บทที่ 3 รับประกันความมึน1
รับประกันความมึน1
สยบรักรุ่นพี่วิศวะ
ตอนที่ 3. รับประกันความมึน
ทั้งซีดีและผักหวานต่างถูกมัดขาเหมือนตอนที่เราเล่นวิ่งสามขาในวัยเด็ก สองคนยืนมองหน้ากัน ซีดีก้าวเท้าขวาผิดกับผักหวานที่ก้าวเท้าซ้ายทำเอาทั้งสองคนแทบจะล้มกลิ้งไปด้วยกัน และแน่นอนว่าตอนที่ล้มนั้นสองคนต่างมองหน้ากันด้วยความหงุดหงิดเป็นอย่างมากที่ต่างคนต่างทำอะไรไม่ได้ดั่งใจของตนเอง
“ผัก ๆ แกต้องทำอย่างนี้สิ ” แก้วตาตะโกนเรียกผักหวานและชูมือของตัวเองที่จับมือกับมาวินเอาไว้แน่นก่อนจะเดินไปตามทางของตัวเองที่รุ่นพี่แนะนำให้ไปในจุดของแต่ละคน เพราะว่าแก้วตาไม่ต้องการให้เพื่อนอยู่กับผู้ชายนานเลยรีบตะโกนบอกกับผักหวาน
หมับ !! ซีดีคว้าไปที่ข้อมือของผักหวานในทันที ทำเอาผักหวานถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก และมองตามการกระทำของซีดีที่ทำกับเธอ
“นี่นาย !! จะมากเกินไปแล้วนะปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้เลยไม่อย่างนั้นได้เห็นดีกันแน่” ผักหวานโพล่งออกมาและพยายามที่จะสะบัดมือออกแต่ว่าไม่เป็นผลเลยสักนิด เพราะว่าเขาที่ตัวโตกว่าเธอเป็นอย่างมากนั่นเอง แม้จะออกแรงมากแค่ไหนก็ตามมันก็ไม่สามารถสะบัดให้เขาหลุดออกไปจากตัวเธอได้แน่นอน
“เอาสิถ้าตบก็จะจูบ ถ้าถีบก็จะเย ถ้าทำทั้งสองก็ได้มันส์ดี จะไปด้วยกันดี ๆ ให้มันเสร็จ ๆ ไปหรือว่าจะยืนทะเลาะกันแบบนี้” ซีดีถามด้วยสีหน้ามึน ๆ ทำเอาผักหวานพูดไม่ออกเพราะอย่างที่เขาพูดว่าถ้าไม่ไปด้วยกันให้มันจบ ๆ ไปก็คงมีหวังได้ติดพันกันกับไอ้หมอนี่เป็นแน่
“เออ ๆ ไปก็ไปงั้นก้าวเท้าซ้ายก่อนก็แล้วกันนะ” ผักหวานบอกทั้งที่ไม่ได้มองหน้า
“ไม่ฉันไม่ชอบข้างซ้าย เอาข้างขวาก่อน”
“ไม่มีทาง มาเป่ายิงฉุบกัน” ผักหวานพูดและตั้งท่าจะเป่ายิงฉุบกับซีดีให้ได้ สุดท้ายกลายเป็นซีดีที่ต้องยอมหญิงสาวไปเสียเอง
“เออ ๆ ซ้ายก็ซ้าย ไปดิ” ผักหวานที่ได้ยินถึงกับกระหยิ่มยิ้มอยู่ภายในใจ
ทั้งสองช่วยกันเก็บขยะจนเสร็จบางจังหวะจับมือกัน บางจังหวะหัวทิ่มกันแต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร กระทั่งต่างก็แยกย้ายกันไปในที่สุด
“หวังว่าคงไม่ได้เจอกันและคงไม่ได้มาพัวพันกันอีกนะอีตาบ้า” ผักหวานพูดและแลบลิ้นปลิ้นตาให้กับซีดี
“อ๋อ เหรอคอยดูก็แล้วกันต่อไปฉันจะตามเธอไปเงาตามตัวเลยแหละ ไม่เชื่อก็คอยดูตอนต่อไปก็แล้วกัน แล้วจะหาว่าไม่เตือน” ทั้งที่ซีดีเอ่ยออกมาขนาดนั้นผักหวานกลับยักไหล่แบบไม่สนใจอะไรเลยสักนิด แถมยังเบะปากใส่ซีดีอีกต่างหาก
“ถ้าตามขนาดนั้นเขาไม่เรียกเงาตามตัวค่ะพี่จ๋า เขาเรียกสัมภเวสี เปรตขอส่วนบุญ ผีไม่มีญาติ ไปก่อนนะ”
พูดจบก็เดินออกไปทันทีโดยที่ไม่รอฟังว่าซีดีจะพูดอะไรบ้างและนั่นทำเอาชายหนุ่มถึงกับลมออกหูด้วยความโมโหเป็นอย่างมาก เพราะคนอย่างเขา ซีดี ยังไม่เคยมีใครกล้ามาปากคอเราะร้ายกับเขาแบบนี้มาก่อน
มาวินเดินผ่านมาทำให้ซีดีถึงกับเรียกเอาไว้
“มาวินเดี๋ยวก่อน ”
มาวินหยุดชะงักและหันมามองเพื่อนร่วมห้องที่ไม่ค่อยจะลงรอยกันสักเท่าไหร่ อันเป็นเพราะนิสัยของทั้งสองคนที่ต่างกันสุดขั้วนั่นเอง
“ว่าไงมีอะไรหรือเปล่า ?” แต่ถึงอย่างนั้นมาวินก็ยังทำดีและมีมารยาทกับซีดีอยู่เสมอ
“เด็กผักหวานอ่ะ นายรู้จักกับเธอได้ยังไงกัน สนิทกันขนาดนั้นเลยเหรอ ? ”
“อ่อใช่เราอยู่บ้านใกล้กัน มีอะไรหรือเปล่า ?”
“ไม่มี ถามไปอย่างนั้นแหละ พอดีว่าเย็นนี้แม่ให้ไปเก็บเงินค่าเช่าแผงที่ตลาดน่าจะแถวบ้านมึงด้วย จะว่าอะไรไหมถ้ากูจะไปพร้อมมึง”
“ไม่ได้ ไม่ว่างต้องไปช่วยแม่ขายผลไม้ที่ตลาด” มาวินตอบด้วยความใสซื่อ
“เอาอย่างนี้ถ้าให้ไปพร้อมกันจะเว้นค่าเช่าให้แม่มึงเดือนหนึ่ง ว่าไงตกลงไหม”
“มึงต้องการอะไรว๊ะปกติไม่ใช่มึงที่เป็นคนไปเก็บแต่เป็นคุณเลขาต่างหาก”
“อะไรก็ช่างมึงจะว่ายังไงวันนี้วันที่ 1 แล้วตกลงหรือไม่ตกลงแค่นั้นที่กูต้องการคำตอบ” ซีดียืนคำขาดให้กับมาวินในทันที
“เออก็ได้ ไปก็ไป แต่กูไม่นั่งรถไปกับมึงนะกูจะนั่งรถเมล์ไปเพราะกูต้องกลับพร้อมกับผักหวานนัดน้องมันเอาไว้ว่าจะกลับพร้อมกัน”
“ก็ได้นี่นา ไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้วกูยังไงก็ได้เอาเป็นว่าหลังเลิกเรียนรอกูแปบ กูจะได้ให้คนที่บ้านมาเอารถแล้วไปรอที่ตลาด ส่วนกูจะไปกับมึงดีเหมือนกันอยากลองนั่งรถเมล์ดูบ้างสักครั้ง”
“อืม ตามนั้นกูไปส่งงานอาจารย์ก่อนเดี๋ยวมา” พูดจบมาวินก็เดินออกไปในทันที ทำเอาซีดีกระหยิ่มยิ้มย่องเป็นอย่างมาก
“หึ..แค่เอาเงินมาเป็นตัวล่อคนอย่างพวกมึงก็ยอมสยบอยู่แทบเท้าแล้ว คอยดูนะยัยผักเน่า แล้วเราจะได้เห็นดีกัน อย่าให้เห็นว่าเธอมีแผงค้าขายที่ตลาดจะเล่นให้หงอเลย”
ซีดีพูดไปยิ้มไปด้วยความลำพองเป็นอย่างมาก
