บทที่ 108 บนหนทางที่ยาวไกล (5)

ภวินทร์มองคนที่นั่งอยู่ด้านนอก หล่อนร้องไห้ออกมา น้ำตาไหลพรั่งพรู เขามองแล้วขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ขอบตาร้อนผ่าวปวดหนึบกับการเก็บกักน้ำตาเอาไว้ไม่ไหลอวดสายตาผู้มาเยือน

“อยู่ในนี้พี่คิงส์ก็ทำตัวดี ๆ นะคะ เผื่อว่าจะได้รับการอภัยโทษ เวลาที่อยู่ในนี้จะได้น้อยลง หลังจากนี้รักคงไม่ได้มาเยี่ยมพี่คิงส์ ดูแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ