาเงินได้เองเมื่อไหร่ก่อนนะค่อยมาเปย์ฉันคนเดียวที่เปย์ฉันได้คือพี่มาวิน เพราะเขาหาเงินเองได้ไม่ได้แบมือขอพ่อแม่อย่างพี่”
“ผักหวาน!!” ซีดีถึงกับร้องออกมาอย่างดัง
“จะร้องแหกปากทำไมคะ อยู่ใกล้กันแค่นี้เอง”
“จะเอาอย่างนั้นใช่ไหม ถ้าพี่หาเงินเองได้เธอจะยอมคบกับพี่ไหมล่ะมาพนันกันไหม”
“อีกละพนันอีกแล้ว เพิ่งรู้นะว่าคนรวยผีพนันมักจะเข้าสิงแบบนี้นี่เอง”
“ไม่พนันก็ได้เอาเป็นว่าถ้าพี่หาเงินเองได้และเปย์เธอได้เธอจะยอมคบกับพี่ไหมล่ะ”
ผักหวานถึงกับหยุดเดินก่อนที่จะเท้าสะเอวมองซีดีที่ทำตัวเป็นเด็กพูดไม่รู้เรื่อง “ถามจริงนะอยากคบกับฉันเพราะอะไรเราต่างกันมากเลยนะ อย่ามาตลกฉันไม่ชอบ”
“ไม่ใช่อย่างนั้นก็อยากคบน่าค้นหาดี”
“น่าค้นหาบ้าบออะไรกันฉันไม่ใช่โจรนะจะมาค้งมาค้นอะไรบ้าบอสิ้นดี”
“ตกลงตามนั้นถ้าพี่หาเงินเองได้เมื่อไหร่ก็มาคบกันดีไหมแต่เธอต้องบอกก่อนสิว่าอยากได้อะไร”
“ขอทองสักบาทหนึ่งอ่ะประมาณสี่หมื่นกว่าบาทแต่ว่าต้องเป็นเงินที่หาได้จากน้ำพักน้ำแรงพี่นะ ไม่ใช่แอบเอาเงินตัวเองมาซื้อ”
“ได้สิถ้าไม่ไว้ใจพี่ได้เงินมาเท่าไหร่พี่จะให้ผักหวานเป็นคนเก็บไว้เลยดีไหม”
“ได้เลย ดีลตามนั้น ตามมาก่อนอื่นต้องซักเสื้อก่อนเสร็จแล้วพี่ต้องพาฉันไปซื้อรองเท้าแล้วค่อยมาทำตัวเหมือนเดิม”
ผักหวานเดินนำหน้าซีดีเข้าไปในบ้าน และทันทีที่ซีดีเห็นสภาพบ้านของผักหวานถึงกับถอนหายใจออกมาเพราะไม่คิดว่าจะมีผู้คนที่ยากลำบากได้ขนาดนี้อยู่ในพื้นที่ของครอบครัวของเขานั่นเอง
“เข้ามาสิแล้วนั่งอยู่ตรงนั้นรอจะไปหาเสื้อมาให้” ผักหวานชี้ไปที่เก้าอี้ไม้กลางบ้าน เพื่อบอกให้ซีดีนั่งรอผ่านไปไม่นานในตอนที่เดินออกาต้องตกใจเป็นอย่างมากเมื่อเห็นว่าซีดีถอดเสื้อรอแล้ว
“นี่พี่จะรีบถอดทำไม ทำไมไม่ไปถอดในห้องน้ำ” ผักหวานดุทั้งที่ตัวเองก็แอบสแกนรูปร่างหน้าตาของคนพี่อย่างละเอียด ถ้าไม่นับการกวนตีนและคำพูดคำจานะ เรียกได้ว่าพี่ซีดีหล่อครบจบอยู่ที่พี่เขาคนเดียวเลยก็ว่าได้
“แค่เสื้อป่าวไม่น่าจะมีอะไรแบบนั้นนะ แล้วนี่มองอะไรอยู่อ่านฟันพี่เหรอ? ”
“บ้าเหรออย่าหลงตัวเองขนาดนั้น พวกซิกแพคผู้ชายแบบนี้ฉันเห็นมาเยอะแล้วในตลาด”
“ในตลาด??”
“ใช่งงอะดิ ถ้าอยากรู้เดี๋ยวพาไปดูจะได้หายงง”
ว่าแล้วผักหวานก็โยนเสื้อยืดของเธอให้กับซีดีก่อนจะหันไปเอาเสื้อของชายหนุ่มไปปั่น และรีบเอาไปตากก่อนกลับเข้ามาภายในตัวบ้าน
“ทำอะไรเป็นพวกย่องเบาหรือยังไง ดูอะไรบ้านคนอื่น”
“เปล่าไม่มีอะไร ไปสิไปตลาดอยากเห็นที่ว่าซิกแพ็คชายหนุ่มนั้นเห็นยังไง”
“ก็ได้จะพาไปแต่ว่าวันนี้อนุญาตให้เปย์โดยใช้เงินที่เป็นสมบัติพ่อแม่หนึ่งวันดีไหม”
“หืม?? ตกลงเธอนี่ยังไงกัน”
“จะไปไม่ไป ไหนบอกว่าจะจีบฉันไง ถ้าจีบไปเดินตลาดด้วยกันก็ต้องเลี้ยงป่าวแต่พี่ยังไม่ได้ทำงานไงก็ให้ใช้เงินที่มีก่อนได้”
“แต่พี่ไม่มีเงินสด”
“โอนมาให้ฉันสิแล้วฉันจะเอาเงินสดให้พี่ อ้อหักเปอร์เซ็นต์ด้วยนะ”
“เดี๋ยวนะผักหวานหักอะไรก่อน หักทำไม”
“ก็พี่เอาเงินสดฉัน เวลาฉันไปกดก็เสียเงินป่าวค่าธรรมเนียม”
“โอ๊ยยัยนี่ สมัยนี้เขาหักค่าธรรมเนียมที่ไหนกัน”
“หักรายปีพี่ไม่รู้หรอก เพราะพี่เงินเยอะเศษ ๆ เงินที่หักไปพี่แทบไม่รู้ตัว ตกลงว่าไงจะโอนไม่โอน”
“เออ ๆ ก็ได้โอนก็โอน” ว่าแล้วซีดีได้แต่ส่ายหัวก่อนจะโอนเงินให้ผักหวานเพื่อแลกกับเงินสด นี่เท่ากับว่าเขาขาดทุนทั้งขึ้นทั้งล่องเลยก็ว่าได้ซีดีได้แต่บ่นอยู่ในใจอย่างนั้นแต่ถามว่าทำตามไหมก็ทำค่ะเพราะอยากอยู่ใกล้น้อง
กว่าจะมาถึงตลาดก็ใช้เวลาไม่นานสักเท่าไหร่ทั้งสองเดินมาด้วยกันก็ทะเลาะกันมาตลอดทางเมื่อมาถึงผักหวานตรงไปที่แผงผักของแม่มาวินในทันที
“ป้าม้วนสวัสดีค่ะพี่วินกลับมาหรือยัง” ผักหวานทักทายและยกมือไหว้เช่นเดียวกันกับซีดีก็ยกมือไหว้
“มาแล้วลูกเห็นว่ากลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วนี่ใครล่ะแฟนหนูเหรอ?”
“ไมใช่ค่ะป้านี่พี่ซีดีเขาเป็นเพื่อนพี่วินที่สำคัญเขาเป็น...” ซีดีรีบยกมือปิดปากผักหวานเอาไว้แน่นก่อนยิ้มให้กับแม่ของมาวิน
“เป็นเพื่อนรักกับมาวินแหละครับ พอดีว่าจะมาหางานทำครับคุณป้า”
“หือจะไหวเหรอพ่อหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้านแบบนี้ป้ากลัวจะเป็นลมล้มพับเอาจังงานหนักนะ”
“ไหวครับ ขอแค่มีงานผมทำได้หมด” ซีดีได้ทีเลยแกล้งขอทำงานเอาซะเลย
“นั่นมานั่นไงมาวิน” แม่ซี้ไปที่ลูกชายทันทีที่เห็นว่ามาวินเดินมาด้วยชุดที่เตรียมจะไปเข็นผักนั่นก็คือเสื้อยืดที่ตัดแขนเผยให้เห็นขนรักแร้รำไร กับกางเกงยีนส์เก่า ๆ ขาดตามขาเล็กน้อย ใครเห็นก็ต้องปั่นป่วนในความเซ็กซี่ของเขานั่นเอง
“ชุดอะไรว๊ะนั่นไอ้วิน? ” ซีดีเอ่ยถามเพราะเขาไม่เคยเห็นเพื่อนแต่งตัวแบบนี้มาก่อนเพราะปกติมาวินจะเป็นคนที่เรียบร้อยมากไปเรียนนี่คือเนี๊ยบขั้นสุด
“ชุดทำงานกู แล้วมึงมาทำไมที่นี่!! แต่เดี๋ยวก่อนนี่มันเสื้อผักหวานนี่แล้วทำไมมึง” มาวินชี้ไปที่ผักหวานทีชี้ไปที่ซีดีทีด้วยความสงสัย
“เรื่องของกูสองคนมึงไม่เกี่ยว!!”
