บทที่ 5 5

ติ๊ด... ติ๊ด...

เสียงโทรศัพท์มือถือของพริมาดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูและพบว่าเป็นเบอร์ของโรงพยาบาล

"ฮัลโหลค่ะ... ใช่ค่ะ พริมาพูดสาย..." พริมาตอบรับสายด้วยน้ำเสียงสั่นๆ "คะ? คุณพ่อ... คุณพ่ออาการทรุดเหรอคะ?!"

ใบหน้าของพริมาซีดเผือดลงทันที มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก "ค่ะ... ค่ะ... ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ!"

พริมาวางสายและรีบคว้ากระเป๋าสะพาย "จีโน่ พ่อฉันช็อก! หมอกำลังปั๊มหัวใจอยู่ ฉันต้องรีบไปโรงพยาบาล!"

"เฮ้ย! งั้นฉันไปด้วย!" จีโน่รีบทิ้งขนมและวิ่งตามพริมาออกไป

หัวใจของพริมาเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว น้ำตาคลอเบ้า เธอภาวนาขออย่าให้พ่อเป็นอะไรไปเลย เธอเหลือพ่อแค่คนเดียว ถ้าพ่อจากไป เธอจะอยู่ต่อไปได้อย่างไร?

ขณะที่รถแท็กซี่แล่นฝ่าการจราจรที่ติดขัดของกรุงเทพฯ พริมากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ เธอรู้แล้วว่าทางเลือกของเธอเหลือน้อยลงทุกที เธออาจจะต้องยอมจำนนต่อมัจจุราชหน้าหยก เพื่อแลกกับชีวิตของพ่อ

"พ่อคะ... หนูจะทำยังไงดี... หนูควรจะสู้ต่อไป หรือยอมแพ้ดี?" พริมาสะอื้นไห้เงียบๆ ในใจ

ท่ามกลางความสิ้นหวัง ข้อเสนอของธันวาผุดขึ้นมาในหัว... หนึ่งร้อยห้าสิบล้านบาท... มันมากพอที่จะเคลียร์หนี้สินทั้งหมดและดูแลพ่อไปได้ตลอดชีวิต แต่เธอจะต้องสูญเสียความฝันของพ่อ และศักดิ์ศรีของตัวเอง

พริมาหลับตาลง หยาดน้ำตาไหลรินอาบแก้ม เธอรู้คำตอบแล้ว... ว่าพรุ่งนี้เธอจะต้องเผชิญหน้ากับธันวา วรโชตินิธิคุณอีกครั้ง... และครั้งนี้ เธออาจจะไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องเซ็นสัญญาที่เธอเกลียดชังที่สุด

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศและเสียงเครื่องวัดชีพจรที่ดังเป็นจังหวะเชื่องช้า คือสิ่งที่ตอกย้ำความโหดร้ายของโลกความจริง พริมานั่งกำมือแน่นอยู่บนเก้าอี้พลาสติกหน้าห้องไอซียู ดวงตาที่เคยเปล่งประกายความดื้อรั้นบัดนี้แดงก่ำและบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักตลอดทั้งคืน

"คุณพ่อของคนไข้มีภาวะเส้นเลือดในสมองแตกและมีเลือดคั่งในเนื้อสมองเฉียบพลัน ซึ่งเป็นผลมาจากความดันโลหิตสูงครับ" นายแพทย์เจ้าของไข้กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเมื่อชั่วโมงก่อน "เราต้องทำการผ่าตัดด่วนที่สุดเพื่อลดความดันในกะโหลกศีรษะ แต่ค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดและการพักฟื้นในห้องไอซียูแบบพิเศษนี้ ค่อนข้างสูงมาก... ทางญาติพร้อมที่จะดำเนินการเลยไหมครับ?"

คำว่า 'สูงมาก' ของโรงพยาบาลเอกชนระดับท็อปของประเทศ หมายถึงตัวเลขเจ็ดหลักที่พริมาไม่มีอยู่ในบัญชีตอนนี้

"พรีม... แกว่าไง จะเอายังไงต่อ" จีโน่ที่นั่งอยู่ข้างๆ บีบไหล่เพื่อนเบาๆ น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความสงสารจับใจ "ให้ฉันเอาคอนโดไปจำนองก่อนไหม อาจจะได้สักสองสามล้าน มาโปะค่าผ่าตัดให้คุณลุงก่อน"

"ไม่ต้องหรอกจีโน่ แกผ่อนมาแทบตาย จะให้มาเดือดร้อนเพราะฉันได้ยังไง" พริมาส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือ "ฉันรู้แล้วล่ะ ว่าฉันควรจะทำยังไง"

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างลวกๆ แววตาแห่งความอ่อนแอถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง เธอไม่มีเวลามานั่งร้องไห้ฟูมฟาย ศักดิ์ศรี ความฝัน หรือแม้แต่อุดมการณ์... เมื่อเทียบกับลมหายใจของพ่อแล้ว มันไม่มีค่าอะไรเลย

"แกจะยอมตกลงขายที่ดินให้ไอ้มาเฟียนั่นเหรอ?" จีโน่เบิกตากว้าง

"ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจีโน่ แต่ฉันจะไม่ยอมเสียไปเฉยๆ โดยที่ไม่ได้สู้หรอกนะ" พริมาลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าที่ยับย่นของตัวเองให้เข้าที่ "ฉันจะไปหาเขาเดี๋ยวนี้"

"แต่เขานัดแกสิบโมงเช้านะ นี่เพิ่งจะแปดโมงครึ่ง แกจะไปหาเขาที่ไหน?"

"เมื่อคืนฉันให้รุ่นพี่ที่รู้จักเช็กตารางงานของเขาให้แล้ว เช้านี้เขามีลงตรวจไซต์งานก่อสร้างโครงการ V-Complex... ฉันจะไปหาเขาที่นั่น" พริมาคว้ากระเป๋าสะพาย "ฝากดูพ่อด้วยนะจีโน่ ฉันจะรีบกลับมาพร้อมกับค่าผ่าตัดของพ่อให้ได้"