บทที่ 8 สยบหัวใจจอมมาร EP8

เมื่อร่างของพราวลดาถูกพาตัวออกไปและประตูห้องปิดลง ความเงียบสงัดก็กลับมาเยือนห้องทำงานส่วนตัวอีกครั้ง สตีเวนหมุนตัวกลับมาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองลูกน้องคนสนิทอย่างจับผิด

“เธอรู้จักแก” สตีเวนตั้งข้อสังเกตด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

อเล็กซ์ค้อมศีรษะลงเล็กน้อย “ครับบอส”

“รู้จักกันระดับไหน” คำถามที่ส่งมาทำให้บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น สตีเวนไม่ชอบความคลุมเครือ โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับผู้หญิงที่กำลังจะกลายมาเป็นของเล่นชิ้นใหม่ของเขา

อเล็กซ์ยังไม่ทันได้อ้าปากตอบคำถาม ดีแลนที่เพิ่งสั่งการลูกน้องด้านนอกเสร็จก็เดินกลับเข้ามาและเอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“บอสครับ แล้วเรื่องของไอ้กรรชัย บอสจะให้พวกผมจัดการยังไงต่อครับ” ดีแลนถามเพื่อขอคำยืนยัน

สตีเวนละสายตาจากอเล็กซ์ หันมาให้ความสนใจกับมือซ้ายคนสนิท สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมและเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็ง

“ปล่อยมันไปเสวยสุขอย่างนั้นน่ะเหรอ” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาวาวโรจน์ดุจเปลวเพลิง “ไม่มีทาง ผู้หญิงหน้าจืดคนนั้นเป็นแค่ดอกเบี้ยที่ฉันยึดมาขัดดอก แต่เงินต้นเป็นแสนที่มันขโมยไป มันต้องชดใช้คืนด้วยความเจ็บปวด”

เขาหันไปสบตากับดีแลนพร้อมออกคำสั่งประกาศิต “ส่งคนไปจัดการมัน ดักกระทืบมันให้จำไปจนวันตาย แต่อย่าให้ถึงขั้นตาย เอาแค่นอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่ในโรงพยาบาลสักเดือนสองเดือนก็พอ ให้มันรู้ซึ้งว่าการกระตุกหนวดเสือมันมีจุดจบยังไง”

“รับทราบครับบอส ผมจะจัดการให้เรียบร้อย” ดีแลนค้อมศีรษะรับคำสั่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปเพื่อสานต่องานสกปรกให้สำเร็จลุล่วง

อเล็กซ์ทำท่าจะก้าวเท้าเดินตามเพื่อนร่วมงานออกไป ทว่าเสียงทรงอำนาจของผู้เป็นนายกลับรั้งฝีเท้าของเขาเอาไว้เสียก่อน

“อเล็กซ์”

ชายหนุ่มชะงักงัน หันกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้านาย “ครับบอส”

“ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ฉันจะให้แกเข้ามาดูแลความเรียบร้อยที่ผับนี้แทนไอ้สวะนั่น” สตีเวนมอบหมายหน้าที่ใหม่ให้มือขวาคนสนิท

อเล็กซ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ “แล้วเรื่องความปลอดภัยของคุณแอนเดรียล่ะครับบอส”

“หน้าที่ดูแลน้องสาวฉันก็ยังเป็นของแกเหมือนเดิม” สตีเวนอธิบายอย่างใจเย็น “แต่หลังจากสี่โมงเย็นเป็นต้นไป แกต้องเข้ามาบริหารงานที่นี่ ฉันไม่ไว้ใจใครนอกจากแก”

แม้ในใจของอเล็กซ์จะรู้สึกหนักอึ้งและไม่อยากรับภาระหน้าที่นี้มากนัก แต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธคำสั่งของมหาเศรษฐีหนุ่มได้ “รับทราบครับบอส ผมจะจัดการให้ดีที่สุด”

สตีเวนยกยิ้มบางเบาที่มุมปาก “ไปได้แล้ว คืนนี้ฉันยังมีเรื่องสนุกต้องจัดการอีกยาว”

อเล็กซ์รับคำสั้นๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไปพร้อมกับความรู้สึกอึดอัดที่กดทับอยู่กลางอก ภาพใบหน้าเปื้อนน้ำตาของพราวลดายังคงตามหลอกหลอนจิตใจเขาไม่หยุดหย่อน

บริเวณลานจอดรถวีไอพีด้านหลังสถานบันเทิง พราวลดาถูกผลักตัวเข้าไปนั่งอยู่ที่เบาะหลังของรถเอสยูวีคันหรูติดฟิล์มดำมืดสนิท หญิงสาวยังคงไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา เธอพยายามตะเกียกตะกายทุบกระจกรถพร้อมกับส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลืออย่างสุดกำลัง

“ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันที่” ฝ่ามือเล็กทุบลงบนกระจกหนาจนแดงเถือกไปหมด

ผู้คนและพนักงานที่เดินผ่านไปมาในบริเวณนั้นไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหยุดมองหรือให้ความสนใจ ทุกคนต่างรู้ดีว่ารถคันนี้เป็นของใครและไม่มีใครอยากแกว่งเท้าหาเสี้ยนเข้าตัว น้ำตาของหญิงสาวไหลอาบสองแก้มไม่ขาดสาย หัวใจดวงน้อยแตกสลายจนแทบไม่เหลือชิ้นดี

คนที่เธอรักและเชื่อใจที่สุดกลับเป็นฝ่ายทอดทิ้งเธอไปอย่างเลือดเย็น ส่วนผู้คนรอบข้างก็ไร้ซึ่งความเมตตาที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ โลกใบนี้ช่างโหดร้ายและแล้งน้ำใจสำหรับเธอเหลือเกิน

“คุณพ่อขา คุณแม่ขา” เสียงสะอื้นไห้หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา “ช่วยลดาด้วย ลดากลัว”

พราวลดานึกถึงอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของบุพการี หากพวกท่านยังมีชีวิตอยู่ คงไม่มีวันปล่อยให้ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนต้องมาเผชิญหน้ากับความโหดร้ายเพียงลำพังแบบนี้แน่นอน หญิงสาวกอดตัวเองแน่น ปล่อยให้น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลรินลงมาเงียบๆ

เพียงไม่นานนัก ร่างสูงใหญ่ของสตีเวนก็เดินควงกุญแจรถตรงมายังรถเอสยูวีคันหรู เดิมทีเขาตั้งใจจะให้ลูกน้องแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนและเขาจะเป็นคนขับรถพานางบำเรอคนใหม่กลับเพนต์เฮาส์ด้วยตัวเอง แต่เมื่อสายตาคมกริบมองทะลุกระจกเข้าไปเห็นหญิงสาวยังคงอาละวาดและร้องเรียกผู้คนไม่หยุดหย่อน ความรำคาญก็แล่นริ้วขึ้นมาในอก

ชายหนุ่มเปิดประตูรถฝั่งคนขับ ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านนอกด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“หาอะไรมาปิดปากเธอไว้ แล้วก็มัดมือมัดขาให้แน่นหนา ฉันไม่อยากให้ยายเด็กนี่สร้างความรำคาญระหว่างทาง”

ลูกน้องรับคำสั่งอย่างรวดเร็ว ชายฉกรรจ์เปิดประตูหลังเข้าไปจัดการใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนสะอาดอุดปากหญิงสาวเอาไว้ ก่อนจะใช้เชือกเส้นเล็กมัดข้อมือและข้อเท้าของเธออย่างแน่นหนาเพื่อป้องกันการหลบหนี พราวลดาพยายามดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต แต่สุดท้ายก็สู้แรงผู้ชายไม่ได้ หญิงสาวถูกจับมัดและโยนให้นอนราบไปกับเบาะหลังอย่างหมดสภาพ