บทที่ 152 152

“ขอบคุณค่ะคุณแม่ ฮึบ เป่า ได้ยินคุณแม่พูดแบบนี้ พรีมมีแรงสู้ขึ้นเยอะเลยค่ะ!” พริมาฝืนยิ้มสู้ทั้งที่เหงื่อเม็ดโตไหลอาบแก้ม

ภายในห้องคลอดที่สว่างจ้า

“ปากมดลูกเปิดครบสิบเซนติเมตรแล้วค่ะคุณพริมา! จังหวะที่มดลูกบีบตัวครั้งต่อไป ให้คุณแม่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วออกแรงเบ่งลงมาที่ก้นยาวๆ เลยนะคะ!” คุณหมอสู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ