บทที่ 100 100

จังหวะนั้นเอง พลภพที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หวายริมระเบียง ค่อยๆ ใช้มือทั้งสองข้างยันที่วางแขน พยายามจะหยัดตัวลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง

“คุณพ่อขา! ระวังค่ะ!” พริมาที่เหลือบไปเห็นพอดี รีบวางดินสอแล้ววิ่งถลาเข้าไปประคองแขนบิดาไว้ด้วยความตกใจ “อย่าเพิ่งรีบลุกคนเดียวสิคะ เดี๋ยวล้มลงไปจะอันตรายนะคะคุณพ่อ”

พลภพมอง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ