บทที่ 8 ตอนที่ 8. ต่างคนต่างทำดี 1.
สยบรักรุ่นพี่วิศวะ
ตอนที่ 8. ต่างคนต่างทำดี 1.
“เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ ได้ยินไม่ถนัด” ซีดีที่ได้ยินผักหวานเอ่ยเรื่องที่ถึงกับกลั้นขำเอาไว้ แต่ก็ยังคงทำหน้าขึงขังเป็นอย่างมาก ผักหวานทำหน้ามุ่ยก่อนก้มหน้าก้มตาตอบออกมาอย่างช้า ๆ
“ฉันบอกว่า พี่ อย่า ไล่ ที่ แม่ เลย นะ ได้ยินชัดไหม”
“ไอ้ได้ยินมันก็ได้ยินนะผักหวานแต่ว่าน้ำเสียงเธอเนี่ยนะสิ ฟังดูมันไม่ค่อยจะมีน้ำเสียงของคนขอร้องเลยสักนิดมันดูเหมือนกับว่าเธอกำลังออกคำสั่งเลย”
“นี่นาย!!”
ผักหวานถึงกับโมโหเป็นอย่างมากแต่ต้องข่มอารมณ์เอาไว้ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าไปอย่างช้าๆ ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะลื่นหูเป็นอย่างมาก
“พี่ซีดีคะ หนูจะบอกว่าอย่าไล่ที่แม่หนูเลยนะคะ ถือว่าหนูขอร้องจะให้หนูทำอะไรก็ยอมนะคะ” ได้ยินแบบนี้ก็เป็นที่พอใจสำหรับซีดีเป็นอย่างมาก เขารีบขับรถออกไปทันทีเพราะเกรงว่าจะไปเรียนไม่ทันนั่นเอง
ระหว่างทางนั้นอยู่ ๆ ซีดีก็พูดขึ้นมาทำเอาผักหวานตกใจเป็นอย่างมากกับสิ่งที่ได้ยิน
“เธอบอกว่าให้ทำอะไรก็ยอมใช่ไหม ก่อนอื่นทันทีที่ไปถึงมหาลัยเธอต้องทำทีท่าว่าเป็นคนรักกับพี่”
“อะไรนะ!! คนรัก?? ”
ผักหวานร้องออกมาอย่างดังทำเอาซีดีถึงกับยกมือปิดหู
“จะแหกปากอะไรกันนักหนา ไม่ได้ยินเหรอที่พูดไปเมื่อกี้ พี่ก็ว่าพี่พูดชัดเจนที่สุดแล้วนะ” ซีดีถามทั้งที่สายตาจับจ้องไปที่ท้องถนน
“ได้ยิน แต่ทำไมต้องให้แกล้งเป็นแฟนด้วย?? ”
“เอาตรง ๆ เลยก็คือว่าพนันกับเพื่อนไว้ว่าถ้าเธอมาเป็นแฟนพี่...”
ไม่ทันที่ซีดีจะพูดจบผักหวานก็พูดขึ้นมาเสียก่อน
“พนัน?? เท่าไหร่ พวกพี่พนักกันหนูมีค่าตัวเท่าไหร่กัน”
“ห้าพัน” ซีดีตอบออกมาหน้าตาเฉย
“อะไรนะ นี่หนูมีค่าแค่ห้าพันเองเหรอเนี่ยบ้าไปแล้ว” ผักหวานถึงกับโมโหเป็นอย่างมากกับสิ่งที่ชายหนุ่มตอบกับเธอแต่ก็ได้แต่ทนเอาไว้
“ก็ได้ตามนั้นในเมื่อหนูรับปากพี่ไปแล้วนี่นาว่าจะยอมทำตามที่บอกทุกอย่าง แต่ว่าพี่เองก็ต้องรักษาสัญญาลูกผู้ชายด้วยนะว่าพี่จะไม่ไล่ที่แม่ของหนู ว่าไงสัญญามาก่อน” ผักหวานถามพร้อมกับยื่นโทรศัพท์มาจ่อที่ด้านหน้าของซีดี
“อย่าบอกนะว่าถึงกับต้องอัดเสียงเอาไว้หนะ”
“ใช่ เพราะว่ามันไม่มีสัจจะในหมู่โจร”
“อย่าบอกนะว่าเธอเห็นพี่เป็นโจรอย่างนั้นเหรอ? ”
“ไม่ใช่ ก็เพื่อความแน่ใจยังไงว่าพี่จะไม่ไล่ เร็วสิพูดมาในเมื่อหนูตอบรับจะเป็นแฟนพี่เพื่อให้พี่รับเงินจากเพื่อนแล้วก็รีบตอบเรื่องที่มาเร็ว”
“อืมไม่ไล่ ให้ขายตลอดเลยพอใจหรือยัง” ซีดีถามและหันมามองหน้าผักหวานเล็กน้อยก่อนจะขับรถต่อไป
“โอเคพอใจแล้วค่ะ” ผักหวานตอบและยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ครั้นเมื่อมาถึงมหาลัยทั้งสองต่างรีบลงรถ แต่เป็นซีดีที่หันมาบอกกับน้ำหวาน
“อย่าลืมที่ตกลงกันไว้ก็แล้วกัน แต่ดูนั่นสิบังเอิญจังไอ้วินก็อยู่ที่นั่นด้วย” ซีดีซี้ให้ดูตรงที่มาวินนั่งอยู่กับ โต้ง ปอนด์ รวมถึง วินที่วันนี้ดูเหมือนว่าเขาจะมาแต่เช้า น่าจะมาเพื่อที่จะคุยกับซีดีเรื่องที่เรื่องทางอะไรนั่นแหละมั้ง เมื่อทั้งสองเดินมาถึงเป็นวินที่ทักก่อน
“ทำไมสองคนถึงมาด้วยกันได้” มาวินถามพร้อมกับมองหน้าผักหวาน และหันมามองหน้าซีดี
“ก็เห็นนั่งรอรถที่ป้ายรถเมล์ เลยแวะรับ”
“อย่าบอกนะไอ้ซีดีว่ามึงกับน้องผักหวานคบกัน” คราวนี้เป็นโต้งที่เอ่ยถามขึ้นมาพร้อมกับสองมือที่ลูบคลำที่กระเป๋ากางเกงตัวเองเพราะคิดว่ายังไงซะเขาก็ต้องเสียเงินเป็นจำนวนห้าพันบาทให้กับเพื่อนเป็นอย่างแน่นอน
“เออใช่เราสองคนตกลงเป็นคบกันตั้งแต่เมื่อวาน” ซีดีตอบออกมาทำเอาทั้ง โต้ง วิน และ ปอนด์ร้องออกมาอย่างดังซีดีได้แต่พยักหน้าด้วยความมั่นใจเป็นอย่างมาก
“เป็นไปได้ยังไง เมื่อวานตอนไหนกันวะ”
วินถามด้วยความสับสนเพราะเท่าที่เห็นว่าเมื่อวานทั้งสองยังแทบกินเลือดกินเนื้อกันอยู่เลยแล้วมาคบกันได้ยังไง
“จะถามทำไมให้มากความมากเรื่องวะคบก็คบ จริงไหมคะน้องผักหวาน”
ซีดีหันมาถามผักหวานและยิ้มหวานให้กับหญิงสาวรุ่นน้อง แต่หารู้ไม่ว่าอนาคตกำลังจะดับลง ณ บัดนี้...
“จริงค่ะเมื่อวานเราตกลงคบกันแล้วเพราะว่ารู้สึกถูกชะตากันเป็นอย่างมากเลยนะคะ ใช่เมื่อวานเราคบกันแต่ในวันนี้ผักหวานอยากจะบอกว่า ตอนนี้เราเลิกกันแล้วค่ะ”
“เลิกกัน!!” คราวนี้ไม่ใช่แค่สามคนเท่านั้นหากแต่ว่าเป็นซีดีที่ร้องเพิ่มมาอีกคนหนึ่งด้วยความงุนงงไปหมด
“หมายความว่าไงผักหวานที่ว่าเลิกกัน” ซีดีถามด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก
“ก็แปลว่าเมื่อวานเราตกลงคบกัน แต่ว่าตอนนี้อยากเลิกแล้วค่ะ เลิกเลยก็แล้วกันนะคะ เพราะว่าผักหวานรับไม่ได้ที่พวกพี่เดิมพันกันโดยที่ผักหวานมีค่าแค่เพียงห้าพันเท่านั้น ลาก่อนนะคะ ส่วนสัญญาอย่าลืมนะคะพี่ซีดีขา” ผักหวานพูดพร้อมกับชูโทรศัพท์ขึ้นและแกว่งไปมาก่อนเดินเข้าไปภายในตึก
......................................
