บทที่ 9 สยบหัวใจจอมมาร EP9

เมื่อจัดการปราบพยศเหยื่อตัวน้อยเสร็จสิ้น ลูกน้องก็ปิดประตูรถและถอยห่างออกไป สตีเวนสตาร์ตเครื่องยนต์ เสียงคำรามของเครื่องยนต์สมรรถนะสูงดังกระหึ่มขึ้น ก่อนที่รถคันหรูจะพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถมุ่งหน้าสู่ถนนสายหลักยามค่ำคืน

พราวลดานอนตะแคงอยู่บนเบาะหลังทั้งที่มือและขาถูกพันธนาการอย่างแน่นหนา หญิงสาวทอดสายตามองแสงไฟริมทางและภาพอาคารบ้านเรือนที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวถอยห่างออกไปผ่านกระจกหน้าต่างรถอย่างสิ้นหวัง สองข้างทางเริ่มเงียบสงัดและมืดมิดลงเรื่อยๆ

ไม่นานนัก รถเอสยูวีคันหรูหักเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถวีไอพีชั้นใต้ดินของคอนโดมิเนียมระดับซูเปอร์ลักชัวรีใจกลางกรุงเทพมหานคร สตีเวนดับเครื่องยนต์และก้าวลงจากรถ ชายหนุ่มเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารด้านหลังออก นัยน์ตาสีน้ำทะเลหลุบมองร่างบอบบางที่นอนขดตัวสั่นเทาด้วยความสมเพชปนปรารถนาที่เริ่มคุกรุ่น

ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปตวัดวงแขนช้อนร่างที่ถูกมัดของพราวลดาขึ้นมาอุ้มแนบอก หญิงสาวเบิกตากว้างพยายามส่งเสียงประท้วงอู้อี้ผ่านผ้าที่อุดปาก พร้อมกับดิ้นรนสุดแรง แต่ร่างกำยำกลับไม่สะทกสะท้าน เขาอุ้มเธอเดินตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวที่เปิดรับเฉพาะเจ้าของเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดเท่านั้น

ตัวเลขดิจิทัลในลิฟต์พุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นสูงสุด หัวใจของพราวลดาเต้นรัวแรงจนแทบระเบิดออกมานอกอก เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก สตีเวนก้าวยาวๆ ผ่านห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างหรูหราตรงดิ่งไปยังประตูบานใหญ่ของห้องนอนมาสเตอร์ เขาเตะประตูให้เปิดออกกว้าง ก่อนจะโยนร่างของหญิงสาวลงบนเตียงคิงไซซ์หนานุ่มกลางห้องอย่างไม่ออมแรง

ร่างเล็กเด้งสะท้อนกับฟูก หญิงสาวพยายามตะเกียกตะกายถอยหนีไปจนชิดหัวเตียง สตีเวนดึงเนกไทของตัวเองออกโยนทิ้งไปบนพื้น ตามด้วยเสื้อสูทราคาแพงที่ถูกเหวี่ยงทิ้งอย่างไม่ไยดี ชายหนุ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกเผยให้เห็นแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบ ก่อนจะก้าวขึ้นมาทาบทับกักขังเชลยสาวเอาไว้ใต้ร่าง นัยน์ตาคมกริบจ้องมองเหยื่ออันโอชะด้วยสายตาของนักล่าที่พร้อมจะขย้ำกลืนกินเธอไปทั้งตัว

“คืนนี้...เธอต้องชดใช้หนี้ก้อนแรกให้ฉัน พราวลดา”

ตอนที่ 5 ตายเสียดีกว่าอยู่

สตีเวนกระชากผ้าที่อุดปากหญิงสาวออก พร้อมกับดึงเชือกที่มัดข้อมือและข้อเท้าของเธอให้หลุดพ้นจากพันธนาการ ทันทีที่ได้รับอิสระ ฝ่ามือเรียวเล็กก็ตวัดตบลงบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างเต็มแรงจนหน้าหัน

เพียะ!

“ไอ้คนเลว อย่ามาแตะต้องตัวฉัน” พราวลดาตวาดเสียงสั่นเครือ ร่างกายบอบบางสั่นเทาไปด้วยความโกรธและความกลัวที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก

ชายหนุ่มหันหน้ากลับมาเชื่องช้า เขาใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มที่รู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือดจางๆ นัยน์ตาสีน้ำทะเลที่เคยวาวโรจน์บัดนี้ดำมืดราวกับพายุคลั่งที่พร้อมจะกวาดล้างทุกสิ่ง สตีเวนกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของพราวลดาขึ้นไปกดตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างบีบปลายคางมนบังคับให้เธอสบตากับเขา

“เลวแล้วยังไง ในเมื่อพี่ชายเธอมันขายเธอให้คนเลวๆ อย่างฉันแล้ว” น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าว “ชอบความรุนแรงก็ไม่บอก ฉันจะได้จัดให้สมใจ”

“ไม่! ปล่อย...”

คำประท้วงถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากหยักลึกบดขยี้ลงมาอย่างดุดันและจาบจ้วง สตีเวนปล้นชิงความหอมหวานอย่างเอาแต่ใจ ฟันคมขบเม้มริมฝีปากบางจนบวมเจ่อ บังคับให้เธอเผยอปากรับเรียวลิ้นร้อนที่สอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความรำคาญใจทั้งหมดให้กลายเป็นความวาบหวาม พราวลดาพยายามดิ้นรน ขยับใบหน้าหนีสัมผัสป่าเถื่อน แต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งรัดแน่นจนร่างกายแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน

จากจูบที่เกรี้ยวกราดลงทัณฑ์ ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แผดเผาสติสัมปชัญญะ รสจูบของมหาเศรษฐีหนุ่มช่ำชองและเรียกร้องจนคนที่ไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อนเริ่มหมดทางสู้ ร่างกายบอบบางอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง สตีเวนผละริมฝีปากออกช้าๆ มองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและหอบหายใจรินรดปลายคางเขา

“อย่า...ได้โปรด...” น้ำตาหยดใสไหลรินลงจากหางตา หญิงสาวเว้าวอนด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

“มันสายไปแล้วพราวลดา”

สิ้นคำราม สตีเวนจัดการฉีกทึ้งเสื้อผ้าของหญิงสาวออกจนขาดวิ่น เผยให้เห็นเรือนร่างอรชรที่ซ่อนรูปอยู่อย่างงดงาม ผิวขาวเนียนละเอียดดุจน้ำนมทำให้ลมหายใจของมาเฟียหนุ่มสะดุด เขาไม่เคยปรารถนาผู้หญิงคนไหนรุนแรงเท่านี้มาก่อน ชายหนุ่มจัดการปลดเปลื้องปราการชิ้นสุดท้ายของตัวเองออก ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็นจางๆ ทาบทับลงบนร่างนุ่มนิ่มทันที

ริมฝีปากร้อนผ่าวพรมจูบไปตามซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มสร้างรอยรักสีฝาดฝากไว้บนผิวเนื้ออ่อนนุ่ม ฝ่ามือหยาบกร้านลูบไล้บีบเคล้นไปทั่วทุกสัดส่วนโค้งเว้าอย่างจาบจ้วง ปลุกปั่นอารมณ์ปรารถนาที่ซุกซ่อนอยู่ในตัวหญิงสาวให้ลุกโชน พราวลดาสะดุ้งเฮือก ส่ายหน้าไปมาบนหมอนใบโต สมองสั่งให้เธอผลักไสและต่อต้านผู้ชายใจร้ายคนนี้ แต่ร่างกายกลับทรยศ มันตอบสนองต่อทุกการเร้าโลมของเขาอย่างน่าละอาย เสียงครางหวานหูหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เผยอหอบ

“เธอสวย...สวยไปทั้งตัวเลยสาวน้อย” สตีเวนครางกระหึ่มในลำคอด้วยความพอใจ

ชายหนุ่มขยับกายเข้าหา แทรกตัวอยู่กลางเรียวขางามที่สั่นสะท้าน ก่อนจะครอบครองความเป็นเจ้าของในตัวเธออย่างไม่ปรานี

“กรี๊ด! เจ็บ เอาออกไปนะ ลดาเจ็บ”

พราวลดากรีดร้องสุดเสียง ร่างกายเกร็งสะท้าน หยาดน้ำตาทะลักทลายราวกับเขื่อนแตก ความเจ็บปวดร้าวระบมแล่นปราดไปทั่วช่องท้อง สตีเวนชะงักงัน ร่างกายแข็งเกร็ง นัยน์ตาคมเบิกกว้างเมื่อรับรู้ได้ถึงความคับแน่นและเยื่อบางๆ ที่เขาเพิ่งทำลายลงไป... เธอคือสาวบริสุทธิ์