บทที่ 58 บทที่ 58

ไอศูรย์พูดเบาๆ พลางเดินคอตกไปนั่งบนเสื่อซึ่งปูอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ห่างออกไปจากตรงที่เธอนั่งราวๆ หนึ่งเมตร ในขณะที่มุกรวีนั่งคอแข็งไม่แม้แต่จะหันมามองคนซึ่งหน้าซีดสลดลงไป

ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่นั่งตัวตรงตวัดพู่กันลงบนผืนผ้าใบด้วยแววตารักใคร่ระคนเจ็บปวด ที่ไม่สามารถใช้ความรักลบเลือนบาดแผลของเธอได้ เขาเลว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ