บทที่ 127 127

ธันวาเบิกตากว้างทันที มองมือของตัวเองที่วางอยู่บนหน้าท้องของพริมา สลับกับมองภาพถ่ายอัลตราซาวด์สีขาวดำที่พริมายื่นมาตรงหน้าเขา

“พี่ธันน์ไม่ได้หูแว่วหรอกค่ะ” พริมาคลี่ยิ้มหวานหยดย้อยทั้งน้ำตาแห่งความสุข ช้อนดวงตากลมโตขึ้นสบตากับเขา

“วันที่พรีมเหม็นกลิ่นน้ำส้มแล้วอาเจียนที่บ้านสวนนครนายก ไม่ใช่เพราะพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ