บทที่ 54 กองไว้ตรงนั้น

มิลล์ไม่ตอบแล้วเดินเข้าไปในเต็นท์จากนั้นล้มตัวนอนแล้วเอาผ้าห่มคลุมโปง ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา

นิชาที่แอบมองอยู่ยิ้มด้วยความสะใจ

สร้อยรีบตามไปนั่งข้างๆ ได้แต่ตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ

“ฉันรู้ว่าแกไม่ใช่คนแบบนั้น ใครจะว่าอะไรก็ช่างมันสิใครสนล่ะฉันรักแกที่เป็นแกต่างหากนะ”

สร้อยพูดทั้งน้ำตา รามและภูผาตามมาถ...