บทที่ 107 ตอนที่ 107

หลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่น้ำเสียงกระด้างดังอยู่เหนือศีรษะ ดวงตากลมโตที่แพขนตายังเปียกชื้นไม่แห้งลืมขึ้นช้า ๆ มือบางยกกุมขมับของตนคล้ายกับกำลังเจ็บปวด ก่อนจะขยับตัวจะลุกขึ้นนั่ง แต่ก็วิงเวียนเกินกว่าจะทำได้สำเร็จ จึงต้องนอนลงไปอีกครั้ง ท่ามกลางสายตาชิงชังของคนตัวโตที่ยืนตระหง่า...