บทที่ 56 บทที่ 57.

เสียงนกร้องจิ๊บๆ และอากาศที่เย็นยะเยือกในตอนรุ่งสางทำให้ร่างที่นอนขดตัวเหมือนหนอนไหมนั้นขยับหาความอบอุ่นและเมื่อพบบางอย่างที่สามารถให้ความอบอุ่นได้ ไอสิยาก็ซุกซบกอดรัดสิ่งนั้นราวจะยึดไว้ตลอดไป แต่สิ่งที่เธอกอดรัดนั้นกลับมีเลือดเนื้อและกำลังร้อนระอุไปทั้งกายแกร่ง

“แผลงฤทธิ์แต่เช้านะยายเด็กดื้อ” ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ