บทที่ 111 บนหนทางที่ยาวไกล (8)

กระท่อมน้อยกลางพงไพร ภายในที่มืดมิดถูกให้แสงสว่างจากแสงตะเกียงส่อง เสียงหัวร่อต่อกระซิกดังหวานแว่วอยู่ในห้องเล็ก ๆ ซึ่งอุไรยกให้คู่ของจอมทัพได้ใช้หลับนอน ส่วนหล่อนออกไปกางมุ้งนอนที่กลางบ้านกับแสนดา

“พี่จอม ไม่เอาค่ะ นอนได้แล้ว”

“นิดเดียวนะดาวจ๋า”

เสียงออดอ้อนมาพร้อมกับใบหน้าคมคร้ามที่ลากไล้ลงต่ำ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ