บทที่ 11 หนามรัก (3)
"จริง ๆ แล้วเธอต้องการอยู่ใกล้ ๆ พี่จอมใช่ไหม ถ้าคนจะไปจริง ๆ ก็คงไปนานแล้ว คงไม่รอให้เมียของเขาเดินเข้ามาขอร้อง หากไม่อยากเป็นมือที่สามทำลายครอบครัวใคร ก็ไปซะเพียงดาว เพื่อความสบายใจของทุกคน"
ถ้อยคำตอกย้ำใจเจ็บลึก มันจริง... หล่อนต้องกลายเป็นมือที่สามหากจอมทัพยังตามตอแย เขาแต่งงานกันแล้ว จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ ถึงอย่างไรคคนางค์ก็เป็นฝ่ายถูกอยู่ดี
"และที่พี่ยังอยู่ที่นี่ก็เพราะเป็นห่วงคุณพ่อคุณแม่ ไม่ต้องกลัวนะเพียงดาว คุณพ่อพี่จะเป็นคนดูแลเอง ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้าน พี่จอมเขาจัดการให้หมดแล้ว เธอไม่ต้องมายุ่ง"
"ถึงเขาจัดการ ก็ไม่ได้หมายความว่าคนในบ้านจะงอมืองอเท้าไม่ช่วยอะไร"
"เธอจะได้เลิกอ้าง ที่ยังอยู่ที่นี่ก็เพราะต้องจัดการทุกอย่างภายในบ้าน"
ขอบตาคนฟังร้อนผ่าวปวดหนึบ พี่สาวหล่อนช่างไม่รู้เลยว่า ที่ออกไปไม่ได้เพราะไม่มีทางไป ปัญหาใหญ่คือเรื่องเงินที่จะหมดไปกับค่าเช่าเดือนละหลายพัน
ไหนจะค่ากินค่าอยู่สำหรับการดำรงชีพในเมืองใหญ่ ลำพังเงินเดือนอันน้อยนิดนั้นคงต้องชักหน้าไม่ถึงหลังอย่างแน่นอน
คนที่ต้องไปคือจอมทัพกับคนตรงหน้า เขามีบ้านอยู่หลายหลัง ไม่จำเป็นต้องมาเบียดเบียนกันที่นี่ บางทีก็ไม่เข้าใจคนสองคน เหมือนรวมหัวกันรังแกคนอับจนหนทาง กระทืบซ้ำชนิดไม่ให้หล่อนได้ลุกขึ้นมา
สีหน้าลำบากใจของน้องสาว ทำให้คคนางค์หรี่ตามอง หล่อนชักเริ่มไม่พอใจ ที่อีกฝ่ายพูดยากพูดเย็น
"งั้นถามจริง ๆ ห้ามโกหก...ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอกับเขามีอะไรกันหรือยัง!"
".....!"
"ตอบมาสิเพียงดาว เธอมีอะไรกับพี่จอมหรือยัง!"
ท่ามกลางลมหายใจร้อนผ่าว คคนางค์นั่งรอฟังด้วยใจลุ้นระทึก อยากรู้ว่าคำตอบจะออกมารูปแบบไหน...อยากฟังว่าไม่มีอะไร จะได้รู้สึกผิดน้อยลง
หล่อนกำลังฟอกตัวเองให้ขาวสะอาด หากยังไม่มีสัมพันธ์รักลึกซึ้งมาข้องเกี่ยว หล่อนจะถือว่าไม่ผิดที่คิดแย่งมา หล่อนจะโทษว่าเป็นเพราะความผิดของบุษบากร ที่ไม่อาจรั้งหัวใจของเขาเอาไว้ได้
บุษบากรนับหนึ่งถึงร้อยในใจ สูดลมหายใจให้ลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะกลั้นใจข่มเสียงไม่ให้สั่น
"ยังไม่มี เป็นแค่คนรู้จักกัน เขาไม่เคยคิดเกินเลยแบบนั้น คราวนี้ก็สบายใจได้แล้วนะ"
คนพูดลุกพรวดขึ้น มือคว้าโทรศัพท์แล้วปลีกตัวเดินหนี กลัวว่าหากอยู่ต่อจะปล่อยน้ำตาให้รินไหล ยอมเดินจากมาอย่างคนแพ้พ่าย ความรู้สึกยามนี้เหมือนไม่มีใคร ไร้ญาติขาดมิตรอย่างแท้จริง
บ้านพงษ์สวัสดิ์ในยามสี่ทุ่มเศษ ไฟกลางโถงที่ชั้นล่างยังคงส่องสว่าง...จอมทัพเดินมาตามทางเดินที่พาไปสู่ตัวบ้าน แสงไฟสลัวริมทางพอให้มองเห็น และเมื่อเปิดประตูเข้าไปเขาก็ต้องชะงัก เมื่อมีใครบางคนลุกมาจากมุมรับแขก
อุไร...อีกฝ่ายรอเขาทำไม คิดอย่างงุนงง
"ป้าขอคุยด้วยสักครู่นะคะ"
หล่อนหันรีหันขวางดูเลิ่กลั่ก ราวกับกลัวว่าใครจะผ่านมาได้ยิน
"ผมทานมาแล้วน่ะ ทีหลังป้าไม่ต้องรอ"
"ค่ะ ป้ารู้ แต่...มันไม่ใช่เรื่องนั้น"
"แล้วเรื่องอะไร"
อุไรสูดลมหายใจเข้าปอดให้ลึก รวบรวมความกล้าโพล่งในสิ่งที่ติดอยู่ในใจ
"ทำไมคุณปล่อยให้คนของตัวเองออกปากไล่คุณดาวออกจากบ้านคะ เธอผิดอะไร ทำไมทุกคนต้องรุมกลั่นแกล้งเธอด้วย!"
".....?"
แววตาเหี่ยวย่นไปตามกาลเวลาสั่นระริก มองหน้าคนที่เป็นเขยของบ้านนี้ด้วยความขับข้องหมองใจ
หล่อนผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อน และอยู่กับคนบ้านนี้มานาน อยู่มาตั้งแต่เจ้านายยังไม่ย้ายบ้าน บ้านเก่าที่รั้วติดกับบ้านของเขาคนนี้ พอจะรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร
จะว่าเสือกก็ยอม แต่ทนไม่ได้หากจะปล่อยผ่านไป
"ป้าบังเอิญไปแอบได้ยิน คุณรักบีบบังคับให้คุณดาวออกไปอยู่ที่อื่น ป้าไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำกันขนาดนี้ ไม่
สงสารน้องตัวเองเลยเหรอคะ"
จอมทัพนิ่งอึ้งกับข่าวใหม่ที่เขาเพิ่งรู้ และแววตาของอีกฝ่ายคล้ายกับสื่อว่า หากเมียขี้หวงและหึงเกินเหตุ ทำไมเขาจึงไม่ตัดปัญหาด้วยการพากันไปอยู่ที่อื่นเสีย
ดูก็รู้ว่าอุไรอยู่ข้างใคร ในเมื่อเผยใจชัดเจนเสียขนาดนี้ หากแต่เขาก็ยังคงวางเฉย ไม่แสดงถึงความรู้สึกนึกคิดออกมา
"เอาเป็นว่า...ผมจะแก้ปัญหาเรื่องนี้เอง ไปนอนเถอะครับ มันดึกมากแล้ว"
เขาลอบถอนหายใจ เดินหนีมาจากตรงนั้น ปล่อยให้อุไรยืนคว้างอยู่กลางบ้าน...ในทุก ๆ ย่างก้าวที่พาไปสู่ห้อง นอน เขาเองก็แอบไม่พอใจอยู่ไม่น้อย กับการที่คคนางค์เริ่มจะล้ำเส้นมากเกินไป
ชีวิตก็คือการเล่นเกม ใครนิ่งกว่าย่อมได้เปรียบ...คคนางค์ยังรู้จักเขาไม่ดีพอ แน่นอนหล่อนจะไม่รู้ว่าเขารู้เรื่องนี้ และเขามีแผนอยู่แล้วว่าจะแก้ปัญหาบ้านเล็กบ้านใหญ่อย่างไร
ยิ่งกีดกันยิ่งยั่วยุ...นั่นแหละเขา จะให้เลิกยุ่งเกี่ยวกับบุษบากรนั้น ลืมไปได้เลย
ในเมื่ออยู่ด้วยกันไม่ได้ ก็แค่หาที่อยู่ใหม่ให้บุษบากร โดยที่หล่อนจะไม่มีวันรู้ ว่าเขาอยู่เบื้องหลัง
ที่หน้าห้อง มือค่อย ๆ ดันบานประตูเข้าไปหลังปลดล็อค ในห้องนอนนั้นเงียบงัน บนเตียงกว้าง...คคนางค์กำลังหลับใหลดำดิ่งลึก
เขาเลือกเปิดไฟดวงที่พอให้แสงสว่าง แววตาคมกล้าจับจ้องคนนอนหลับ...พยายามแล้วที่จะลืมคนเก่าแล้วทำใจให้รักเธอ แต่... มันไม่ง่ายเลย กับการตัดใจจากใครสักคน
